Weken van training

Heb je je wel eens afgevraagd waar je allemaal stroom voor gebruikt? Of waar je tegenwoordig allemaal internet voor nodig hebt? En stel je voor dat je in een land woont waarin deze voorzieningen helemaal niet vanzelfsprekend zijn. Of waar bijvoorbeeld veiligheid niet zo vanzelfsprekend is als in Nederland. Door onrusten in het land bepaalt de regering dat er geen stroom is voor een maand of dat er geen gebruik gemaakt kan worden van internet. In Nederland zou dit enorme gevolgen hebben. Het hele maatschappelijke leven draait op stroom en internet (nou vooruit, bijna het hele leven).

Voor MAF is stroom en internet minstens zo belangrijk. Je zou kunnen zeggen, dat zonder stroom er eigenlijk geen vluchten mogelijk zijn. Internet is dan misschien niet één van de eerste levensbehoeften, toch is ook dat belangrijk om het werk door te laten gaan. Denk aan reserveringen voor de vluchten, contact met collega’s, thuisfront etc.
Afgelopen maand was er op Papua geen internet, waardoor men moest terugvallen op noodvoorzieningen. Gelukkig kon MAF daar doorwerken dankzij het IT-werk wat is gedaan. Het maakt het gelijk extra duidelijk waarom we hier in Amerika zijn en dat de trainingen die Willem hier krijgt van belang zijn.

De eerste twee weken heeft Willem een SharePoint-training gevolgd. Voor degenen die niet weten wat dit inhoudt: SharePoint is een programma wat wordt gebruikt om informatie en bestanden te delen. Voor MAF wordt dit gebruikt, zodat alle informatie op 1 plek gedeeld wordt. Zo blijven medewerkers uit Afrika op de hoogte van ontwikkelingen in Azie en kan bijvoorbeeld informatie van het hoofdkantoor direct gedeeld worden met medewerkers in het veld. De training bestond uit het volgen van een online training. Omdat Willem al eerder met SharePoint heeft gewerkt, was dit meer een opfrissing. Daarna kon hij aan de slag met het SharePoint van MAF zelf. Na een week kon hij al een aantal mensen op het hoofdkantoor helpen met aanpassingen die gedaan moesten worden. Een leuke ervaring en een goede manier om zo mensen te leren kennen.

Zaterdags proberen we naast boodschappen te doen heerlijk te ontspannen, Nampa (waar we deze weken wonen) ligt in een vallei en is omringt door bergen. Ons was al geadviseerd om de bergen in te gaan als we de kans hadden, en dat bleek een hele goede tip. We zijn één keer naar old Idaho city geweest, alleen de weg er naar toe was al prachtig! Op de terugweg heeft Leah heerlijk in een beekje gespeeld.

Een andere zaterdag zijn we naar andere bergen gegaan waar we een rondwandeling hebben gemaakt, dit hadden mensen uit de kerk geadviseerd omdat daar zulke prachtige wilde bloemen en vlinders zouden zijn. En dat klopte… Het was echt prachtig en we hebben meer dan genoten!

In de derde week moest Willem naar Missouri (een andere staat in Amerika) om daar een training te krijgen voor het installeren van zonnepanelen. De training werd gegeven door Ethnos360, een missionaire organisatie die vooral werkzaam is onder onbereikte volken. Willem heeft geleerd om zonnepanelen aan te kunnen sluiten, monteren op een dak, het installeren en beheer van de apparatuur die je nodig hebt voor een zonnepaneleninstallatie. Het was een echte hands-on training, zoals ze dat in Amerika noemen, een training waarbij de handen uit de mouwen moesten. Maar ondanks alle technische aspecten was het juist ook mooi om (voor de training begon) de basis van de training te horen:
– Tijd is niet te vervangen of over te doen. In de Bijbel staat dat de tijd beperkt is (1 Korinthe 7:29) De tijd is kort om het evangelie te brengen, daarom moeten we de tijd goed gebruiken, techniek en zo ook zonnepanelen kunnen daaraan meewerken. Het kan ons leven gemakkelijk(er) maken, waardoor we ons minder zorgen hoeven te maken, maar ook meer tijd over hebben voor het werken in Gods koninkrijk.
– Techniek kan er voor zorgen dat het evangelie sneller verspreid wordt, en is zeker niet alleen voor het persoonlijk comfort van zendelingen, nav “Verzamel u geen schatten op de aarde”.
– Alleen de Heilige Geest kan voorzien in wijsheid om de beste keuzes te maken in wat je nodig hebt. We kunnen de neiging hebben om zomaar van alles aan te schaffen en/of te installeren maar het is belangrijk om onze keuzes te laten beinvloeden door wat God van ons vraagt, wat de omgeving van je ziet en vooral wat je echt nodig hebt. In een omgeving waar voorzieningen als stroom niet vanzelfsprekend zijn, moet je wijs omgaan met wat voor electrische apparaten je gebruikt. Heb ik dit apparaat echt nodig? Is er geen andere manier? Zodoende mag je gebruik maken van de techniek, als ondersteuning voor het leven op het zendingsveld.

Tijdens de training in Missouri maakt Willem kennis met nog andere collega’s van MAF. Zo was er nog een piloot die naar Zuid Oost Azie gaat en een IT-specialist die nog niet officieel is aangenomen door MAF. Deze week was een mooie manier om collega’s van dichterbij te leren kennen. En vooral ook om wat meer van de Amerikaanse cultuur te ontdekken. Er zijn veel overeenkomsten met de Nederlandse cultuur, ook hier is het westers en zelfs ook wel behoorlijk christelijk, maar er zijn ook zeker verschillen.

Tijdens de week dat Willem training had in Missouri, ging het leven voor Lydia en Leah gewoon door. ‘s Ochtends en een deel van de middag deden we school, en natuurlijk keken we ook uit naar de terugkomst van Willem! Leah maakte helemaal zelf een powerpoint presentatie om te laten zien wat we hadden gedaan deze week!

Na de training in Missouri was het gelijk weer vol aan de slag met de volgende training. Er waren wat zaken voor SharePoint te doen, maar deze week moest Willem beginnen met de training voor het installeren van satelietschotels. Satelietschotels worden voor heel veel doelen gebruikt. Je ziet ze in alle soorten en maten. In de ruimte zweven duizenden satelieten die ervoor zorgen dat er via de ruimte communicatie mogelijk is tussen 2 punten op aarde. (Voor wie het leuk vind, hierbij een site waarbij je de satelieten in de ruimte kunt zien) Stel je voor dat je een signaal wilt uitzenden naar iemand aan de andere kant van een berg, laten we zeggen met een zaklamp. Je kan met je zaklamp tegen de berg aan schijnen, maar het licht komt niet aan de andere kant. Wat je nodig hebt is een reflector die het signaal naar de andere kant van de berg kan krijgen. Dit is wat er gebeurt met een sateliet. Er wordt een signaal uitgezonden van de aarde naar een sateliet. Deze stuurt dat signaal weer op een andere manier naar de aarde, waar dat wordt opgevangen door een satelietschotel. Je kan satelieten gebruiken voor bijvoorbeeld het ontvangen van een tv-zender of voor internetcommunicatie. Dat laatste is wat MAF gebruikt, vooral in situaties waar normaal internet niet mogelijk is of heel onstabiel. Dit is ook de eerste manier waarop communictie (weer) mogelijk wordt gemaakt bij bijv. (natuur)rampen.

De cursus begon met een online gedeelte waarbij je alles leert over het installeren van een schotel en het juist afstellen hiervan. Het is een behoorlijk intensief pakket aan informatie, waarbij het hele satelietstelsel aan de orde komt en hoe je ervoor zorgt dat een satelietschotel juist wordt afgesteld (dit is minder makkelijk dan het lijkt). Dit theoretische gedeelte was de voorbereiding op het fysiek installeren van een satelietschotel. Dit heeft Willem afgelopen week gedaan hier op het terrein bij MAF. Zo moest hij van deze onderdelen (zie foto) de schotel in elkaar zetten, richten op de juiste sateliet en ervoor zorgen dat het goed wordt afgesteld.

De laatste training die Willem moest volgen was een zogenaamde netwerktraining. Voor degenen die hier nog nooit mee te maken hebben gehad: om ervoor te zorgen dat je internet in je huis wilt hebben, zoek je een internetprovider op en die zorgt ervoor dat dit voor je geregeld wordt. Het enige wat je hoeft te doen, is een modem te installeren in je huis en je hebt internet. Hoe dit internet bij je huis terecht komt, daar heb je als gebruiker geen weet van. Je kan dit het beste vergelijken met een wegennetwerk. Om bij je huis te komen, moet je over de snelweg, provinciale weg of via de straten in je wijk. Deze wegen zijn ooit zo ingericht, zodat iedereen bij zijn huis kan komen. Zo is dat ook met het internet. Er zijn verschillende soorten ‘wegen’ om internet te krijgen, verschillende routes en op die verschillende ‘wegen’ rijd je ook weer met verschillende snelheden. De training was erop gericht om zelf een netwerk op te zetten om diverse gebouwen of ruimtes van internet te voorzien, oftewel: uit het niets een ‘wegennetwerk opzetten naar een huis’. Naast het inrichten hiervan werd er ook ruim aandacht besteed aan het beveiligen van netwerken (van wezenlijk belang in landen waar MAF werkt).
De man die deze training geeft is ook piloot, op een dag moest hij tussendoor een vlucht doen, en hij vroeg of Willem (en wat anderen) mee wilden!

Na een aantal weken hebben we een kerk gevonden waar we ons thuis voelen en waar we erg warm ontvangen worden. We vonden de diensten erg op de Nederlandse kerk lijken, en dat klopte ook wel, want het blijkt van oorsprong Nederlandse roots te hebben ;-)! Gelukkig volgen we aardig veel van de dienst! Leah nog niet zo, maar wij volgen het goed. Het steeds vertalen in je hoofd kost wel energie, maar wordt steeds gemakkelijker!
Na de dienst is er meestal een moment van koffie drinken en ontmoeting, dat is wel heel fijn als je ‘nieuw’ bent, zo hebben we al mensen leren kennen en zijn we bij een aantal mensen ook thuis geweest voor een maaltijd.
We heben het al weleens eerder gezegd in een blog, maar ook nu weer: het is zo bijzonder dat je van zover komt, maar dan toch één familie bent in Christus en je verbondenheid voelt in het geloof!!

Zoals we in de vorige blog schreven is er hier elke eerste woensdag van de maand een ‘First day’. Een dag van bezinning en worship. Deze maand was het niet op woensdag, maar op vrijdag, omdat de parkeerplaatsen hierbij het hoofdkantoor een onderhoudsbeurt moesten krijgen. Daardoor gingen we met alle medewerkers van MAF naar een park, waar we een gezellig samenzijn hadden. Er was gezorgd voor heerlijk eten en ook de kinderen konden heerlijk spelen! Ook dit was weer een dag om mensen te leren kennen, al worden we aan zoveel mensen voorgesteld, dat we niet iedereen meer herinneren 😉

Op 4 juli was het hier onafhankelijkheidsdag. We waren al gewaarschuwd dat er dan veel vuurwerk zou zijn, beetje vergelijkbaar met oud en nieuw in Nederland. En dat klopte inderdaad aardig. Maar voordat het vuurwerk van start ging was er eerst echt een prachtige ondergaande zon, we kunnen het niet laten om een aantal foto’s daarvan te delen, het was heel indrukwekkend!

Dichtbij waar we wonen is ook een heerlijk meer (waar we in de vorige blog over schreven), af en toe gaan we er heen om even heerlijk bij te komen en te genieten van de avondzon of even bij te praten.

De komende drie weken zullen we voorbereid worden op onze uitzending naar Indonesie. We krijgen een korte samenvatting van de training die we hebben gehad in Engeland op de Bijbelschool. Daarnaast zullen we een introductie krijgen van alle werkvelden van MAF. Voor Amerikaanse collega’s is dit een eerste kennismaking met MAF en voor hen is vaak nog niet bekend waar ze naar toe gaan. Voor ons is het een mooie manier om kennis te maken met waar MAF allemaal werkt. We zullen ook getraind worden in veiligheid, fysiek en mentaal. Leah zal in deze weken een soort klasje krijgen waarin ze op het niveau van kinderen zullen hebben over alle veranderingen die zullen gaan plaatsvinden. Het beloven intensieve weken te worden, maar we hopen ook dat het ons een mooie voorbereiding geeft op onze reis naar Indonesie. Eind juli (direct na de training) zullen we vertrekken naar Indonesie. Uiteraard alles onder voorbehoud, zeker omdat Indonesie op dit moment in lockdown is vanwege de hoge coronacijfers. We hopen dat we alsnog kunnen reizen en dat we op onze bestemming daar mogen aankomen.

Aankomst in Amerika

De reis

De reis naar Amerika ging heel voorspoedig! We vlogen van Port au Prince naar Miami, daarna door naar Dallas en van Dallas naar Boise. De eerste vlucht was prachtig met uitzichten op het water, de verschillende kleuren blauw en de eilanden. Bij de laatste vlucht konden we genieten van zondsondergang. Adembenemend! Ook nu weer: geniet heerlijk mee!

Aankomst Nampa

De volgende dag konden we goed zien waar we aangekomen waren. In Nampa op het terrein van MAF. Een heerlijk aparttement/ huisje, met alles wat we nodig hebben, maar ook een prachtig terrein. Veel speelmogelijkheden voor Leah! Ook hebben ze hier sinds een klein een jaar een ‘Family Centre’. Een prachtig gebouw voor algemeen gebruik. Er is een grote keuken, een ruimte waar kleine kinderen kunnen spelen, een grote huiskamer, zelfs een ruimte waar je kan sporten, een kamer voor tieners, een bibliotheek en studieruimtes. Prachtig geregeld!
We konden kennis maken met 2 Nederlandse piloten die ook voor MAF uitgezonden worden, het was fijn om ze te leren kennen, zo konden zij ons ook wat wegwijs maken en tips geven.

Ontdekkingstocht

Op maandag was het in Amerika ‘Memorial Day’, een soort dodenherdenking. Voor ons was dat ideaal, zo hadden we een dag extra om hier te settelen en alles te ontdekken!
‘s Middags zijn we een eindje gaan rijden om de omgeving te ontdekken en reden we naar een meer hier in de buurt. Prachtige omgeving! Echt bij het meer zijn we nog niet geweest omdat we dan ruim 7 kilometer moesten wandelen. Maar na een poosje wandelen zagen we een paadje en konden we ook al genieten van een soort ‘jungle’, waar het op sommige plekken niet wit van de sneeuw maar wit van de katoen zag! We zijn hier niet lang gebleven want er waren ontzettend veel muskieten!

Rondleiding

Op dinsdag kregen we een rondleiding over het terrein, dat was indrukwekkend! Het begon bij een leuk winkeltje met spulletjes van MAF, maar ook van verschillende landen waar MAF werkt. Daarna zagen we welke verschillende vliegtuigen er zijn binnen MAF en.. welke nieuw vertaalde Bijbelvertalingen ze allemaal hebben mogen vliegen, van elk zo’n vertaling stond er één Bijbel. We kregen te horen hoe wonderlijk de Heere voorziet. Van een symbolisch bedrag voor het land/ de hangar tot vliegtuigen die werden geschonken als een gift.
Maar ook hoe de Heere steeds voorziet in vrijwilligers. Timmermannen die gebeld kunnen worden als er iets in elkaar getimmerd moet worden (bijv voor verscheping), of andere werkzaamheden die gedaan moeten worden, de Heere zorgt voor de juiste personen.
We zagen het ontstaan van MAF op foto’s, we hadden het boek gelezen, dus wisten hoe het begonnen was, maar nu te zien dat de visie en het doel van destijds nog niet veranderd is, is toch wel erg bijzonder!
Het was echt mooi dit allemaal te horen, te zien hoe de Heere wonderen doet en werkt!

Willem begonnen!

Op dinsdag begon Willem dan echt met inwerken. Daar hebben we best heel lang naar uitgekeken, en nu was het zover! Hier gaat het toch om, hiervoor hebben we Nederland en iedereen verlaten, om dit werk te gaan doen en zo een onderdeel te zijn in Gods koninkrijk. En dit is eigenlijk een ‘start’ ervan! Het was ook gewoon vreemd dat Willem uberhaupt weg ging, door het thuiswerken ivm corona was hij ruim een jaar niet weggeweest.
Willem kreeg eerst een soort rondleiding en uitleg, daarna heeft hij naast Jacob gezeten, deze man hoopt hem voorlopig in te werken.

In de eerste weken is Willem ingewerkt op Sharepoint. Het is een systeem waarmee informatie, bestanden en nieuws gedeeld kan worden met alle teams over de wereld. Het is een belangrijk systeem voor MAF, omdat hiermee samengewerkt kan worden en informatie voor iederen makkelijk toegankelijk is. Daarnaast heeft hij meegekeken met het installeren van de verschillende programma’s die door MAF worden gebruikt en heeft hij kennis gemaakt hoe alle computers binnen MAF worden beheerd.

Ondertussen zijn Lydia en Leah ook weer begonnen met thuisonderwijs. We doen dit in een kleine studieruimte in het ‘Family Centre’. Super fijn omdat er geen afleiding is en er zo ook een wat duidelijkere scheiding is tussen ‘de keukentafel’ en school! Van ‘s ochtends tot vroeg in de middag zijn we met school bezig, daarna kan Leah heerlijk spelen. Helaas zijn haar snaren van de viool in Haiti gebroken, dus kunnen we nog geen vioolles doen, maar even alleen maar lekker spelen is ook fijn! ‘s Middags als Leah aan het spelen is kan Lydia mooi het huishouden doen, koken, wat kennismaken met andere vrouwen en school voor de volgende dag voorbereiden!

‘First day’

We vielen met onze neus in de boter, want woensdag was hier ‘First Day’. Dit is een dag van gebed, worship, bezinning, samen lunchen en mensen die met verlof zijn worden soms gevraagd wat te vertellen. Elke eerste woensdag van de maand is dit bij MAF US wereldwijd, dus ook straks in Indonesie. Het is elke keer rondom een thema, dit keer ging het over geduld en nederigheid.
Een onderwerp wat juist op het veld belangrijk is. Een stel wat nu net terug was uit Indonesie, (zij wonen in dezelfde plek waar wij straks hopen te gaan wonen) vertelde hiervan. Hoe je door cultuurverschillen soms echt gefrustreerd kan worden, en je soms ook gekwetst kan worden, ondanks dat dat niet de bedoeling was van de ander. Dan is het zo belangrijk (maar ook moeilijk!) om geduldig te zijn, maar ook nederig. Nederigheid en geduld kosten je wat. Soms kan het op een vriendelijke, makkelijke manier gaan, bijvoorbeeld: “ga gerust voor”, of: “zal ik dit voor je oplossen (terwijl je het leuk vindt om te doen)”. Maar echt geduld en echte nederigheid kost iets van jezelf. Je geeft iets op, niet als slachtoffer (“ik weer”, of “moet dat nou”) maar als keuze, tot glorie van Zijn Naam! Het is niet voor niks ook een vrucht van de Geest!
Na samen gezongen, gebeden en naar deze belangrijke les geluisterd te hebben, gingen we buiten lunchen: Heerlijke pizza’s met salade! Het was leuk om zo kennis te kunnen maken met veel mensen.
‘s Middags was er nog een preek en daarna een lezing over de visie van MAF. Daar is Willem heen geweest, maar Lydia is bij Leah gebleven.
Al met al een prachtige dag, en wat ons betreft ook een mooie gewoonte. Eén dag binnen het werk apart zetten voor de Heere, voor bezinning, gebed en worship, maar eigenlijk ook als een soort teambuilding, want op deze manier raak je als collega’s ook op een andere manier met elkaar betrokken.

Training Willem/ komende tijd

Deze weken staan vooral in het teken van training voor Willem. Zo heeft hij de afgelopen week een training voor het beheer van Sharepoint gevolgd. Hij heeft hier al eerder mee gewerkt, maar het was voor hem heel fijn om alle kennis weer te vernieuwen. Komende week zal hij een training gaan volgen voor het installeren van zonnepanelen. Zonnepanelen worden steeds meer ingezet voor stroomvoorziening, omdat dit in de landen waar MAF werkt vaak heel gebrekkig aanwezig is. Ook krijgt hij nog een training over satelieten, zodat MAF niet afhankelijk is van het lokale internet. Zo was er in Papoea de afgelopen maand geen internet beschikbaar en dan wordt dit ineens heel concreet. Ook moet Willem nog een training volgen waarmee hij meer kennis gaat krijgen over apparaten die verbonden kunnen worden met het internet. Dit zijn apparaten die allemaal metingen kunnen doen, bijvoorbeeld in batterijen, motoren, etc. Hiermee kan precies worden gekeken hoe de staat is van bijvoorbeeld een batterij en of deze vervangen moet gaan worden. Wat technisch verhaal, maar erg belangrijk voor zowel de onderhoud als de veiligheid binnen MAF.

Adres

Ons adres hier is:

Mission Aviation Fellowship
t.a.v. fam de Bruijn 126 103
112 N. Pilatus Ln.
Nampa, ID 83687
United States of America

Haiti (2)

Naailes

‘s Zondags na de dienst hadden we een ouder echtpaar ontmoet. We raakten aan de praat over naaien omdat zij naailessen geeft hier in Haiti. Ze vroeg of we het leuk vonden om langs te komen zodat ze mij een en ander kon leren. Dat is altijd handig, dus uiteraard leek ons dat erg leuk!
Toen we er aankwamen bleek ze een prachtige bovenverdieping te hebben waar ze de naailessen kon geven!
Ze heeft mij en ook Leah de basis geleerd, en allebei vonden we het erg leuk om te doen, dus wie weet wat voor mooie creaties we in de toekomst nog gaan maken ;-)!

Boodschappen

Boodschappen doen hier gaat niet zoals in Nederland. Er is continue beveiling met flinke geweren. We deden boodschappen bij een vrij westerse supermarkt, je kon er eigenlijk best veel krijgen, maar er was nog een belangrijk verschil, de prijzen. Veel dingen waren 5x duurder in Nederland (!!). Voor een pond kaas was je zo 35 dollar kwijt…
Sommige producten waren ongeveer even duur, en locale producten misschien iets goedkoper als in Nederland zoals mango’s en bananen. Het was al met al best een uitdaging om op een normale manier, met nog een beetje een normaal budget, boodschappen te doen.

Lydia dagje MAF

Op maandag (hier kennen ze geen tweede pinksterdag) mocht Lydia een dagje met Erik mee. Er stonden twee vluchten gepland waar ze bij mee kon. Het was helder weer, en het waren prachtige vluchten! Op de eerste vlucht brachten we passagiers weg en zouden we een vracht mee terug nemen, maar we wisten niet wat. Toen we aankwamen moesten we er een tijdje op wachten, maar ineens kwam daar een vrachtwagen met enorm veel pakketjes aan. We grapten nog: zou dat hem zijn? Maar het bleek dus echt zo te zijn.. Meer dan 500 pakketjes met medicijnen moesten we mee terug nemen! Dat bleek een behoorlijke onderneming. Alle pakketjes moesten we handmatig netjes opstapelen onder in het ruim, daarna werd er een passagiersstoel eruit gehaald en gingen we daar verder. We werkten in de brandende zon, waardoor Lydia enorm verbrand was!
De tweede vlucht was ook prachtig, de bergen, een waterval, de kustlijn, geniet mee van de foto’s!
Toen Willem een dagje mee mocht zeiden we het ook al, maar ook nu weer: het was ontzettend mooi om zo van dichtbij een project van MAF te zien. Ergens allemaal best technisch en zakelijk, maar vooral als je met de vluchten mee gaat zie je: hier gaat het om. Mensen bereiken, mensen dienen. Het geeft voor ons allebei een flnke boost van motivatie!

Haiti

Donderdags zouden we bij het gezin van de manager van MAF Haiti gaan eten. Leah keek er naar uit, want dan zou ze eindelijk kinderen gaan zien waar ze mee kon spelen. Alleen op zondag heeft ze met een paar kinderen kunnen spelen, maar verder helemaal niet. Helaaas ging het niet door omdat zijn zoon koorts had en ze het zekere voor het onzekere wilden nemen. Maar.. hij vroeg of we mee wilden naar een restaurant om daar te eten (hier is dat bijna even duur als dat je boodschappen in de supermarkt koopt). Doordat hij eerst zijn zoon op moest halen van school hebben we een hele tour door Port au Prince gehad. Wat een wegen en wat een leven op straat, dat hadden we natuurlijk al lang eerder gezien, maar nu zagen we echt de verschillende delen van de stad.

Er vallen een paar dingen op, als je door Port au Prince rijdt: het is ontzettend druk en iedereen rijdt door elkaar, toch lijkt het bijna altijd goed te gaan, wat een wonder lijkt..! Het zijn steile wegen, vaak vol met stenen en gaten. Daarnaast ligt overal afval langs de kant van de weg en zie je overal mensen langs de kant van de weg van alles verkopen. Je ziet zwerfhonden en geiten en af en toe een koe. Maar wat nog meer opvalt: overal zie je muren. Het ‘normale’ leven speelt allemaal af achter muren. Winkels achter muren, kerken achter muren, huizen achter muren.. Dat is heel bizar te merken. Als hier een huis wordt gebouwd, wordt eerst de muur gebouwd. We vroegen aan David (manager) waarom dat is en of dat inderdaad echt nodig is. Hij vertelde van wel. Het is nodig ivm de armoede, maar ook omdat er behoorlijk wat bendes actief zijn. Na deze tour door Port au Prince gingen we heerlijk eten bij een soort hotel.

Op de terugweg genoten we van een prachtige ondergaande zon. Het wordt al vroeg donker hier, zo’n half 8 ‘s avonds!

Van alles wat

We deden veel spelletjes deze weken, en we maakten een bijzondere puzzel: een puzzel zonder voorbeeldplaat, maar met een verhaal, de uitkomst van het verhaal was de puzzel, erg leuk! Ook kregen we bijzondere pannenkoekjes: met banaan, nootjes en chocola, mmm 😉

Vrijdags hadden we weer een PCR test zodat we de volgende dag naar Amerika konden vliegen. Deze was gelukkig een stuk comfortabeler dan toen we uit Nederland vertrokken!
En dan was echt het afscheid daar, we moesten helaas Haiti verlaten. Helaas, want we hebben echt genoten van deze periode, en eigenlijk zijn we wat verbaasd, maar ook wel verwonderd hoe snel je een band op kan bouwen, en hoe het zelfs na twee weken al lastig is te vertrekken!
Gelukkig zijn dit mooie herinneringen die we mee mogen nemen. Zoals Eric het zij: beter mensen lief hebben gehad en moeten verlaten, dan nooit lief te hebben. En zo is het!