Transitie: het eerlijke verhaal

Wat is transitie en wat is transitie eigenlijk? De van Dale zegt: “overgang, verandering” of: “de overgang van de ene fase of toestand naar een volgende. De overgang van de ene vorm van zijn naar een volgende vorm van zijn waarvan geen terugschakeling mogelijk is.”

We hebben er eens een les over gehad op de Bijbelschool, misschien herinneren jullie je dit plaatje nog:

Hoe is dat nu concreet voor ons op dit moment? We herkennen bovenstaande plaatje heel erg. De eerste tijd dat je ergens nieuw bent noemden ze op de Bijbelschool de ‘honeymoonfase’. Je bent vol adrenaline, opgetogen over al het nieuwe, vol spanning om eindelijk te gaan beginnen. Blij met het prachtige huis, en in het begin maakten we vaak opmerkingen als: “O, de douche valt gelukkig mee! We hebben ook een aircokamer. Wat heerlijk dat we kunnen settelen voor de taalschool begint. Wat wonen we hier lekker rustig en wat fijn dat Leah een eigen kamer heeft. Wat heerlijk dat er een ander Nederlands gezin zo dichtbij woont en ons helpt met alles uitzoeken!”

Na die eerste fase en als de adrenaline wat is gaan liggen, zie je ineens de realiteit: Het is eigenlijk niet heel lekker om een douche te nemen als je meerdere keren per douchebeurt de kraan uit en aan moet zetten om lauw water te krijgen in plaats van ijskoud. Het is niet altijd leuk of grappig om een gekko weg te zien schieten of om altijd mieren (soms hele grote) op je vloer te zien rondlopen of mierenplagen te hebben.
Dan denk je: is het eigenlijk wel zo leuk hier te wonen?

We worden door andere gezinnen hier meegenomen naar prachtige plaatsen: de school van Leah waar je gratis buiten schooltijd naar toe kan om te zwemmen, spelen of sporten. Wat???! Zomaar gratis naar een zwembad/sporten? Dat hadden we nooit bedacht dat dat zou kunnen…
Of naar een manege, de eigenaresse is Nederlands en ze is met een Indonesische man getrouwd. Voor een klein bedrag mag Leah daar iedere week komen paardrijden. Ook hierbij dachten we: wat een luxe! Kan dat zomaar? Wat een weldaad! Oftewel: een hoogtepunt, boven op de berg (letterlijk en figuurlijk) 😉


Transitie betekent eigenlijk een nieuw leven gaan leiden. Echt bijna alles wordt anders.. Wat verschillende terreinen op een rij:

Taal

Mensen spreken hier weinig Engels. Je kan daardoor niemand verstaan. Niet even een praatje maken, iets uitleggen of iets dergelijks. Op straat is dat minder erg, in die zin dat je met je houding en een vriendelijke lach al ver kan komen. Maar als je iets nodig hebt of een probleem hebt is het al een stuk lastiger. Daarnaast is het soms vermoeiend: Je probeert de Indonesische taal te verstaan, op een ander moment heb je een teammeeting in het Engels. Dat is best veel schakelen in je hoofd.
Soms voel je je op een zo’n hoge berg: “yes, het gaat goed, ik kan al wat verstaan!” Of: “het schakelen gaat goed!”. Maar soms wil je gewoon even dat mensen je verstaan, je begrijpen en dat je met hen kan communiceren, een goed wat dieper gesprek voeren.
We merken bij ons allemaal daarin hoogte en dieptepunten. Fijn dat er Nederlanders zijn waar we af en toe Nederlands mee kunnen praten! Fijn dat we nu eindelijk aan het leren zijn en vooruitgang zien. Maar er zijn ook momenten van vermoeidhei en frustratie, dat het langzamer gaat dan je zou willen en dat het zoveel energie kost…

Besef

En nu we wat langer hier wonen komt ook steeds meer het besef: hier wonen we langer, langer dan die 3 maanden die we tot nu toe ongeveer weg waren. Dit ís en wordt ons nieuwe leven. Dat brengt ook een bepaald ‘rouwproces’ met zich mee. Alles wat we hadden, het vertrouwde en veilige wat er was toen we in Ede woonden, is anders en komt niet meer terug. Zo zegt Leah wel eens: Ik wil weer terug naar het oude. Naar het oude ritme, naar ons oude leven. Dat besef geeft soms verdriet en maakt dat het af en toe lastig is, maar het is heel troostend voor ons dat we dan weten dat we hier niet ‘zomaar’ of vanuit een avontuur hier zijn. De Heere heeft ons geroepen…!
En om dit in het juiste perspectief te zetten: Leah zegt ook weleens, dit vind ik de leukste school! Ik vind het hier zo leuk! Er zijn zoveel leuke dingen! Soms beseffen we ook ineens extra hoe bijzonder het is om dit als gezin mee te maken en hoe mooi het is zoveel samen te zijn. Dan genieten we enorm van alles hier. Beide kanten evaren we en geeft eigenlijk ook wel bovenstaand grafiek weer.

Relaties

Ook wat betreft relaties zitten we in transitie. In Nederland laten we vrienden, familie achter. Natuurlijk wisten we dat van te voren en probeer je er een voorstelling van te maken. Maar hier besef je pas: het is écht anders. Een avondje bijpraten met vrienden gaat niet meer. En door het tijdsverschil is het ook niet altijd makkelijk te plannen om bijvoorbeeld te videobellen en zo bij te praten. Soms geeft dat onzekerheid. Gaan relaties veranderen? Verwateren? Ook komt het besef dat we veel moeten gaan missen: geboortes, verjaardagen, jubileums etc, we zijn er niet bij. Het maakt het in transitietijd extra lastig omdat je ook nog niet zozeer nieuwe relaties hebt opgebouwd. Gelukkig hebben we wel wat MAF teamleden om ons heen, maar nieuwe relaties bouwen kost ook tijd.
Er zijn ook zeker wel hoogtepunten: Dankbaar dat we mensen hier ontmoeten die Nederlands blijken te zijn maar vanuit een andere organisatie uitgezonden zijn. Dankbaar als we een fijn telefoongesprek met Nederland konden hebben, of als we kunnen mailen/appen en merken dat de relaties evengoed waardevol zijn, al zijn we op een afstand.

Gewoontes/ ritme

Nu pas beseffen we hoeveel gewoontes we hadden 😉 Niet alleen zulk soort gewoontes als: op vrijdag onze eigen gemaakt pizza eten, maar ook gewoontes in hoe je ontspant en rust krijgt, naar de kerk, lezen, etc.
Een soort houvast die je in vaste gewoontes kan hebben en wat duidelijkheid geeft, valt weg. Vaste tijden hardlopen per week, wandelen op de hei, bepaalde momenten bij mensen op bezoek, schoonmaakroutines, alles veranderd!
Is dat erg? Ergens niet. We vinden het fijn om na te denken over de gewoontes, waarom hebben we ze, hoe kunnen we hier nieuwe gewoontes/ tradities maken, en wat hebben we eigenlijk nodig als individu en als gezin om te ontspannen. Wat het lastig maakt, en vooral tijdens een transitie-periode, is dat nieuwe dingen energie kosten, je doet het niet op je automatische piloot, het gaat niet ‘vanzelf’. Je moet erbij na denken, maar ook echt op zoek gaan naar mogelijkheden. Wandelen en hardlopen hier is bijvoorbeeld echt lastiger, qua hitte, maar ook omdat we nog niet ontdekt hebben waar je rustig kan wandelen. Zo is het steeds zoeken. Ook qua ritme. Hier is het elke dag vroeg donker (rond 17.30 uur), maar ook worden we ‘s ochtends vroeg (om ongeveer 04.00 uur) wakker door de gebedsoproep van de moskee. Dat betekent daardoor een heel andere dagritme.

Geloof

Internationale kerk in Salatiga (op Leah d’r school)

Qua geloof kan het soms van hoogtes naar dieptes gaan. Van duidelijk voelen dat we hier zijn door Gods roeping, tot ons ver van God voelen, en denken: waarom zijn we hier eigenlijk. Het heeft te maken met de wisselende emoties, maar ook met de omgeving. Hier besef je pas hoe je in Nederland eigenlijk aan alle kanten ‘gevoed’ worden in het geloof. Uiteraard door de preken op zondag, maar ook door kerkelijke activiteiten, Bijbelstudies samen, of zelfs de krant, social media, buren, tijdschriften, quotes etc. Hier wordt je omgeven door grotendeels alleen maar moslims. We gaan op zondag naar een internationale kerk, maar het is toch anders als de taal niet je moedertaal is. We moeten zelf bewust op zoek naar ‘geestelijk’ voedsel. Gelukkig hebben we een ritme gevonden dat we nu ‘s ochtends voor school stille tijd kunnen doen. Ook gaat Willem elke donderdagochtend naar een mannenmeeting die om 05.30 uur (!!) begint waarin ze samen bidden en ook elkaar bemoedigen dmv de Bijbel. Toen we nog geen taalstudie hadden luisterden wat vaker een preek of lezing terug, dat lukt nu niet echt meer met de taalstudie. Toch willen we daar graag nog iets op vinden omdat we merken dat dat ons wel geestelijk ‘voedsel’ geeft.

Eten

Uiteraard is ook het eten anders! Soms heerlijk en genieten, maar helaas vaak ook best wennen en pittig waardoor we vaker diarree hebben. Onze lichamen moeten wennen aan de tropen en aan het andere, soms pittige eten. Ook dit is met name heftig in de transitietijd omdat het voor je lichaam ook letterlijk een overgangsfase is.
Wat het in transitietijd ook moeilijk maakt is dat je je vertrouwde eten niet hebt. We hadden toch wel wat gewoontes rondom eten. Zoals we al zeiden de pizza-avond op vrijdag, maar ook warme broodjes op zaterdagochtend, op zondag iets speciaals, of iets extra’s als er iets te vieren is. Hier is dat opnieuw ontdekken, niet alles is te krijgen.
Ook kost eten maken wat meer moeite. Yoghurt is moeilijk te krijgen, en als we het kunnen krijgen is het behoorlijk prijzig, dus maken we het zelf. Ook ons brood maken we zelf (dat deden we voor een deel al in Nederland, dus dat scheelt).
Maar ook wat eten betreft is het zeker niet alleen negatief. Ibu Ning (onze helper) kookt elke dag heerlijk vers voor ons! En er zijn hier heerlijke verschillende soorten fruit te krijgen! Ook kunnen we via een soort ‘bol.com’ gewoon de ingredienten krijgen om ons brood te kunnen bakken, dat hadden we niet verwacht.

Geluiden

Wat wennen was en is, is dat het hier nooit stil is. Het hoge krekelgeluid is er heel de dag. Vijf keer per dag horen we de gebedsoproepen van de moskeeen (5 binnen een halve kilometer rond ons huis), scooters die voorbij rijden, maar ook verkopers met nasi, donuts en ijs, die allen hun eigen muziekje of belletje hebben met op hun scooter of auto een luidspreker die roept wat ze verkopen, hanen die kraaien, de generator van de buurman, muziek van een ‘jongerencafe’ naast ons huis, etc.
Doordat hier de ramen altijd open zijn (ivm de warmte) hoor je de geluiden ook extra goed.
Maar er zijn ook geluiden in huis waar je aan moet wennen, zoals kraken, gekko’s die wegschieten, insecten, ventilator, airco, etc.
Het goede nieuws is dat we steeds meer wennen aan de geluiden, en dat de gitaarmuziek van naast ons huis vaak ook heel gezellig klinkt!

Klimaat

Ook het klimaat is anders. Het is goed vol te houden, het is net boven de 30 graden. De ene keer is het wat benauwder dan de andere keer, maar over het algemeen is het goed te doen. Het is nu een soort overgangsperiode van het droge seizoen naar het regenseizoen. Op regenachtige dagen is het soms aan het einde van de ochtend al soort schemerig, zo hard regent het dan. We zijn benieuwd hoe dat in het regenseizoen zal zijn! Soms kijken we wel met verlangen naar de foto’s vanuit NL, de prachtige herfstkleuren. Ongetwijfeld zullen we de seizoenen hier missen!

Tweestrijd

Het voelt weleens of we getrokken worden naar twee werelden. Enerzijds is daar Nederland met onze familie, vrienden, kerkelijke gemeente. We horen berichten (vooral ook nu met de corona), waar we ons bij betrokken voelen, waar we graag (meer) mee zouden willen leven. Tegelijk maken we hier veel nieuwe dingen mee, is het soms bijna niet voor te stellen hoe het twee werelden zijn en hoe we ook hier veel hebben wat ons bezig houdt. We zijn soms nog aan het zoeken naar de balans hoe het naast elkaar kan bestaan ;-). Hoe we ook een brug tussen die twee werelden kunnen slaan. Hoe we én mee kunnen leven/ genieten van NL, en hoe we ook jullie kunnen laten meeleven/ genieten van ons leven hier, hoe verschillend die levens en werelden ook zijn. We beseffen dat dat niet helemaal kan, en daarom zoeken we naar een goede balans.

Alles anders

Kortom, alles is anders. Het klimaat, ritme, geluiden, geuren, vervoer (ineens alles op de scooter), gewoontes, winkels, taal, mensen om ons heen, eten en zelfs onze dagindeling: samen studeren in plaats van werken.
We hebben iets achter gelaten, maar hebben ook nog niet ons ‘nieuwe’ werk, onze nieuwe plek. En dat maakt de tussenperiode, ‘transitie’ dus zo wiebelig, zo onzeker. In Engeland op de Bijbelschool zeiden ze, het kan je een gevoel van onzekerheid geven, omdat niemand je nog kent en je niet weet wat mensen van je verwachten. Je bent een soort ‘onbekende’, soms kan je je hierdoor eenzaam voelen. Het geeft wisselende emoties. Emoties die soms niet een en twee te herleiden zijn.
Dat is waarschijnlijk wat jullie door deze blog lezen: dubbelheid. Het is dubbel omdat we wat achterlaten wat pijn en verdriet geeft, moeilijk is, maar ook wat terugkrijgen, wat spannend, leuk, uitdagend nieuw en vaak ook genieten is. Het is echt een afwisseling van hoogte en dieptepunten. Van mooie maar ook moeilijke momenten. Van tegen- en meevallers.

Waarom deze blog

We hopen vooral dat we in deze blog jullie het eerlijke verhaal hebben verteld. Het verhaal van niet alleen de dieptepunten, maar zeker ook de hoogtepunten! Deze weken krijgen we vaak de vraag vanuit NL: zijn jullie al gesetteld/ meer gewend? Dat is niet altijd makkelijk te beantwoorden om alles wat we hier boven hebben beschreven. Soms voelt het als dat we aardig gewend zijn, soms voelt het alsof we nog helemaal niet gewend zijn, en soms voelt het ook alsof we het liefst terug naar NL zouden willen, terug naar het vertrouwde. De eerste keer schrokken we van dat gevoel, maar inmiddels hebben we gehoord dat zo ongeveer iedereen hier deze gevoelens weleens heeft (gehad). Het hoort erbij en is normaal. We hopen dat jullie begrijpen dat de emoties dus nogal eens heen en waar gaan. Maar wat de van Dale ook zegt: het is een overgangstijd deze transitietijd. De hoge bergen en diepe dalen zullen als het goed is beiden gaan afzwakken en gaan stabiliseren, waardoor het allemaal meer stabiel gaat worden. Jullie begrijpen dat we daar naar uit kijken 😉

Houvast

Juist in deze tijd beseffen we des te meer hoe wonderlijk en troostvol het is dat de Heere écht altijd Dezelfde blijft en ook overal is. Dat is niet zomaar een wetenschap, maar in deze tijd voor ons ook echt een houvast en troost. Alleen of vanuit onszelf kunnen we het niet. Maar Zijn kracht wordt in onze zwakheid volbracht.
Onze roeping is ook een houvast. Hij heeft ons geroepen, en dan is Hij ook trouw dat Hij zal voorzien in alles wat we nodig hebben! Als alles veranderd, onze veiligheid en vertrouwdheid wegvalt, dan is de Heere daar, Die er altijd al bij was en er ook altijd zal zijn. Hij leidt ons langs grazige weiden, donkere dalen en overal waar we gaan. Zijn stok en staf vertroosten ons. “De Heere is onze Herder, ons ontbreekt niets”.

Wees in geen ding bezorgd, maar laat uw verlangens in alles, door bidden en smeken, met dankzegging bekend worden bij God;
en de vrede van God, die alle begrip te boven gaat, zal uw harten en uw gedachten bewaken in Christus Jezus.

Filipenzen 4: 6 en 7 (de tekst van onze uitzenddienst)

De eerste week Salatiga

De volgende ochtend: we vertrekken voor een korte vlucht naar Semerang, een vliegveld dichtbij Salatiga.
Daar worden we opgewacht door een chauffeur en rijden we naar…. Salatiga!

Onderweg genieten we al van de natuur, de bloemen in de bomen, bananentrossen en allerlei ander soort fruit.
De bomen zijn hier prachtig met allerlei soorten kleuren bloemen!

Na ongeveer een uur rijden zijn we bij ons huis. Een prachtig huis aan een rustig weggetje tussen veel groen. Een ander Nederlands gezin wachtte ons op. Dat was leuk, Nederlands praten! We werden warm welkom geheten!

Dieren

Dat is toch even wennen: een la in je kledingkast opentrekken en dan kijkt een kakkerlak je aan ;-). Of je loopt niks vemoedend je keuken in en ineens schiet er een gekko weg.. Maar het meeste zien we toch wel mieren. Niet van degene die we in Nederland hebben, maar ongeveer 4 keer groter ;-). Het is wennen, maar gelukkig niet vervelend. Vandaag hoorde we van een teamlid van MAF die een slang had in de tuin, die blijken niet heel veel voor te komen, maar dat we hier nog wel eea zullen mee maken qua (huis) dieren, dat zal ongetwijfeld!

Klimaat

Het is hier warm. Zo ongeveer rond de 30 graden. Maar doordat het een vochtige warmte is, voelt het klam en een beetje als een ‘warme deken’. We hebben in huis ventilatoren, en onze slaapkamer heeft een airco. Dat is fijn. Niet alleen om af en toe af te koelen, maar ook voor onze kleding. Door het vochtige klimaat gaat het al snel schimmelen. Een airco zorgt ervoor dat de kamer droger blijft waardoor het minder gaat schimmelen.
We zitten nu aan het begin van het regenseizoen. We hebben wel al een paar regenbuien gehad, maar nog niet heel veel. We hebben gehoord dat op het hoogtepunt van het regenseizoen het weken lang kan regenen en het dan al heel vroeg donker is!
Sowieso is het ‘s avonds rond 17.45 – 18.00 uur donker, het schemert dan maar heel kort. ‘s Ochtends is het al vroeg licht waardoor ons ritme ook wat veranderd is. ‘s Ochtends vroeger uit bed, en ‘s avonds vroeger naar bed!

Ibu Ning

We hebben hier een ‘pembantu’, het Indonesische woord voor huishoudster. Dat is een vrouw die ons in de ochtend helpt met koken en schoonmaken. Dit is erg fijn zodat we ons kunnen richten op de taalschool straks, maar ook zodat ze ons wegwijs kan maken in de Indonesische cultuur! Haar naam is Ibu Ning, ‘ibu’ is de aanspreekvorm voor een vrouw die ouder is en getrouwd.
Op de dag nadat we aangekomen waren hebben we kennis met haar gemaakt en de afgelopen week is ze ‘s ochtens geweest. Ze werkt al 14 jaar voor westerse gezinnen en heeft ook al 5 Nederlandse gezinnen gehad! Ze weet daarom goed wat westerlingen wel/ niet graag eten, de gewoontes etc. Heel fijn! We proberen onze eerste Indonesische woordjes met haar te oefenen zoals ‘ goedemorgen’, ‘bedankt’ of ‘tot ziens’. Maar ondanks dat dat goed is om te leren, zijn we ook heeel blij met google translate 😉

Eten/ boodschappen

Ibu Ning kookt dus voor ons. Dat betekent dat we ‘s middags warm eten. Ze kookt heerlijk, al moeten we soms wat wennen aan het pittige eten. Maar het is wel bijzonder om kennis te maken, ook qua eten, met een andere cultuur! Veel prachtige vruchten groeien hier gewoon langs de kant van de weg!
Ibu Ning gaat ook naar de markt voor ons. Daar koopt ze groenten en fruit. Wij zelf halen de rest van de boodschappen. We verbaasden ons erover hoeveel er nog in de supermarkt te krijgen is (of het zegt iets over onze verwachtingen ;-)). We zagen zelfs koekjes van ‘Verkade’ en melk van ‘Friesche vlag’! Wat wel moeilijk te krijgen is, is yoghurt. Wie weet gaan we dat in de toekomst zelf maken!

Vervoer

De meeste mensen rijden hier op scooters al zie je ook aardig wat auto’s. Toeteren we in Nederland als we een bekend iemand zien, of als we ergens op moeten letten, hier toeteren ze ‘preventief’. Dus wordt er hier flink op los getoeterd ;-). Dat er zoveel scooters zijn is wel begrijpelijk, je hebt hier veel smalle straatjes! Wijzelf hopen ook een scooter aan te schaffen. We hebben gehoord dat dat verstandig is, en dat je hem na het jaar taalschool ook weer goed kan verkopen. Daarnaast is het zeer goedkoop: voor 150 km betaal je ong 2 euro aan benzine.
Tot nu toe gebruiken we een taxi als we ergens heen moeten. Dat is ongelofelijk handig hoe het hier gaat. Je hebt een app, besteld een taxi en met een paar minuten is deze er en brengt je waar je moet zijn voor zo ongeveer 50 cent (korte ritten) tot 1 a 2 euro (lange ritten).

De roze helm is van Leah 😉

Inmiddels konden we een scooter huren.. wat een enorme belevenis!! Het leek (vooral Lydia) spannend, maar het is heel goed te doen. Het lijkt chaotisch op straat, maar het is georganiseerde chaos en iedereen let goed op. Het geeft een gevoel van vrijheid, en het is ook wel heel handig. Even een boodschapje, even naar een teamlid of een afspraak.. echt heel handig! En wie had ooit gedacht dat we het nog ‘normaal’ zouden gaan vinden om met z’n drieeen op een scooter te gaan..!

Geld

Geld is iets bijzonders hier. We zijn namelijk ineens miljonairs geworden!! 😉 We betalen hier met roepia’s. 1000 roepia is ongeveer 6 cent, 1.000.000 roepia is dus 60 euro. Hier wordt eigenlijk alles in cash betaald, dus dat is echt even behoorlijk wennen en omrekenen! Je kijkt wel even vreemd op als je met twee pakjes boter bij de kassa staat en je 1 ton af moet rekenen ..;-)!

School

We zijn al wezen kijken op Leah d’r school. De school was wel dicht, maar je mag (met een pasje) ook gebruik maken van het terrein buiten schooltijden. En het terrein is prachtig! Een speeltuintje, een sportgelegenheid, een zwembad, en bijvoorbeeld genoeg ruimte om te hardlopen.. Een soort oase in de stad. Als we ook zo’n pasje gaan krijgen zullen we er vast ook gebruik van gaan maken!
Leah heeft binnenkort d’r test voor school. Dan kijken ze naar welke groep ze kan. Hopelijk kan ze snel daarna starten.
Onze school begint 21 oktober. Dat duurt nu nog 2 weken. Daar zijn we erg dankbaar voor omdat er nog zoveel uit te zoeken en nieuw is, dat het fijn is dat we dat kunnen doen voor we aan de studie beginnen.
De school van Leah staat exact naast die van ons en is zo ongeveer 15 minuten lopen van ons huis!

Manege

Het andere Nederlandse gezin nam ons ook mee naar een manege waar zij veel heen gingen. Het is van een Nederlandse vrouw, zij is getrouwd met een Indonesische man en woont hier al 16 jaar. Wat een plek.. Opnieuw een soort oase in de stad, prachtig! Uiteraard geen idee hoeveel tijd we hebben om daar af en toe heen te gaan, maar voor Leah is het erg leuk te weten dat het er is. Het is alleen al leuk er te kijken, ze hebben er konijnen, kippen en schapen, super leuk!

Moskeeen

Waar we erg aan moeten wennen is het geluid van de gebedsoproepen vanuit de moskeeen. We wonen tussen 2 moskeeen (of 3, maar daar zijn we nog niet helemaal achter) in. Daardoor horen we 5 keer per dag de gebedsoproep. De eerste begint om ongeveer 04.00 uur in de morgen. We merken dat we na een week al wel iets meer gewend zijn dan aan het begin van de week, maar het is wel wennen.

Begrafenis

Zondagavond was er ineens veel geluid. Het was een geluid van iets wat gebouwd werd in combinatie van een stem welke leek op de gebedsoproep. Van 21.00-23.00 uur ‘s avonds was dat zo.
De volgende ochtend bleek dat er iemand was overleden. De andere MAF teamleden vroegen of we meegingen naar de begrafenis, omdat je eigenlijk zo laat zien dat je onderdeel wilt zijn van de gemeenschap. En zo kwam het dat we ineens op maandagochtend om 10.00 uur op een begrafenis zaten, op de voorste rij. Niet eens wetend of het van een man of vrouw was.
Later hoorden we dat het een man was die invloedrijk was in de gemeenschap. Daardoor werd het extra op prijs gesteld dat we er waren. Een intense en overweldigende ervaring. Toch zijn we blij en dankbaar dat we geweest zijn en zo konden laten zien dat we onderdeel van deze gemeenschap willen zijn!

Team

Op woensdagavond na onze aankomst hadden we een etentje met het team, om elkaar te leren kennen. Bijzonder om ‘collega’s’ te ontmoeten van MAF en te zien hoe ze hier een team vormen. We zijn heel blij hoe ze ons hier opgevangen hebben en nog opvangen! Ook lieten ze ons al kennis maken met andere Nederlanders en ‘ westerlingen’ hier in Salatiga. We hebben dus ook veel nieuwe mensen ontmoet afgelopen week!

Een eneverende week. De eerste week in ons ‘thuisland’. Een week die nog wat onwerkelijk aanvoelt. Maar wel het begin van iets nieuws. Opnieuw een stap in het volgen van de Heere, waar Hij ons toe geroepen heeft!

Eindelijk.. naar Indonesië!

Wat kan het leven anders gaan dan gepland of verwacht. Na de weken van training (zie vorige blog) zouden we gelijk doorgaan naar Indonesië. Maar…de grenzen bleven maar dicht door de hoge coronacijfers in Indonesië. We zagen het einde naderen van ons visum in Amerika… En toen bleek dat de grenzen niet open gingen voordat ons visum in Amerika afliep. Daarom moesten we terug naar Nederland.

Een dubbel gevoel. Heel fijn om mensen weer te zien, te kunnen genieten van alle fijne dingen van Nederland en ook een en ander nog te kunnen regelen. Maar ook heel verwarrend. Hoe lang zullen we in Nederland zijn, wie kunnen we wel/ niet zien? Weer opnieuw afscheid moeten nemen terwijl we dat al gedaan hadden, emotioneel was dat best pittig. Even leek het er ook op dat we voorlopig niet naar Indonesië konden, omdat ook hier ons visum zou verlopen. Maar… op het allerlaatste moment (we hoorden het donderdags en vlogen maandagsavonds) hoorden we dat we tóch konden gaan omdat Indonesie de grenzen had geopend. Het was erg schakelen, maar zoals een teamlid uit Indonesië het zei: het is een wonder! En ondanks het schakelen hebben we het ook zo ervaren: De Heere weet de beste tijd. Hij leidt ons stap voor stap. Dit is onze roeping, hier gaat het om.

En zo vlogen we maandagavond eerst van Amsterdam naar Singapore. We hadden bijna een privevliegtuig.. Er zaten zo weinig mensen in dat we languit konden liggen om te slapen. Wat een zegen op zo’n lange vlucht! Heerlijk!
Op Singapore was het heel stil en alles was heel strikt geregeld ivm corona. We mochten nergens zelf naar toe, moesten in een lijn achter een man aanlopen (zo’n 30 minuten) en werden zo naar ons volgende vliegtuig gebracht.
Daarna vlogen we naar Jakarta. Heel bijzonder om daar te landen. Indonesië. Nooit geweest, zelfs nooit in Azië, wel al heel veel over gepraat… Dit wordt dan voorlopig ons ‘thuis’ land…

Na controles, een coronatest en het innemen van onze paspoorten werden we naar ons quarantainehotel gebracht. Een prachtige kamer, met twee grote slaapkamers en zelfs twee badkamers! We hadden prachtig uitzicht, al was het wel heel jammer dat er geen raam open kon. De quarantaine tijd hebben we echt als een zegen ervaren. Bijkomen van het toch wel onverwachte en wat haastige vertrek. Omschakelen in ons hoofd, maar ook heel praktisch qua tijd. We hádden die tijd ook door de quarantaine. Dat was fijn! Leah deed wat school en typeles. Wij werkten allerlei dingen bij, Willem maakte nog een examen over het theoriegedeelte van de sateliettraining en we genoten van spelletjes, lezen, etc.

Het eten was enerzijds goed te doen, anderzijds was het soms een uitdaging. Heel pittig, of bijvoorbeeld amper tot geen groenten. Maar al met al een goede en fijne tijd!

Toen we uit quarantaine kwamen werden we opgehaald door Steve (de programmadirecteur hier van MAF). Hij bracht ons naar het ‘guesthouse’ waar we een nacht zouden blijven. Midden in de grote miljoenenstad Jakarta, maar toch een heerlijke rustige plek! Nadat we daar onze spullen een plek hadden gegeven gingen we naar het kantoor van MAF in Jakarta. Het was leuk om de mensen daar te ontmoeten, in het bijzonder een vrouw die we al in Amerika ontmoet hadden!
De rest van de dag hebben we met Steve allerlei dingen doorgenomen over Salatiga, de stad waar we het komend jaar hopen te gaan wonen, het leven daar, de taalschool etc.

En dan morgen.. Eindelijk naar onze bestemming voor het komende jaar!