In Nederland

We zijn nu ongeveer 5 weken in Nederland, de tijd op de Bijbelschool lijkt alweer even geleden.
Toen we in Nederland aankwamen was het best even wennen. Ons ‘eigen’ huis voorbij rijden voelde heel gek.
Ondanks dat we nu een prachtige plek hebben in Lunteren, moesten we wennen.
Gelukkig kregen we die tijd ook doordat we eerst in quarantaine moesten. Een soort overgang van loskomen van Engeland en weer wennen aan een nieuw plekje in Nederland.
Van de drukte naar de rust. In de quarantainetijd gaven we Leah thuisonderwijs en begon Willem aan het tweede deel van zijn studie. Ook maakten we lijsten van alles wat we deze weken in Nederland moeten doen, regelen en aanschaffen. Wie we allemaal graag willen bezoeken, welke afspraken we moeten maken etc.

Na de quarantainetijd kon Leah heerlijk weer naar school! Weer in haar eigen vertrouwde klas. Het was een omschakeling voor d’r , maar ook heerlijk om weer iedereen te zien en weer mee te kunnen doen op school.
Als Leah naar school is hebben wij tijd voor alle regeldingen. Even een aantal voorbeelden van wat dat zoal is:
We verzamelen alle benodigde papieren, certificaten en uittreksels voor de aanvraag van ons visum naar Indonesiƫ.
We dienen een aanvraag in voor uitzondering om Amerika binnen te mogen reizen.
We regelen allerlei zaken rondom verzekeringen, uitschrijvingen etc.
En ook probeert Willem minimaal 3 uur per dag te studeren.

Daarnaast hebben we veel afspraken. Een controle-afspraak bij de tandarts, opticien en voor Lydia d’r schouder. Afspraak voor de tropenkeuring, afspraken voor vaccinaties, afspraken voor de verzekeringen, gesprek met MAF, TFC vergadering, etc. En zelfs afspraken bij winkels in deze tijd šŸ˜‰

En natuurlijk de bezoeken bij familie en vrienden! We proberen zoveel mogelijk familie en vrienden te bezoeken voor we weer hopen te vertrekken. Dat is best intensief, maar het is ook heel bijzonder en mooi. Iedereen heeft elkaar al best lang niet gezien door de coronamaatregelingen, het is niet anders omdat we naar de Bijbelschool zijn geweest. Maar juist doordat we iedereen nu persoonlijk ontmoeten ervaren we het als erg waardevol dat we deze bezoeken nog wel kunnen hebben voor we weg gaan. Mooie herinneringen om mee te nemen!

Ondertussen zijn er ook spannende momenten. De eerste was eigenlijk tijdens ons gesprek met MAF. Dan zouden we namelijk horen of we ‘groen licht’ kregen om verder te gaan met de uitzending. Is er voldoende financiĆ«le ondersteuning? Helaas is dat er nog niet voldoende. Toch waren we enorm dankbaar dat we toch ‘groen licht’ kregen. Dit kregen we omdat MAF het vertrouwen in onze TFC heeft dat het geld alsnog gaat komen, maar ook omdat het project in IndonesiĆ« op dit moment IT’ers hard nodig heeft en ze liever geen vertraging oplopen.

Daarnaast was nog zo’n spannend moment of we wel een uitzondering krijgen om Amerika in te reizen. In verband met corona is er namelijk een inreisverbod vanuit Schengenlanden. Helaas kregen we afgelopen week te horen dat deze uitzondering is afgewezen. Dit betekent dat MAF US met MAF NL in overleg gaat hoe verder.

Van te voren wisten we dat dit kon gebeuren en hadden we er in ons hoofd ook wel rekening mee gehouden. Tegelijkertijd zeiden we steeds tegen elkaar: “We gaan er vanuit dat het wel doorgaat, zodat we wel alles klaar hebben”. En daar zijn we nog steeds blij mee want we weten verder nog niks, het kan nog steeds zo zijn dat we rond dezelfde datum hopen te vertrekken.

Het was wel even een moment om stil te staan. We bidden voor Gods leiding. ‘Kennen’ Hem in al onze wegen. We geloven dat Hij onze paden recht zal maken. Stap voor stap ons leidt. We vertrouwen op Hem, maar…… blijven we dat ook doen als het anders loopt dan we hopen? Geloven we dan ook echt dat het dan nog steeds Gods weg en Zijn wil is? Vertrouwen we ook dan nog dat het Zijn leiding is?

Het was even confronterend, want we voelden eerst best teleurstelling, en uiteraard mogen we ook teleurgesteld zijn. Maar toen we het erover hadden beseften we ook dat we dan eigenlijk teleurgesteld zouden zijn met Gods weg, met Zijn beste, volmaakte weg met ons. Is dat niet onlogisch? Hoe kan je teleurgesteld zijn met het beste?!
Het was een besef dat het goed is zoals het nu gaat, omdat onze Vader weet wat goed voor ons is.
Een ‘rode zee’ moment: het volk IsraĆ«l zal ook teleurgesteld zijn geweest en gedacht hebben; “hoe dan? terug kunnen we niet, vooruit is de zee, opzij de heuvels.. We zitten ‘gevangen’…” Maar toen baande God een weg dĆ³Ć³r de zee, en dat bleek de beste.. gered en tegelijk verlost van de Egyptenaren.

En zo weet God ook hoe onze reis zal gaan. Het geeft rust te weten dat de God die almachtig is ons voorgaat. Hij maakt wegen waar het onmogelijk lijkt. Hij maakt rivieren in de wildernis (Jesaja 43)! En na dit moment van ‘stilstaan’, mijmerend, biddend, worstelend en overdenkend gaan we weer vol goede moed, vol rust en vertrouwen de toekomst tegemoet, hoe het ook zal gaan!

In deze weken maken we ook de verscheping klaar. Veel hadden we al uitgezocht voordat we naar de Bijbelschool gingen, maar er waren nog wat laatste dozen die we moesten uitzoeken. Ook schaffen we best veel dingen aan wat ons aangeraden is vanuit Indonesiƫ om aan te schaffen. Kleding en schoenen voor 2 jaar, oplaadbare lampen, matrassen, wat keukengerei/ gereedschap wat fijn is om mee te hebben en bijvoorbeeld een jaar Nederlands van de wereldschool voor Leah, koffers, dozen, e-reader, muskietennet, malariakuren, zonnebrandcreme, vitamines, etc.
In deze tijd van gesloten winkels en winkelen op afspraak best een uitdaging, de pakketbezorger weet inmiddels goed de weg naar ons te vinden.. šŸ˜‰

Naast al deze praktische dingen merken we ook dat deze tijd mentaal best veel met ons doet. Een tijd van afscheid nemen, een tijd waarin je extra beseft wat je achter laat. Een veilige vertrouwde plek, familie, vrienden die je goed kennen, maar ook een bepaalde ‘zekere’ toekomst. Natuurlijk weet niemand hoe de toekomst eruit zal zien, maar toch lijkt het soms vrij ‘voorspelbaar’. De meesten zijn gesetteld, aan het werk, hebben plannen met het huis of qua carriĆØre, etc. en dat laten wij los. Het zet je aan het denken over het leven…

Misschien herkenbaar, je hebt van die momenten dat je extra nadenkt bij je leven, en dat hoeft echt niet in een midlifecrisis te zijn ;-).
Het zijn van die kruispunten in je leven of momenten waarop je stil wordt gezet. Bijvoorbeeld als je een keuze moet maken voor een opleiding, een (nieuwe) baan, huwelijk etc. Maar ook dingen als ziekte, burn out of een overlijden.
Allerlei ‘kruispunt’ momenten. Voor ons voelt dit als zo’n moment. Een moment van terugkijken en vooruitkijken. Wat bracht het leven ons en wat gaat het ons brengen. Waar gaat het in het leven nou echt om, wat telt? Wat gaan we missen, wat is belangrijk voor ons? Wat is Gods plan met ons leven? Wat brengt Hij op ons pad?

Denkend daarover zien we dat het belangrijkste niet is in wat ‘te pakken’ is. Het belangrijkste is wat hier en straks is (waar dan ook): Gods liefde, Zijn aanwezigheid, Hij is immers overal! Hij is onze schuilplaats! Het leven voor Hem en Zijn liefde mogen uitdelen voor iedereen die God op ons pad brengt, daar gaat het om. Bij Hem zijn we Thuis, ook al voelt het nu af en toe alsof we niet echt een ‘thuis’ hebben.
Hij gaf ons ook elkaar en Leah, en een groep mensen die misschien wel achterblijven, maar die er voor ons willen en zullen zijn. Ook misschien minder in ‘tastbare’ dingen als: even op de koffie, een wandeling, samen eten of wat dan ook, maar ook dan blijft wat telt: de relatie en het verbonden zijn met elkaar.

En eerlijk: we voelen dit echt niet elke dag zo. Soms huilen we om het afscheid of om wat we achterlaten. Het doet pijn. Maar dat is ook goed. Die dubbelheid van enerzijds verdriet en pijn van het afscheid en alles wat we achterlaten en anderzijds uitkijken naar Gods weg, mogen dienen in Zijn koninkrijk en Zijn liefde uitdelen op de plek die Hij voor ons heeft, dat is er en zal er zijn.

bron afbeelding: trooost.nl

De tijd dat we in Nederland zijn genieten we ook nog even van onze Hollandse gewoontes en leren we de omgeving van Lunteren kennen. Het is dichtbij Ede, maar we wisten niet dat zo dichtbij het zĆ³ mooi was/is..! Geniet mee!

En natuurlijk ook Koningsdag, voorlopig de laatste in Nederland. Wie weet waar en hoe we het volgend jaar vieren!


Laatste week

En dan is het zover… de laatste week. Wat is het ongelofelijk snel gegaan!
Het lijkt alsof we nog maar net hier zijn aangekomen. Maar tegelijk als we denken aan alle informatie en lessen, het missen van mensen, dan voelen we wel dat het niet maar een paar weken waren ;-). Deze week hebben we nog een paar laatste lessen staan, maar vooral ook presentaties. Een wat andere week dan normaal dus.

We hebben zondag een prachtige wandeling gemaakt, waarbij we langs een voederplek voor vogels kwamen (middelste foto bovenaan). De vogels worden tot april ‘bijgevoerd’. Er was een vogelspotter aan het fotograferen, hij vertelde dat hij er al heel wat zeldzame vogels had gezien. Ook wij zagen een paar mooie voorbij komen, alleen hebben we geen idee hoe ze heten.. En op de foto krijgen was een grote uitdaging, welke helaas niet gelukt is šŸ˜‰

Maandag

Zoals elke week begint ook deze laatste week met de kick off. De directeur van All Nations sloot deze laatste week af met een boodschap over hoop. Er zijn heel veel mensen op zoek naar hoop in de wereld. Denk aan de situatie in Myanmar waar mensen zoeken naar hoop nu het leger het land heeft overgenomen. Of denk aan de dood van Sarah Everard in Engeland. Of wat dichterbij: mensen hopen op een normaal leven zonder corona. Maar waar is onze hoop dan? Petrus zegt dit in 1 Petrus 2: “U bent een uitverkoren geslacht”. Jij en ik zijn uitgekozen door God. De wereld wil graag dat we ons aanpassen. Je moet er volgens de laatste mode bijlopen. Je moet om de paar jaar een nieuwe auto. Maar Petrus zegt dat we apart zijn gezet in deze wereld. We zijn anders. In de King James version staat hier het woord “peculiar”, wat zoveel betekent als “eigen” of “eigenaardig”. God heeft ons apart gezet, opdat we verschil maken in de wereld. Zodat we kunnen laten zien dat er hoop is. Niet in alles wat de wereld bedenkt, maar in wat God voor deze wereld heeft. Pasen ligt voor ons. We mogen hopen op de opgestane Jezus. Hij maakte het verschil op deze aarde. Laten we Zijn voorbeeld navolgen!

Lydia beet deze maandagochtend het spits af met haar presentatie. Ze heeft onderzoek gedaan naar vasten. Het was heel mooi om te verdiepen in dit onderwerp wat toch wat onderbelicht is in Nederland naar ons idee. Vind je het leuk om het onderzoek te lezen of de Powerpoint presentatie erbij te zien? Klik dan hier. Het presenteren ging goed, ook al blijven sommige Engelse woorden lastig om uit te spreken. Maar de presentatie werd goed ontvangen en de reacties waren erg positief.

Bron afbeelding: https://maartjedieschrijft.wordpress.com/

Daarna deed een klasgenoot een presentatie over hoe het werken op het zendingsveld je veranderd t.o.v. de mensen die ‘thuis’ blijven. Aan de hand van reacties van zendelingen over de hele wereld kregen we een inkijkje in wat dit voor deze mensen heeft betekent. Leerzaam om te horen! Een paar ‘dingen die opvielen’: De wereld is steeds kleiner geworden, er is steeds meer contact mogelijk wat een groot verschil is tov vroeger door alle media. Zendelingen die terugkwamen zeggen: we begrepen niet hoeveel we waren veranderd, totdat we weer thuis kwamen. Een andere cultuur veranderd je, of je wil of niet. De vraag is, wat nemen we mee van de nieuwe cultuur terug naar huis?
Het is ook afhankelijk van hoe we onszelf gedragen of hebben gedragen in een andere cultuur. Verwelkomen we de andere cultuur met open armen, ‘dompelen’ we ons er helemaal in onder? Het is belangrijk te bedenken dat we gasten zijn in het andere land en ons zo ook gedragen met respect voor de lokale mensen.


Dit was een onderwerp wat ons ook zelf wel aan het denken zet. We horen om ons heen, en zien dat ook bij andere zendelingen dat je kijk op de wereld, het geloof, toch wel veranderd. In Nederland hebben we best een uitgesproken mening over hoe je ‘moet’ geloven en hoe je dat in praktijk brengt. We oordelen en veroordelen snel. Maar wanneer je naar andere landen en culturen gaat zie je dat het ook anders kan. Dat zien we nu al hier op de Bijbelschool. Mensen die we qua uiterlijk in NL misschien niet zouden bestempelen als ‘christelijk’ blijken mensen te zijn met een diep geloof en een enorme Bijbelkennis. We hebben nog meer geleerd niet te oordelen of op uiterlijk af te gaan.
Daarnaast zijn er in het andere land andere leefomstandigheden, andere gebruiken, normen en waarden en een ander tempo. Groeien we niet teveel uit elkaar als we naar IndonesiĆ« gaan? We moesten denken aan de blog over ‘derdecultuurkinderen’. Zo worden wij misschien ook wel ‘derdecultuurmensen’. Onze eigen cultuur (geel) gemengd met de Indonesische (blauw). Wordt een nieuwe ‘groene’ cultuur. Misschien wat lichter ‘groen’ als bij Leah omdat we langer in Nederland hebben gewoond, maar we zullen wel veranderen. Is dat erg? Brengt dat verwijdering? Ongetwijfeld zal het soms moeilijk zijn, misschien onbegrip of het gevoel van ‘uit elkaar gegroeid’ zijn. Toch beseffen we dat als we open communiceren en er begrip en respect is aan beide kanten dat het mogelijk is om i.p.v. uit elkaar te groeien juist naar elkaar toe te groeien!

Daarna hadden we les over het evangelie in zijn context brengen.
Dit was erg interessant, we keken naar een filmpje van een Moslimman uit IndonesiĆ« die sinds een jaar christen was geworden. Hij kwam nu met mannen bij elkaar en probeerde ook anderen het evangelie te vertellen. Toch waren er een aantal dingen die opvielen. Deze man noemde God ‘Allah’. Daarnaast ging hij met de Bijbel om zoals er met de koran wordt omgegaan; de Bijbel mocht absoluut niet op de grond liggen en werd bewaard in een apart kistje. Zo zagen we een aantal ‘Islamitische’ gebruiken voorbij komen. Hoe kijken we daarnaar? Hoe zien deze mensen het zelf en wat vinden hun mede landgenoten? Zien zij deze man als moslim of christen? Vinden we dat deze gebruiken afgezworen moeten worden of zijn ze aanvaardbaar? We zijn snel geneigd ons westerse denken toe te passen, maar in deze les werden we uitgedaagd om te kijken of de gebruiken Bijbels waren en of er zaken zijn waarvan we vonden dat anders zou moeten. Neem het voorbeeld van het gebruik van het woord “Allah”. We zouden geneigd zijn om te zeggen dat ze in plaats hiervan het woord “God” moeten gebruiken. Maar de christenen in IndonesiĆ« gebruiken het woord “Allah” al sinds 300 na Christus voor “God”, terwijl de Islam ongeveer 600 na Christus is ontstaan. Ze vinden dat zij de ware “Allah” aanbidden (die wij God noemen) en de Islam dit heeft ingepikt. Een leerzame les in het objectief leren kijken naar andere culturen en hun gebruiken. Maar ook om alles te toetsen aan de Bijbel en niet aan onze westerse kijk of eigen overtuiging.


Zoals we vorige week al schreven mag Leah deze twee weken helpen met de post. Ze vind het super leuk, en degene die ze helpt: ‘Katharine’, vind het heel erg leuk en is vol lof hoe ze het doet en hoe knap ze dat al kan, jullie begrijpen dat dat ons dankbaar en ‘trots’ maakt!

Vandaag kreeg Leah zelf wel super leuke post, wat was ze er blij mee! Een envelop vol prachtige tekeningen en lieve teksten van haar klas.

Morgen heeft Willem zijn presentatie, dus ‘s middags heeft hij er nog even hard aan gewerkt!

Dinsdag

Dinsdag begonnen we met de Ć©Ć©n na laatste tutorgroep. We stonden deze morgen stil bij Jezus in Gethsemane. Wat betekende het voor Jezus om zo sterk te moeten lijden? Aan de hand van 4 gedachten stonden we hierbij stil: Jezus sterke liefde voor ons, de wil van God die moest gebeuren, Jezus’ vergevingsgezindheid naar Zijn discipelen en dat wij verplicht worden om het beste van ons leven aan Hem te geven. Klik hier voor een uitgebreide beschrijving. We dachten hier met de groep nog kort over na en brachten het in gebed voor de Heere.

De rest van de dinsdag was gevuld met presentaties. We gaan niet alle presentaties beschrijven, maar hier en daar wat interessante dingen; EĆ©n presentatie ging over vrouwen in de Islam. We hebben vaak een vooroordeel hiervan. Zoals dat deze vrouwen verdrukt worden, ze behandeld worden als slaven, dat ze niet zoveel mogen, etc. En dat op basis van wat in de Koran geschreven staat. Maar in de presentatie kwam naar voren dat dit een verkeerd beeld is. Zo was de vrouw van de profeet Mohammed een succesvolle zakenvrouw en was ze de eerste vrouw die (geheel vrijwillig) zich bekeerde tot de Islam. Het is waar dat er landen zijn die vrouwen onderdrukken, maar over het algemeen hebben ook vrouwen in de Islam een vrij en rijk leven.

Willem was de derde die deze dag zijn presentatie hield. Hij heeft zijn onderzoek gedaan naar ‘Masculinity’ (oftewel: mannelijkheid). Vooral hoe er naar ‘mannelijkheid’ wordt aangekeken vanuit de Amerikaanse, de Indonesische en de Nederlandse cultuur, omdat dat de landen zijn waar hij straks het meeste mee te maken heeft wanneer hij voor MAF op Papoea IndonesiĆ« gaat werken. Benieuwd naar de presentatie? Klik hier.

De vierde en laatste presentatie was van iemand uit Myanmar. Hij is predikant in de kerk in Myanmar. Zijn verlangen is dat er over 30 jaar 100 nieuwe kerken zijn ontstaan in zijn land. Zijn presentatie ging over waarom de kerk in Myanmar niet groeit. Zo is er een gebrek aan geloof dat de kerk kan groeien, gebrek aan leiderschap, en een gebrek aan goed onderwijs. Het is heel bijzonder om zijn passie te zien en zijn geloof in de Heere!

Dinsdagmiddag zijn we eerst op bezoek geweest bij een ander echtpaar op de Bijbelschool en hielpen we met wat internetdingen. Daarna had Lydia haar laatste tutorgesprek met haar tutor. Dit konden we heerlijk wandelend doen, zodat we elkaar fysiek konden ontmoeten ipv via zoom. Dat was heel fijn. Ondanks dat veel via zoom was hebben we een band kunnen opbouwen. Lydia d’r tutor noemde het de taal van het hart. Dan voel je elkaar aan en weet je eigenlijk wat de ander wil zeggen en begrijp je elkaar zonder woorden. Heel bijzonder om dat in toch een relatief korte tijd te ervaren!

Woensdag

Woensdag begon voor de laatste keer met worship over Daniel. Daniel 12 was aan de beurt. Het thema van deze keer was “The End”. Toepasselijk, omdat dit het einde was van dit semester, maar ook omdat Daniel 12 spreekt over het einde van de tijden. Het einde van de tijden komt steeds dichterbij. Elke dag is een dag dichterbij. Er zijn veel theorieĆ«n over de vervulling van dit gedeelte in Daniel 12. Ook in Openbaring zien we veel van dit soort profetieĆ«n terug komen. En ook al hebben veel mensen hier al over gesproken, we kunnen niet weten wanneer het ‘de dag’ zal zijn. Maar laten wij leven als mensen van hoop! Mensen die niet gefocust zijn op verstand (zoals de wereld tegenwoordig doet), maar als mensen met wijsheid, levend in het Licht, Jezus. En laten we waakzaam zijn, de signalen zijn er, de voetstappen van Jezus zijn steeds meer hoorbaar. Hij komt!

Daarna kregen we onze certificaten! Een feestelijk moment, helaas ook via Zoom, maar het was evengoed een mooi moment!

Na de uitreiking kregen we les over kerkplanting. We dachten eerst na over wat kerk is. De conclusie was dat kerk een samenkomst is van mensen die luisteren naar Gods Woord, Hem aanbidden en naar Zijn wil willen leven. Daarna kregen we uitleg welke modellen er allemaal mogelijk zijn op het gebied van kerkplanting. En dat zijn er best veel! Je kan kerkplanting zien als pionieren (dus echt een hele nieuwe kerk planten in een gebied waar er geen kerk is), maar je kan ook kerkplanting zien als vervanging van een kerk die niet meer aan zijn doel beantwoord. Maar kerkplanting kan ook zijn dat er een afsplitsing komt van een grote gemeente, waarbij een deel doorgaat als nieuwe gemeente. Een interessant onderwerp wat niet alleen in zending van toepassing is, maar ook in de kerk van Nederland.

‘s Middags hadden we een afspraak voor de PCR test. Zonder deze test mag je niet naar Nederland reizen. Dat kostte even wat tijd omdat we ongeveer een half uur ernaartoe moesten rijden en natuurlijk nog terug ;-). Toen we weer terug waren hadden we een fotoshoot. Dit was gevraagd voor een ‘post’ op Instagram, ze stellen daar de mensen voor die op All Nations studeren. Een Roemeense jongen deed het, en hij was hiervoor fotograaf geweest. Dat is goed te zien, het zijn echt prachtige foto’s geworden waar we heel blij mee zijn, ook voor nieuwsbrieven of dergelijke!

‘s Avonds hadden we afgesproken met klasgenoten om afscheid te nemen bij het kampvuur. Dat was opnieuw ontzettend gezellig! Leah maakte prachtige figuren met Natascha (klasgenote), zien jullie het visje (middelste foto, onderste rij)?

Donderdag

Donderdag was opnieuw een dag van presentaties. Een presentatie trof ons erg. Het ging over mensen/ vrouwenhandel in Nepal. De vrouw die de presentatie hield komt zelf uit Nepal. Ze vertelde dat Nepal een van de armste landen van de wereld is. Daarnaast is Nepal een land waarin nog steeds ontzettend veel kinderarbeid is (1,6 miljoen eind 2019, een getal wat je je niet eens kunt voorstellen..). Ook is het een land wat erg gevoelig is voor rampen: aardbevingen, overstromingen, branden, lawines, droogte.. Om eerlijk te zijn dachten we hierna echt, waarom zou je er eigenlijk willen wonen? Veel mannen en vrouwen verlaten Nepal dan ook om te werken. Ongeveer 70 procent daarvan is vrouw. Volgens de Internationale Arbeidsorganisatie (ILO) noemt meer dan 1 op de 6 meisjes tussen 5 en 17 jaar het huwelijk als reden voor hun meest recente migratie. Let op de leeftijd…

De meeste meisjes zijn laaggeschoold, maar zijn op zoek naar een toekomst, naar werk, naar hoop. Dat maakt hun kwetsbaar voor mensenhandel. Ze vertelde over gearrangeerde huwelijken, handel voor prostitutie etc. Een bizarre realiteit die nog steeds bestaat in de wereld van nu. Ze liet zien wat zo ongelofelijk belangrijk is voor dit land: onderwijs, preventieve kennis over deze onderwerpen, creƫren van werkgelegenheid etc. etc. Het mooie is dat zij met haar man ook deel gaat uit maken van dit werk!

Naast bovenstaande presentatie hadden we ook presentaties over het ontstaan van de kerk in Nepal. De historie van deze kerk is ontstaan door een Indiase zendeling. Vaak zie je bij kerken die gesticht zijn in Aziƫ dat dit door westerse zendelingen is ontstaan, maar in deze situatie was het vanuit een buurland. Extra bijzonder, omdat in India een zeer laag percentage aan christenen nog woont.
Ook kregen we een presentatie over Papua, over de historie van het eiland en over de rol van zending op het eiland. Erg boeiend, zeker omdat we straks daar ook onderdeel van uit zullen gaan maken!
De laatste presentatie ging over “Creation Care”, de zorg voor onze natuur. Hoe gaan wij om onze natuur? Hoe zorgen wij voor de aarde en vooral wat dit voor ons dagelijks leven betekent. En vooral hoe doen we dit? We zijn hier een voorbeeld in voor de mensen om ons heen.

De middag was weer aardig gevuld. Eerst hebben we afscheid genomen van de tutorleider van onze tutorgroep. We hebben in al die weken toch een band opgebouwd! Het was dan ook echt een moment van terugkijken. Het afscheid nemen van elkaar valt dan ook niet mee. Gelukkig blijven we nog in contact met elkaar, ook na onze tijd op de Bijbelschool.

We waren gevraagd of we bereid waren om een aantal vragen te beantwoorden en dat te laten filmen, zodat de cursus op de Bijbelschool gepromoot kan worden. Het leuke was dat dit werd opgenomen in het klaslokaal waar we normaal zouden hebben gezeten. Best gek om de klas in te stappen, pas aan het einde van de cursus… De video werd opgenomen door bevriende studenten, die ons gelukkig op ons gemak stelden. Want voor de camera even een paar goede Engelse zinnen zeggen, is nog niet zo makkelijk. Maar we hebben veel lol gehad en binnenkort hopen we het resultaat te bewonderen.

Tussen alle drukte door zijn we ook al begonnen met inpakken. Zaterdagochtend moeten we toch echt weg en dan moet alles weer in de auto zitten. Ondanks dat het maar 1 auto vol is, zijn het toch heel wat spullen om mee te nemen… Als overlevingspakketje kregen we nog heerlijke chocolademelk en chocolade mee voor onderweg van onze tutorleider. Mmmmm….heerlijk!

Vrijdag

Vrijdagochtend hadden we dan echt de allerlaatste tutorgroep… Deze dagen hebben we al zo vaak gedacht: laatste keer dit of dat.. Maar dit wordt toch echt onze allerlaatste lesdag hier.. We namen afscheid, maakten een ‘groepsfoto’ via Zoom, deden een spelletje zoals jullie op de foto kunnen zien šŸ˜‰ en baden met elkaar. Het was en is een waardevolle groep, die we zeker gaan missen!

Na de tutorgroup was de laatste presentatie. Dit ging over ‘tribalisme’, wat zich misschien het best laat vertalen naar ‘groepsvorming’. Het woord “tribes” (in het Nederlands “stammen”) heeft de associatie van onbereikte volken, waarbij de beschaving ver te zoeken is. Mensen die zich beschilderen, met hun eigen rituelen en kreten. De cursist die de presentatie gaf liet wat stammen uit Papua Nieuw Guinea zien (waar haar roots liggen en waar ze ook gaat werken). Maar ze legde ook de vergelijking met bijvoorbeeld voetbalhooligans. Groepsvorming in verre landen en groepsvorming dichtbij. Leuk en interessant!

En dan de laatste les: ‘Terugkeer’. Een interessante les waarbij vooruitgeblikt werd op onze terugkeer. Want het is niet altijd makkelijk om terug te keren naar je eigen land. Je bent zelf veranderd door de cultuur waarin je leeft. Of zoals op de Bijbelschool met alles wat we daar geleerd hebben. Maar ondertussen zijn de mensen in je eigen thuisland ook verandert, door alles wat ze meemaken. Dan kan er een gat ontstaan in het begrip naar elkaar. De ander verwacht dat je nog hetzelfde bent als toen je vertrok. En jij verwacht dat de ander nog hetzelfde is, maar ook diegene is veranderd. Het vraagt dan ook om goede communicatie (zie ook het deel wat we hierboven beschreven nav de andere presentatie), maar vooral om genade en gebed. Juist in het herintegreren in de eigen cultuur, waar je niet meer direct bij hoort, vraagt het om veel geduld en wijsheid om daar weer in te passen.

De ochtend werd afgesloten met een terugblik op de 10 weken die we hebben gehad op de Bijbelschool. Het was prachtig om met elkaar herinneringen op te halen en te zien wat die weken ons hebben gebracht! We besloten met een Bijbelstudie over Efeze 6, de wapenrusting. Dat is wat we nodig zullen hebben als we naar ‘het veld’ gaan. We kunnen stand houden als we de wapenrusting van God gebruiken! Hij is de Machtige!

De laatste middag hebben we gebruikt om afscheid te nemen van mensen. En wat zijn het er veel! In de 10 weken die hebben gehad, zijn er vriendschappen en banden ontstaan. Onder andere met Katharine. Ze is receptioniste op de Bijbelschool, maar ook onderdeel van onze tutorgroep. Elke week praatten we bij onder het genot van een bakje koffie en baden we met en voor elkaar. De laatste weken mocht Leah haar helpen met de post. Ook haar man Dave was er dit keer bij.

Ook hebben we afscheid genomen van Diana. Zij is een cursist uit Duitsland die hier een 2-jarige opleiding volgt. Vanaf het begin was er een klik en af en toe zochten we elkaar op voor een goed gesprek en een bak koffie. Of als er iets geprint moest worden, dan kwam ze langs :-). Ook bij haar was het moeilijk om afscheid te nemen, wetend dat we elkaar de komende tijd waarschijnlijk alleen nog maar via Zoom zullen gaan zien. Ze verraste ons met lieve cadeautjes, en voor Leah een enorme kindersuprise ei..!

Wat ook voor het laatst was: eten in de Maple Hall, de gezamenlijke eetzaal. We zullen de gezelligheid en het rumoer gaan missen straks! En het feit dat er al die weken voor ons werd gekookt. We kijken uit naar ons ‘eigen kostje’, maar het was ook heerlijk om elke dag verrast te worden met de meest uiteenlopende gerechten. Na de maaltijd kregen we deze kaart mee, waarop de cursisten wat hadden geschreven.

Zaterdag

Zaterdagochtend vertrokken we vroeg. De planning was 6 uur, maar het werd 06.30. We stonden op tijd op om de laatste dingen te kunnen doen: bedden afhalen en weer terug zetten waar we ze in het begin vandaan hadden gehaald. Daarna waren er een paar hele lieve mensen die speciaal voor ons zo vroeg waren opgestaan om ons uit te zwaaien.

We hadden het idee om via Londen te rijden. Dat was was wel wat om, maar Lydia en Leah waren nog nooit in Londen geweest, dus vonden we het wel erg leuk om langs de ‘highlights’ te rijden. Uit de auto mochten we niet ivm corona, maar om het een keer te zien was al heel leuk. Buckingham palace, de Tower Bridge, London Eye, etc. Leuk om een keer in het echt te zien!

Daarna reden we naar de trein. Het was prachtig weer en we genoten van het uitzicht. Bij de trein waren er eerst een aantal controles waar ze ook vroegen om onze PCR test. Daar waren we bijna blij om, want dan hadden we hem in ieder geval niet voor niks gedaan. We reden de trein op en wat ging dat makkelijk allemaal! Je rijdt de trein op, en na 35 minuten sta je aan de overkant. En daarna reden we nog 3 en 1/2 uur naar ‘huis’.
Dat was wel ontzettend gek, dat we niet naar ons eigen huis terug gingen. Dat is toch het vertrouwde, ons ‘thuis’, maar die reden we nu voorbij, op naar Lunteren. We waren blij dat we nog in het licht aankwamen. En wat een welkom.. er stonden al boodschappen die de TFC had gebracht, onze fietsen staan er al, en zelfs heel veel bloemen en een taart. Dat maakte wel dat we ons wat meer thuis voelde komen.

Op deze plek mogen we de komende weken wonen. Een bovenverdieping boven de ouders van vrienden. Een prachtige plek waar we ons even thuis mogen voelen. Waar we ons mogen gaan voorbereiden op de volgende stap.

Voetjes van de vloer

We begonnen deze week met het online bijwonen van een Nigeriaanse dienst. Eerst was er een Bijbelstudie om 09.30 uur, en daarna de dienst. Deze duurde wat langer dan we gewend zijn, ongeveer tot 13.00 uur. Het blijft mooi om te zien dat alle verschillende kerken, met hun verschillende manieren van ‘kerk zijn’ en manieren van uiten, toch het belangrijkste gemeen hebben: het woord van God, en Jezus de Redder van onze zonden. Ook is het mooi om te reflecteren waarom dingen anders zijn, en waar we wat van zouden kunnen leren. Zo zagen we bij de Nigeriaanse dienst dat ‘gemeenteleden’ erg betrokken zijn in de hele dienst, het niet uit leek te maken hoe lang het duurde, maar door afwisseling bleven ze wel geconcentreerd.

‘s Middags hebben we heerlijk gewandeld, het leuke in Engeland is dat je hier overal ‘publieke voetpaden’ hebt. Zo ontdekten we een prachtige nieuwe route!

Maandag

Maandag begonnen we de schoolweek weer met de kickoff over het thema ‘Hoop’. Dit keer was het een van onze cursusleiders die de overdenking deed.
In de afgelopen weken werd er bij hen in de wijk de Zuid Afrikaanse variant van corona gevonden. De hele wijk moest thuis blijven en zodoende waren ook zij ‘opgesloten’ in hun huis. Hun zoon testte positief op de coronatest, maar 2 dagen later bleek het een vals positieve test te zijn. Helaas moest het hele gezin wel 10 dagen in isolatie. Niet naar buiten, zelfs niet in de achtertuin. De wereld wordt ineens heel klein, je leefwereld is alleen je eigen huis (voor veel herkenbaar in deze tijd..). Maar de Heere zei ā€˜Hef je ogen naar Mij opā€™. Het eindigt hier niet!
God is een God van verandering. Wij delen in de missie van God en wij delen in de verandering die God geeft. Hij betrekt ons in Zijn veranderingen in de wereld. We ontvangen hoop van Hem. En die hoop moeten we delen. God wil dat we onze hoop delen met familie, dorpen, steden en landen. We moeten bereid zijn om te delen. Maar ook bereid zijn om te ontvangen. We zijn met elkaar verbonden. God zendt mensen uit naar delen van de wereld en anderen naar ons eigen land. God roept ons van tijd tot tijd. Hij wil dat we op reis zijn, niet dat we stilstaan. Vaak hebben we dan onze bezwaren. Maar we hebben een God van hoop die weet wat we nodig hebben!
Wat heeft God op jouw hart gelegd? Wat zegt God tegen jou?

Daarna hadden we les over Intercultureel Discipelschap. Als je nadenkt over discipelschap, wat voor woorden komen er dan in je op? Zomaar wat woorden die voorbij kwamen: Jezus volgen, Zijn discipel zijn, worden als Hem, groeien in geloof, lijden, gevormd worden, leren, luisteren, kruis opnemen, anderen vertellen over Jezus, getuigen etc.

Naar aanleiding van deze woorden dachten we na over of iedere christen een discipel is. Het liefste zou je “Ja” antwoorden op deze vraag, maar de realiteit leert dat het niet zo is. Is het dan mogelijk om als christen te leven zonder discipelschap? Een spannende vraag.

Een discipel is een leerling. Discipelschap verwijst naar mensen die toegewijd zijn om een groot leider te volgen. Discipelschap betekent veel meer dan alleen de overdracht van informatie, maar ze imiteren ook het leven van de leraar, ze prenten zijn waarden in en reproduceren zijn leringen (Bron: Bible.org).


Bijbelse voorbeelden hiervan zijn bijvoorbeeld Mozes en Jozua, Paulus en Timotheus, Ruth en Naomi, etc. Maar het grootste voorbeeld is uiteraard Jezus. Hij had vele volgelingen (zie Lukas 6 : 13-17) en na Zijn opstanding mogen wij daarin delen (Handelingen 6 en Mattheus 28). Zijn discipelen volgen Hem, leren van Hem, zien Hem aan het werk.

In de les werden we meegenomen aan de hand van een aantal stappen in het proces van discipelschap:
Buigen – Jezus op de eerste plaats stellen (Lukas 14.25-26, Matt 16.24)
Reageren – op Gods Woord (Johannes 8,31, Handelingen 2,42)
Groeien – in relatie met God (Johannes 15.5-8, Kolossenzen 1.9-10)
Liefde – tot gelovigen en anderen (Johannes 13.34-35, Efeze 5.2)
Vrucht – van de Geest (Johannes 15.5-27, Kolossenzen 1.10)
Vermenigvuldigen – discipelen maken (Mattheus 28,19

Discipelschap is niet iets wat je ‘zomaar’ even doet. Het is een levenslang proces van zelfverloochening en kruisdragen. We mogen Jezus volgen in Zijn weg, maar het kost ook iets (alles!) van onszelf. Maar als we in Zijn weg gaan, mogen we ook anderen tot discipelen maken. Maar hoe doe je dat?
We hoeven ‘alleen maar’ ons leven te delen met de mensen die we dienen. Zoals Jezus Zijn leven met ons deelde. Door ons leven heen kunnen we laten zien wat God doet in ons. Het evangelie is niet beperkt tot woorden alleen. Als we laten zien hoe wij de woorden van God toepassen in ons leven, helpt dat anderen ook om hun geloof praktisch vorm te geven in hun leven.

Leah mag deze en volgende week ‘s ochtends helpen bij de post! Post sorteren, briefjes in postvakjes doen als mensen een pakketje hebben ontvangen etc. Ze vind het erg leuk om te doen!

Maandagmiddag stond er nog een sociale activiteit op de planning: culturele dansen. Iedereen uit de groep mocht een dans laten zien vanuit zijn eigen cultuur. Dat mocht real-life of middels een video. En hoe Nederlandser kan het: we hebben uiteraard de klompendans laten zien. Wel via een video, want dansen is niet echt aan ons besteed ;-). Het was leuk om te zien hoe verschillend dansen over de wereld zijn! Als christenen in Nederland denken we vaak wat negatief over dansen, of zien we een soort ‘showdansen’ voor ons. Maar dansen kan ook gezamenlijk, en tot eer van de Heere, zoals we ook zien bij de joden, als ze de ‘sabbat’ verwelkomen. (hieronder filmpje van tijdens onze reis in IsraĆ«l, waar deze mensen de sabbat verwelkomen).

Dinsdag

Dinsdag begonnen we in de tutorgroep met een Bijbelstudie over het laatste avondmaal van de Heere Jezus met de discipelen. Met een (digitaal) whiteboard kon iedereen zijn gedachten delen, waarna we hier nog verder over hebben doorgepraat. Een mooi gedeelte om bij stil te staan in deze 40-dagentijd!

Daarna kregen we de rest van de ochtend les over het brengen van het evangelie in andere culturen. Dat was erg interessant. We begonnen met een verhaal. Stel je het even voor: Een van onze leraren was in Nepal. Hij mocht voor het eerst spreken voor een groep mensen die nog nooit van God hadden gehoord. Hij was enthousiast, dit wil je graag als zendeling, het evangelie delen en al helemaal aan mensen die het nog nooit hebben gehoord! Maar hij was ook wat in ‘paniek’. Nu kwam het er op aan. Wanneer zouden ze nog wat over de Bijbel horen?
Hij had een prachtig mooi uitgewerkt plan om het evangelie te delen in een ‘notendop’. Schepping, zondeval, Gods plan met IsraĆ«l en Gods plan met ons door Jezus! Toen hij in zijn preek aangekomen was bij de kruisiging van Jezus, moesten de mensen heel hard lachen. En daar stopt het verhaal. Want…we moesten nadenken waarom deze mensen moesten lachen. Tja, dat is lastig! Want je weet niet wat voor mensen het zijn, je kent de cultuur niet, je weet niet waarom ze moesten lachen. Maar dat was het nu juist: dat wist hij ook niet. Maar 1 ding was duidelijk: hij had iets verkeerd gedaan. De boodschap van het evangelie was niet overgekomen bij de mensen. In de les werd duidelijk dat wij vaak op een westerse manier de boodschap brengen. Wie kent niet de preken met 3 punten? Gestructureerd, goede opbouw en de boodschap van zonde en vergeving. Maar in een andere cultuur kan dit wel eens helemaal niet zo werken. Voor ons is het bijna ‘normaal’ geworden om de geschiedenis van Jezus aan het kruis te horen. Maar in een andere context, zonder dat iemand de Bijbel kent, kan dit heel raar zijn. Iemand aan een kruis is onmogelijk, of heeft een heel andere betekenis. Daarnaast ook het begrip zonde; wij kennen vooral de boodschap van schuld en vergeving, maar in andere culturen speelt ‘schuld’ helemaal niet zo erg, maar is bijvoorbeeld zonde veel meer ‘schaamte’, dit zien we ook wel in de Bijbel terug waarin het vaak over ‘eer herstellen’ gaat. Er is onderzoek naar gedaan, zie hieronder:

Guilt=schuld, Shame= schaamte, Fear=angst

Hiervoor is een boek geschreven, wat heet “3D Gospel”. Het is hetzelfde evangelie, maar vanuit een andere hoek benadert. Hieronder staat een filmpje met uitleg hierover (in het Engels).

Dinsdagmiddag was er een les die je kon volgen maar niet hoefde. Willem en Leah gingen eerst samen Leah d’r school afmaken en daarna boodschappen doen.

Lydia volgde de les. Het ging over ‘Missie en migratie’.
Je hebt heel veel verschillende migranten. Asielzoekers, mensen die ‘vluchten’ om politieke redenen of ivm conflicten in hun land, mensen die gaan emigreren, ‘gelukzoekers’, mensen die alleen een bepaald gedeelte van het jaar ergens anders gaan wonen, emigratie ivm werk etc. Maar ook zendelingen zijn migranten!
Een migrant is “Een persoon die naar een ander land verhuist dan dat van zijn / haar gewone verblijfplaats voor een periode van ten minste een jaar (12 maanden) zodat het land van bestemming feitelijk zijn of haar nieuwe land van verblijf wordt.” (UN aanbevolen definitie).


Wat nieuw was, is dat uitgelegd werd dat God eigenlijk ook een God van ‘migratie’ is: Zacharia 2: 6 ” Want Ik heb u verspreid over de vier windstreken van de hemel, spreekt de Heere.” Maar we kennen denk ik allemaal de verhalen van de torenbouw van Babel, Abraham die zijn land verliet, Jakob, Jozef, Mozes, het volk IsraĆ«l in Egypte, Ruth en Naomi, David, het volk IsraĆ«l in ballingschap, Jozef en Maria die met Jezus naar Egypte vluchtte etc.
God gebruikt migranten om Zijn doel te bereiken, anders was het evangelie ook nooit naar Europa gekomen!!
In het christendom is migratie altijd een belangrijk element geweest in de uitbreiding van het christendom.
Daarnaast zegt de Heere ook veel over ‘buitenlanders’ in de Bijbel: Leviticus 19: 33/34 ” Wanneer een vreemdeling bij u in uw land verblijft, mag u hem niet uitbuiten. De vreemdeling die bij u verblijft, moet voor u zijn als een ingezetene onder u. U moet hem liefhebben als uzelf, want u bent zelf vreemdelingen geweest in het land Egypte. Ik ben de HEERE, uw God.” maar ook: “Daarom, aanvaard elkaar zoals ook Christus ons aanvaard heeft, tot heerlijkheid van God.” Romeinen 15:7


Hoe reageren we op ‘buitenlanders’? Denken we ‘blijf in je eigen land’? Of: ‘kom niet profiteren van ons’? Of reageren we zoals de Bijbel zegt, buiten we ze niet uit, zien we ze als schepsels van God zoals ook wij zijn, behandelen we ze als ‘gasten’, aanvaarden we hen zoals Christus ons aanvaard heeft?
Gaan we met hen om zoals de Egyptenaren met de Israƫlieten: onderdrukken, uitbuiten, misschien zelfs racistisch, of behandelen we hen zoals Boaz Ruth behandelde? Gastvrij, liefdevol, wetend dat we niet boven de ander staan maar we beiden (de vreemdeling en wijzelf) gelijk zijn voor God?
Hoe gaan we met hen om in de kerk? Vinden we dat ze zich moeten veranderen, aanpassen aan ons? Tolereren we ze? Mogen ze een ‘eigen’ kerkje hebben binnen onze eigen kerk (met eigen activiteiten). Of hebben we liever dat ze hun eigen kerk ‘stichten’ omdat het allemaal maar vreemd is? Mogen ze onderdeel zijn van een leidersrol? Integreren we hun cultuur in de onze? Veel vragen, waarop geen eenduidig makkelijk antwoord is. Maar wel goed om over na te denken, want we hebben het allemaal: de neiging onszelf of ‘onze’ gebruiken het beste te vinden..

Ook keken we ernaar hoe wijzelf als migranten ons mogen gedragen in een ander land.
Buiten de dingen als; netjes gedragen, aanpassen, integreren, onderdeel zijn van, keken we met name naar de Bijbelse opdracht:
– We mogen het geloof delen, discipels ‘maken’ (Matheus 28:19)
– Worden als hen om anderen tot het geloof te ‘leiden’ (1 Korinthe 9:19-23)
– Maar wel je onthouden van ‘goddeloze’ praktijken (Handelingen 15)

Het was een interessante les met veel informatie. We zagen kaartjes waarop je zag hoe mensen zich ‘verplaatsen’ over de hele wereld, hoe daardoor het christendom is verspreid etc. (zie hieronder een voorbeeld ervan).

Woensdag

 Vandaag ging de les over ā€˜Gender in missionā€™. Vaak wordt dit woord ā€˜genderā€™ vertaald naar ā€˜geslachtā€™. Maar het is meer dan dat. Iemands geslacht is gerelateerd aan zijn/haar biologische status, zoals man of vrouw. Maar ā€˜genderā€™ houdt meer in hoe een cultuur aankijkt tegen de gedragingen en gevoelens ten opzichte van een geslacht. Wat zijn de normen en waarden van een man of vrouw. Dit varieert per cultuur. Het zegt iets over hoe we over onszelf denken, hoe we ons moeten gedragen en wat dit betekent voor onze omgeving. In de westerse wereld is er op dit moment veel discussie over gendergelijkheid. Bijvoorbeeld dat vrouwen evenveel betaald moeten krijgen als mannen, vrouwen in de top van grote bedrijven, geen onderscheid meer tussen mannen en vrouwen in de samenleving en de LHBTI beweging. Hoe denk jij hierover? We hebben allemaal wel onze mening wat juist wel gelijk zou moeten zijn en wat niet. Maar wist je dat gender ook in andere dingen een rol speelt. Zo worden onze mobiele telefoons gemaakt op basis van een mannenhand en wordt kankeronderzoek hoofdzakelijk onder mannen uitgevoerd.

Waarom is gender nu zo belangrijk? Het bepaalt onze dagelijkse realiteit, of we willen of niet. Het zegt iets over wie we zijn en hoe onze samenleving is. Maar vooral belangrijk is dat het iets zegt over hoe God ons geschapen heeft. Hij schiep ons als man en vrouw. In het paradijs was dit volmaakt, maar in onze gebroken wereld hebben we dit beeld kapot gemaakt. Moeten we dan streven naar gendergelijkheid? Dat zou niet Bijbels zijn, maar we moeten onze ogen ook niet sluiten voor de ongelijkheid in deze wereld tussen mannen en vrouwen. Als je kijkt naar deze foto, ziet dit er vrij onschuldig uit. Wat valt je op? Is dit terecht?

Niet altijd wordt wat in onze ogen ‘ongelijkheid lijkt’ als ongelijkheid ervaren. Soms kan het ook cultuurgebonden zijn. De vragen die je zou kunnen stellen: Wordt iemand onderdrukt. Wordt iemand beperkt in zijn/ haar vrijheid tegen zijn/ haar wil in. etc.

Aan de hand van de Bijbel werden we meegenomen door de geschiedenis over dit onderwerp. We keken naar de schepping, hoe Jezus omging met vrouwen en hoe Paulus hierover schrijft.
De conclusie van de les was dat christenen het niet altijd met elkaar eens zijn over hoe de Bijbel spreekt over gender. We hebben allemaal verschillende inzichten hierover. Als we straks in een cross-cultureel team gaan werken, zullen we deze verschillen ook tegen komen. We hebben de fijngevoeligheid en genade nodig om hier op een juiste manier mee om te gaan.

Donderdag

Omgaan met lijden. We hebben al eerder hier eea over geschreven omdat het eerder voorbij is gekomen, maar nu hadden we er les over. Vaak is de eerste vraag; waarom laat God mensen zoveel lijden?
Het is normaal om lijden te vermijden, we lopen vanuit onszelf allemaal weg van pijn of dingen die niet fijn zijn. Maar weglopen van lijden is niet christelijk. (Archbishop John Onaiyekan, Nigeria)
Het is bizar hoeveel dingen in de maatschappij gericht zijn om risico’s te vermijden. Alle verzekeringen die we hebben, brandalarm, gordel in de auto, verkeersborden, testen, preventieve maatregelingen, zonnebrand etc. Uiteraard ontzettend veel goede dingen, maar het gevaar is er ook door te slaan.

Samen keken we naar lijden in de Bijbel. En al snel besef je dat de hele Bijbel een boek van lijden is.. de zondeval, Jozef, Ruth, Daniel, Israƫl in Egypte, Job, David, Ballingschap, Hizkia, Petrus, Jezus, Paulus, de zieken, de bloedvloeiende vrouw, het is eigenlijk nog maar een klein begin. Maar ook veel teksten:

  • Romeinen 8: 18 Want ik ben ervan overtuigd dat het lijden van de tegenwoordige tijd niet opweegt tegen de heerlijkheid die aan ons geopenbaard zal worden.
  • Johannes 16:33 Deze dingen heb Ik tot u gesproken, opdat u in Mij vrede zult hebben. In de wereld zult u verdrukking hebben, maar heb goede moed: Ik heb de wereld overwonnen.
  • 1 Petrus 4: 12-19 Geliefden, laat de hitte van de verdrukking onder u, die tot uw beproeving dient, u niet bevreemden, alsof u iets vreemds overkwam. Maar verblijd u naar de mate waarin u gemeenschap hebt aan het lijden van Christus, opdat u zich ook in de openbaring van Zijn heerlijkheid mag verblijden en verheugen. (..)
  • Romeinen 6: 3-5 En dit niet alleen, maar wij roemen ook in de verdrukkingen, omdat wij weten dat de verdrukking volharding teweegbrengt. En de volharding ondervinding en de ondervinding hoop. En de hoop beschaamt niet, omdat de liefde van God in onze harten uitgestort is door de Heilige Geest, Die ons gegeven is
  • Jakobus 1:2-4, Jakobus 5:13, 1 Korinthe 12:26 etc. etc..

Gelukkig blijft het er niet bij dat de Bijbel een boek van lijden is. De Bijbel is ook een boek van hoop! Door het lijden van Jezus kwam er voor ons redding en verlossing! Er is hoop voor Gods kinderen.
Als we dit alles zien in de Bijbel, hun kunnen we dan verrast worden door lijden en er verbaasd over zijn? Hoe kan het dat we het koste wat kost lijken te vermijden? Natuurlijk mag en moet je voorzichtig zijn, maar durven we nog risico te nemen, te lijden omdat Christus eerst voor ons heeft geleden?

Vervolging is de standaardnorm (!!) van het christelijke leven omdat de wereld Christus haat, en wij in ons eigen leven de kenmerken van die vijandschap dragen.

Dr. Gabriel Gonsalves

Christelijke vervolging is elke vijandigheid, ervaren vanuit de wereld, als gevolg van of iemands indentificatie met Crhristus. Dit kunnen gevoelens, gedragingen, woorden en daden zijn.

Dr. Ron Boyd MacMillan

Volgens Johan Piper zijn er 6 redenen waarom christenen lijden:
Er zijn zes redenen waarom God lijden aanwijst volgens Piper:
a) Dieper geloof en diepere heiligheid. Heb 5: 8, 2 Kor 1: 8-9
b) Door lijden ‘groei’ je. Er lijkt een verband te bestaan tussen de hoeveelheid lijden die op aarde wordt verzekerd en de hoeveelheid genoten heerlijkheid. Rom 89:18, Matt 5: 11-12
c) Ons lijden maakt anderen moedig. Phil 1:14
d) Ons lijden opent de harten van degenen die we bereiken. 2 Kor 1: 5-6
e) Lijden geeft een andere positie voor de werkers voor God. Handelingen 8: 1, 11:19
f) De kracht van Christus komt tot uiting in lijden. 2 Kor 12: 9-10.

Vrijdag

Zoals we het allemaal wel eens hebben, zijn er zaken die je wel en die je niet aanspreken. Bij de titel van de les van vandaag was dit bij ons ook zo. Kunst in missie. Het sprak ons niet direct aan. Het is ook niet direct het eerste onderwerp waaraan je denkt als het gaat over missie. Maar kunst is breed, bijvoorbeeld dans, muziek, zang of visuele vormen van kunst. Je zou het kunnen omschrijven als het evangelie delen in een andere vorm dan gesproken woorden. Het is vanzelfsprekend dat dit heel verschillend is over de hele wereld. In de les van vandaag hebben we niet zozeer deze kunstvormen bekeken, maar hoe je kunstvormen kunt inzetten in een lokale gemeenschap. Aan de hand van 7 stappen kan je kijken hoe je dit vormgeeft en toepast: het zogenaamde CLAT-model. Create Local Arts Together. Creeer locale kunst samen. Het is de bedoeling dat je leert kijken naar de lokale gebruiken in een kerk en samen met hen gaat kijken wat je daarin kan toevoegen. Aan de hand van een oefening in de les, hebben we gekeken hoe je dit zou kunnen toepassen.  

Leah had haar schoolwerk in 4 dagen gedaan, en had dus vrijdags ‘vrij’. Tijdens onze lessen maakte ze een prachtige tent in onze kamer ;-)! Er kwam deze dag ook hele leuke post, nog voor Lydia d’r verjaardag, maar er was voor ons allemaal een verrassing. Genieten dus!

Volgende week is het al de laatste week, en moeten we onze onderzoeken presenteren. Deze week hebben we de middagen en de zaterdag vooral gebruikt voor huiswerk, het onderzoek afronden, presentaties maken en vast eea voorbereiden voor de terugreis. Het gaat hard nu!