Kleien tijdens de les…?!

Ken je dat gevoel dat je ergens bent waar je nog heel lang wilt blijven, maar waarvan je weet dat er een einde aan komt? Zo voelt het voor ons hier ook. Het einde van de Bijbelschool nadert nu snel. We hebben net week 7 achter de rug. En ondanks dat we er naar uit zien om iedereen weer te zien, is het hier ook nog fijn, leren we veel en merken we dat er nog heel veel te leren is..!

Zondag

Zoals elke week luisteren we ook deze zondag naar een dienst in Nederland. We zouden eerst geen internet hebben, maar dat viel erg mee, waardoor we toch gewoon mee konden luisteren. ‘s Middags waren we uitgenodigd bij een Venezolaanse dienst in Argentinië. De dienst werd gehouden in een park en we konden deze via Zoom meebeleven. Het is een verrijkende ervaring om te zien hoe op verschillende manieren mensen samen komen als gemeente van Christus! De dienst ging over hoe man en vrouw samen moeten leven. De man als type van Christus, de vrouw als type van de gemeente. Elkaar dienend en onvoorwaardelijk liefhebbend. Zeker in de Zuid Amerikaanse cultuur is er soms een verkeerd beeld hiervan. Mooi hoe hier vanuit de Bijbel uitleg aan gegeven werd.

Maandag

De maandag begon weer met de wekelijkse kick-off over het thema “Hoop”. Bij het woord ‘hoop’ kunnen we verschillende associaties hebben:

  • Je hoopt op het beste, maar je verwacht eigenlijk het slechtste
  • We hebben hoop als een honingpot. We bewaren nog wat voor het geval dat het nodig is (plan B)
  • Hoop zoals Romeinen 5 dit benoemd: “En de hoop beschaamt niet, omdat de liefde van God in onze harten uitgestort is door de Heilige Geest, Die ons gegeven is”

Waar stellen wij onze hoop op? Op vaccins die ons van het coronavirus gaan verlossen? Op de politiek die een oplossing gaat bedenken voor onze problemen? Op mensen waar we onze hoop op stellen? Dan hebben we een hoop als een magnoliaboom. Het kan er prachtig uitzien, maar als de wind erover blaast, vallen de bloemen eraf en is alle glans vergaan.
Maar wij hebben een hoop in Christus! Hij is onze Rots waar we op mogen bouwen. En misschien voelt het alsof ons leven bij elkaar wordt gehouden door paperclips. Als het niet makkelijk is om het vol te houden, kijk dan omhoog. Want onze hulp en verwachting is van de God die hemel en aarde gemaakt heeft.

Na de kick-off kregen we les over de ‘boodschapper’. Vaak ligt de focus op degene die we de boodschap brengen, maar wat betekent het voor ons ‘de boodschappers’ om de boodschap te brengen. Wat is er nodig om de juiste boodschap over te brengen? Heb je weleens stilgestaan bij hoe anderen naar jou kijken als je een boodschap overbrengt? Onze houding, onze levensstijl en onze gewoonten zijn net zo belangrijk als de boodschap zelf. Zo kunnen wij iets ‘helemaal prima’ vinden, maar degenen aan wie de boodschap brengen, vind dat helemaal niet. Zo is bijvoorbeeld alcohol in Nederland vrij algemeen geaccepteerd in de christelijke wereld. Maar in veel andere landen is alcohol drinken als christen een zonde, wat echt niet kan.

Maar niet alleen onze levensstijl, maar ook vanuit welke context we een boodschap brengen is belangrijk. Met onze westerse achtergrond kunnen wij een verhaal houden, maar het kan zijn dat dit verkeerd overkomt bij degene die het hoort. Een mooi voorbeeld hiervan is het boek “Een gifhouten Bijbel“, waarbij een zendeling met zijn eigen context zending wil bedrijven in Congo, maar wat totaal verkeerd loopt, doordat hij zijn eigen principes en ideeën op de lokale bevolking wil leggen.

Er zijn eigenlijk 3 manieren om hiermee om te gaan: je kan je volledig onderdompelen in de andere cultuur. Je gaan kleden en gedragen als hen. Uit respect, maar ook om daarmee een ‘ingang’ te vinden naar hun hart. En een weg te vinden om het Evangelie vanuit hun eigen leven te vertellen. Eigenlijk zoals Jezus deed met de gelijkenissen, passend bij de levensomstandigheden. Je kan je ook helemaal scheiden van de cultuur: de westerse cultuur is nou eenmaal anders. Je blijft je westers gedragen, en houd je helemaal aan je eigen normen en waarden en je blijft leven zoals je in Nederland (of het land waar je vandaan komt) leefde. Of je kan integreren, waarbij je eigenlijk een combinatie hebt van de eerste twee. Eigenlijk is dat wat we van buitenlanders in Nederland verwachten en verlangen.


‘s Middags hebben we heerlijk veel bijgewerkt en hebben we even naar de paarden gewandeld!

Dinsdag

De dinsdag begint als altijd met de tutorgroep. Deze komende weken zijn we aangesteld als de leiders. Dat betekent dat we verantwoordelijk zijn voor het organiseren van activiteiten. Dit kan variëren van een spel spelen, Bijbelstudie of een gebedsmoment. Een mooie gelegenheid om ervaring op te doen in leiderschap! Deze ochtend keken we naar foto’s en iedereen mocht een foto kiezen wat bij zijn/haar week paste. Daarna legden we aan elkaar uit waarom we de foto hadden gekozen, wat gebeds- en dankpunten waren voor de week, en iedereen kreeg één ander iemand om deze week voor te bidden.

Voor jullie ook interessant om je af te vragen: Welke foto zou jij kiezen als je naar deze week kijkt? Waarom? Waarvoor zou je willen danken en/of bidden?

Vandaag heeft Lydia haar ‘story’ gedeeld met de groep. In de voorafgaande middagen en avonden heeft ze haar verhaal opgeschreven en uitgewerkt in een Powerpoint presentatie. Omdat je maar 20 minuten hebt, is het best nog lastig om te bepalen wat je nu wel en niet verteld. Maar Lydia wilde vooral het werk van God in haar leven laten zien. Hoe de Heere in al die jaren haar gevormd heeft en uitgekozen heeft om in Zijn koninkrijk te mogen werken. Het was goed en fijn om te kunnen delen.

werkstukken die Lydia vroeger maakte..

De lessen erna gingen over TCK’s (Third Culture Kids, derde cultuur kinderen) en Family’s in mission. Aan de hand van 2 bolletjes klei (geel en blauw) kregen we dit uitgelegd. De ‘thuis’ cultuur, in ons geval Nederland, werd aangeduid met het gele bolletje klei. De cultuur waar je naar toe gaat, in ons geval de Indonesische cultuur, werd aangeduid met blauw. Als volwassenen kunnen we deze werelden redelijk scheiden, waardoor we geel en blauw nog uit elkaar kunnen houden, ook al worden ze soms wel wat gekneed en komt er wat kleurverloop.
Maar voor een kind is dit anders. Hoe langer een kind in een andere cultuur leeft, hoe meer de klei vermengd wordt. Oftewel; hoe meer de blauwe klei door de gele klei ‘gekneed’ werd, hoe groener het bolletje klei werd. En dat is precies wat bedoeld wordt met ‘TCK’s’. In ons geval: Niet helemaal Nederlands meer, maar ook niet Indonesisch of Papoeaans. maar een eigen, derde cultuur.


Deze kinderen worden hierdoor vaak gezien als ‘anders’, omdat ze een soort eigen gemengde cultuur hebben. Zeker niet altijd makkelijk voor henzelf, maar ook niet voor anderen om hen heen. Het kan leiden tot veel onbegrip. In de les spraken we over de voor en nadelen, maar ook hoe je er als ouders goed mee om kan gaan.

Hierna ging het over huwelijk en families in de zending. Het is sowieso natuurlijk al belangrijk om als man en vrouw te werken aan je huwelijk, maar in de zending is dit nog extra belangrijk om verschillende reden:
* Als je in de zending gaat komt het huwelijk vaak onder druk te staan.
* Doordat je ontworteld bent en weer op zoek moet naar nieuwe leefgewoonten, kan het huwelijk en gezin hier onder te lijden hebben.
* Op het zendingsveld is er vaak een minder duidelijke lijn tussen missie en prive.
* Op het zendingsveld zijn vaak je collega’s ook je vrienden, je mede gemeenteleden en je buren. Dit kan spanningen geven, ook in je huwelijk.

Aan de hand van enkele praktijksituaties bespraken we wat belangrijk is om te doen als je op het zendingsveld bent.
We bedachten met elkaar wat belangrijk is om te blijven werken aan je huwelijk. En natuurlijk gelden die tips die niet alleen voor ‘zendingswerkers’ 😉 dus bij deze: Neem tijd voor elkaar en plan dit heel bewust in, minimaal één avond in de week. Zorg voor goede afstemming, qua taken, maar vertel ook wat je beiden meemaakt. Luisteren is wel het kernwoord! Neem bewust tijd om leuke dingen te doen, even afstand te nemen van het werk, als echtpaar, maar ook als gezin. Bid samen en zorg voor elkaar. Bedenk wat de ander nodig heeft of wat de ander zou kunnen helpen.

Dinsdagmiddag waren we even toe aan ontspanning. Met Leah en Lotte zijn we naar een speeltuintje gegaan waar ze heerlijk hebben gespeeld en waar wij even heerlijk in het zonnetje bij konden praten. Wat een zegen is dit weer!!

Toen we ‘thuis’ kwamen, hadden we een uurtje worship met elkaar. Samen zingen en muziek maken. Heerlijk, want dat missen we wel!

Woensdag

De woensdag begint met de wekelijkse worship. Dit keer over Daniel in de leeuwenkuil uit Daniel 6.
Als we werken in een team dan is er altijd iemand de leider. Maar wat nu als dat net de ander is die we zelf niet zouden kiezen? Wat is onze reactie? Worden we dan jaloers? Of wat als je zelf de leider wordt? Hoe ben je dan als leider?

Daniel is hierin ons voorbeeld. Hij was een van de belangrijkste leiders van het koninkrijk. De anderen waren jaloers op hem en bedachten een list. We lezen nergens dat Daniel protesteerde of zelfs maar een woord heeft gezegd. Hij blijft trouw aan zijn God en bleef Hem dienen. Sinds Daniel in Babylon kwam heeft hij zich al apart gezet. Dit deed hij voor God. Hij wist dat er verleidingen en misleidingen zouden komen. Maar Daniel leert ons hier ook om geen wraak te nemen. Hij is en blijft integer en trouw in hetgeen hij doet. Hij vernederd zichzelf om God te laten schijnen door zijn leven heen. Hij wist dat God ‘in control’ was. In welke crisis we ook zijn, God is degene die we kunnen vertrouwen!

De les van vandaag ging over “De roeping verstaan”. Aan de hand van verschillende voorbeelden uit de Bijbel gingen we kijken wat roeping eigenlijk is. Er is in de Bijbel een enorme diversiteit van roepingen, zoals we zien bij Noach, Mozes, Abraham, Deborah, Jeremia, Timotheus en Paulus.
Als het gaat om roeping zijn er veel misverstanden. Een aantal daarvan namen we onder de loep:

  1. De roeping is altijd een duidelijke gebeurtenis.
  2. Het is alleen een roeping als je een duidelijke stem van God hebt gehoord.
  3. Je moet een soort mysterieuze ervaring hebben gehad om geroepen te worden voor de zending
  4. Het gevoel van roeping is de beste test om geschikt te zijn voor de zending.

De voorbeelden uit de Bijbel laten allemaal een duidelijke lijn zien: beschikbaarheid is veel belangrijker dan bekwaamheid! God roept ons niet om wat we kunnen, maar of we bereid zijn om Hem te dienen.

Worden we dan allemaal geroepen? Ja en nee. We worden zeker allemaal geroepen om verlost te worden van onze zonden! God vraagt ons om tot Hem te komen. We worden ook allemaal geroepen om Zijn discipel te zijn, om Hem te volgen. Maar sommigen worden specifiek geroepen tot een bediening als predikant, voorganger, zendeling of missionaris.

Woensdagmiddag was er nog een les over veerkracht. Door alles wat we meemaken worden we ‘veerkrachtig’. Maar blijven we staan in ‘de storm’ zoals het huis op de rots in de gelijkenis, of spoelen we weg?

We keken ernaar vanuit de Bijbel.
* Jesajaja 42: 3-4 Het riet wat meebeweegt, buigt, maar niet breekt. God maakt dingen recht die krom waren
* 2 korinthe 4: 8-9 We zijn verdrukt, maar niet in het nauw gebracht. We hebben getwijfeld, maar zijn niet vertwijfeld. We zijn vervolgd maar niet verlaten. Neergeworpen maar niet te gronde gericht.
* Johannes 16: 33 Ik heb deze dingen verteld, zodat u vrede zult hebben. In deze wereld zult u verdrukking hebben, maar hou vol, Ik heb de wereld overwonnen.

We keken naar verschillende karakters in de Bijbel, waar juist hun lijden een vorming van karakter was. God is in staat om ons te redden. Maar als Hij het niet doet.. Dan nog kan je niet verliezen! “Het leven is mij Christus, het sterven voor mij winst.
Indrukwekkend was de foto die we hierbij zagen, waarschijnlijk kennen jullie hem allemaal wel. De mannen die, als ze antwoorden dat ze in Jezus geloofden, gedood werden door de IS.

Wat is dan eigenlijk veerkracht? Er zijn veel omschrijvingen. Maar algemeen zou je kunnen zeggen: het proces van aanpassing aan tegenslag, tram, tragedie, stress en problemen. Hoe ga je er mee om?

Iedereen moest een beeld geven aan veerkracht. Hoe zou je het in beeld voor je zien? Prachtige beelden:
– als een Adelaar, mee zwevend op de wind.
– als een huis op een rots, staande blijvend tussen wat voor (weer) geweld dan ook)
– als een groeiende boom, steeds diepere wortels, staande blijvend tijdens stormen
– als riet, meewuivend in wat voor omstandigheden ook
– als een kameleon, aanpassend aan z’n omgeving
– als een bloemetje wat zijn weg zoekt tussen de spleten van een steen

Uiteraard keken we ook naar wat je veerkracht vergroot (mensen om je heen, de voorbereidingen die je kan nemen etc), maar ook wat maakt dat je soms minder veerkracht hebt of kwetsbaarder bent (gezondheidsproblemen, problemen in relaties etc) en hoe je daarmee om kunt gaan.

Donderdag

Op donderdag kregen we een hele ochtend les over zending en armoede. In de geschiedenis is hier op diverse manieren mee omgegaan. Er waren tijden dat er geen aandacht was voor de sociale kant van missie en werd alleen het evangelie gebracht, maar er waren ook periodes dat er alleen maar aandacht was voor de sociale kant en waarbij het evangelie van ondergeschikt belang was. Door de verhalen uit de geschiedenis kregen we een beeld van hoe we hier onze tijd mee om kunnen gaan. Aan de hand van enkele Bijbelgedeelten bespraken we wat de Bijbel hierover zegt. Wat de rol is van armoede in het Oude en Nieuwe Testament. Waarom is het belangrijk dat wij als christenen omzien naar de armen? En wat is armoede eigenlijk precies? We hebben allemaal ons beeld van armoede, maar klopt dat beeld? Vaak denken we dat armoede het gebrek is aan geld of bezittingen. Maar het is veel meer dan dat. Als we armoede alleen zien als het gebrek aan geld, dan kijken we met onze westerse bril naar armoede. We geven geld of goederen, denken dat we daarmee een goede daad hebben verricht (en dat is ook in zekere zin zo) en we kunnen een weer een vinkje op onze lijst zetten.

Maar armoede is veel meer dan geld en goederen. Er is een heel systeem wat maakt dat mensen in armoede terecht komen. Vaak wordt dit systeem in stand gehouden door leugens die gelooft worden. Neem bijvoorbeeld een vrouw van 22 jaar uit India, die geboren is in de laagste kaste. Zo iemand kunnen we helpen met geld, maar dat doorbreekt de cirkel van armoede niet. Het kaste-systeem in India is zo sterk aanwezig dat je met geld niet zomaar uit de armoede kan breken.
Naast materiele armoede is er ook sprake van geestelijke armoede, fysieke armoede, isolatie, kwetsbaarheid en het ontbreken van kracht. Al deze factoren werken mee aan het ‘armoede-systeem’. Als we fysiek niet in staat zijn om te leren, als we niet kunnen werken met onze handen door de gevolgen van lepra, als we opgroeien in een krottenwijk, dan zal geld niet de oplossing zijn voor armoede.

Wordt vervolgd…
Teleurstellend? En de oplossing dan? Hoe kan je er dan wel mee omgaan? Dat horen we volgende week als de les verder gaat 🙂
Wat wel bijzonder was, is dat we juist deze week naar een lezing luisterden over geld wat hier heel goed bij aansloot! Het thema was: “Alles is geld- geld is niet alles”. Je kan hem hier na luisteren (even naar 17 feb gaan), aanrader!!

Donderdagmiddag heeft Lydia heerlijk gewandeld met haar ‘gebedspartner’, dat was genieten. Niet alleen omdat het bijzonder is dat je in korte tijd al zo’n band met iemand kan hebben, juist ook door samen en voor elkaar te bidden, maar ook doordat er een prachtige ondergaande zon was!

Vrijdag

Ook nu begonnen we met de tutorgroep. We luisterden naar het gedicht van Corrie ten Boom, luisterden naar het lied ‘tot op die dag‘ in het Engels, en praten er samen over door.

Mijn leven is een weefsel
tussen mijn God en mij.
Niet ik kies uit de kleuren;
heel doelbewust werkt Hij.
Soms weeft Hij er verdriet in
en ik, door onverstand,
vergeet; Hij ziet de boven-
en ik de onderkant.

‘Als ’t weefgetouw zal rusten
en de spoel niet meer schiet om,
zal God het doek ontvouwen
en verklaart Hij het ‘waarom’.
Hoe nodig donk’re draden
zijn in des Wevers hand
naast goud-en zilverdraden.
Zó komt zijn plan tot stand’

Corrie ten Boom

Ook vandaag deelde weer iemand van de groep haar story. Een single verloskundige, die werkte in een ziekenhuis, maar de Heere heeft haar naar het Midden Oosten geroepen. Opnieuw zo bijzonder en bemoedigend om te horen hoe de Heere in levens van mensen werkt, en mensen roept!

De rest van de ochtend werden we meegenomen in ‘Worship in mission’. Worship is vaak een term die geassocieerd wordt met muziek en zang. Maar vanochtend ontdekten we dat dit breder is dan dit. Als eerste beantwoordden we met elkaar wat worship voor ons inhoudt. Hoe is dat voor jou? Wat betekent het aanbidden (worship) van God voor jou? Een interessante vraag om zelf ook eens te beantwoorden!

Vanuit de Bijbel hebben we een aantal passages bekeken die gaan over worship. Zo zien we in Romeinen 12 dat heel ons lichaam betrokken is bij het aanbidden van God: als een levend dankoffer voor God! In Genesis 12 zien we dat Abraham luistert naar God en daarna als een ‘reactie’ tot twee keer toe een altaar bouwt voor de Heere.
We keken wat uitgebreider naar Psalm 96.

Wat zegt deze Psalm over God?
Het gaat er over Zijn heil, eer en wonderen. Het gaat er over hoe groot Hij is, en dat Hij te prijzen is. Hij is boven alle goden, ontzagwekkend. Hij is schepper, koning, almachtig. Hij regeert en is rechter. Hij komt om de aarde te oordelen. Hij wordt gediend door heel de aarde. En dat allemaal in één psalm!!
Wat zegt deze Psalm over God aanbidden (woship)?
Je mag over God zingen, Hem loven en prijzen. Hem eer en macht geven. Zijn Naam eren, offers brengen, in Zijn voorhoven komen. Voor Hem buigen. “Beven” (ontzag/ respect) hebben voor Zijn aangezicht.

Wat zo bijzonder is hier te lezen: heel de schepping doet mee, al de volken, heel de aarde doet mee, heel je lichaam doet mee. Het is allesomvattend.

Aanbidden (worship) is dus veel meer dan zingen. Het is een relatie hebben met de Heere. Het is luisteren en reageren naar God. Het is God loven in alle onderdelen van ons leven. In het eren (en onderhouden) van de schepping, het danken van God voor wat Hij voor ons heeft gedaan.
Het is een keuze om dat te doen, het komt niet ‘vanzelf’.

Zaterdag

Vandaag is het “I love you” day!! Elk jaar vieren we als gezin op de laatste zaterdag van februari deze dag. Een dag waarop we aan elkaar laten weten en zien dat we van elkaar houden. Normaal kopen we een klein cadeautje voor elkaar, maar dit jaar hadden we afgesproken iets voor elkaar te maken. Super leuk om te doen. We hebben heel wat herinneringen opgehaald en foto’s gekeken. Dan pas besef je extra hoe hard de tijd vliegt. Ongelofelijk.. Leah is zó gegroeid!!

Na het ontbijt zijn we naar een park gegaan in de buurt. We waren eigenlijk onderweg naar een klein speeltuintje, maar doordat het ons niet lukte daar met de auto te komen vroegen we het aan een vrouw. Zij tipte ons een prachtig groot park met een leuke speeltuin. Daar aangekomen waren we verrast en verbaasd: Een enorm groot park, twee speeltuinen, een soort kinderboerderij, en een ‘waterpark’ met prachtige vijvers en watervallen. En dan ook nog het lenteweer, de zon… We genoten volop, en laten jullie meegenieten met de foto’s:

‘s Avonds hebben we als EnRoute-groep, die hier ook op de campus zijn, lekker gegeten bij het kampvuur. Wat was dat genieten! Zelf je stok slijpen om worstjes en marshmallows aan te braden. Eén van de studenten had brooddeeg gemaakt om brood mee te bakken die je om je stok heen vouwt. Goede gesprekken, heerlijk eten en een warm kampvuur: goede ingrediënten voor een prachtige afsluiter van de week! Leah mocht opblijven, wat heeft ze genoten. Daarbij was het ook nog enorm helder. We zagen een zo goed als volle maan, en prachtige sterren.. Dit zal een mooie herinneringen blijven!

Who am I? (Wie ben ik?)

Zondag

Deze week was er geen ‘dienst’ hier op All nations, dit was alleen tijdens de vakantie. Wel jammer, want de afgelopen diensten waren erg mooi en hierdoor hadden we ook verbondenheid met andere studenten! We hebben geluisterd naar een dienst van onze eigen gemeente. Normaal zou je je misschien wat op ‘afstand’ voelen staan, maar omdat we ook in Ede vaak online moesten meekijken ivm de lockdown, voelde het eigenlijk ‘normaal’.

’s Middags gingen we wandelen met onze ‘barnabassen’. Dat zijn studenten die ons hier de weg wijzen, waar we terecht kunnen voor vragen etc. Zij spreken ook Nederlands, wat natuurlijk erg handig is! We hebben kennis gemaakt en gepraat over hoe zij en wij geroepen zijn, wat ons beider traject is en hoe de toekomst er menselijk gesproken uit gaat zien. Bijzonder om te zien hoe de Heere ook in hun levens werkt.

Maandag

Maandag was de eerste ‘echte’ les. Tot nu toe was het nog introductie, maar nu gingen we van start.

Het ging over werken en leven in een gemeenschap/team. Hier op All Nations, maar ook straks op het veld. Waarom is dat belangrijk om in een gemeenschap te zijn? Wat zijn de voordelen? Wanneer kan het juist fout gaan? Ook keken we naar verschillende gemeenschappen/netwerken. Ieder mens heeft er veel: je (schoon)familie, je collega’s, je kerk, je sport/hobby, verschillende app-groepen, verenigingen, muziekgroep of wat dan ook. En overal ben je een onderdeel. Wat is je rol? Wat draag je bij? Wat leer je van elkaar? Wat zijn redenen waarop het mis kan gaan? Vaak is dat als mensen jaloers zijn, eigenlijk een andere ‘rol’ zouden willen hebben of als mensen juist zeggen: ik kan het zelf wel, ik heb anderen niet nodig. Ze zijn snel trots/ hoogmoedig. Maar ook als er geroddeld wordt, achter iemand z’n rug gepraat wordt is dat vaak de reden waarom het in een groep niet goed gaat.

bron foto: samencommuniceren.nl

We keken naar dat God alles volmaakt heeft geschapen, de wereld en ons als mensen. De relaties waren volmaakt. Maar door de zondeval werd dat kapot gemaakt. In relaties is pijn, verdriet, wantrouwen en gebrokenheid gekomen. Maar… door de komst van Jezus kan dat wat gebroken is geheeld worden. Door Hem Zijn we onderdeel van Zijn lichaam en mogen we elkaar vergeven. En dat is wat we nodig hebben; genade, vergeving en liefde!

‘s Middags deden we ons corvee (13 wc’s schoonmaken…), huiswerk en hebben we even heerlijk gewandeld!

Dinsdag

Dinsdag kregen we les over verschillende stijlen van leren en verschillende rollen op de werkvloer. Inzicht hierin is belangrijk, voor jezelf, maar ook om inzicht te krijgen in de verschillende culturen. Bijv. als je iets heel theoretisch uitlegt aan iemand die praktijkgericht is, zal dat minder snel/goed aankomen en zal diegene er dus ook weinig van leren. En dat geldt ook andersom. Sommige mensen houden van analyseren, duidelijk overzicht, de ander juist weer niet. De een is een leider, draagt graag verantwoordelijkheden, dan ander houdt van het overzicht houden, terwijl weer een ander liever volgt en een hekel heeft aan verantwoordelijkheden dragen.

Bron afbeelding: simpelsap.nl

Kortom; inzicht hierin kan een hoop frustratie voorkomen. Je kan gebruik maken van elkaars talenten die de Heere niet voor niks aan die persoon heeft gegeven. Waarom is de een juist goed met de handen, de ander juist qua denken? De een graag leiding geeft en de ander liever volgt?

Bron afbeelding: talentmix.nl

Dinsdagmiddag hebben we eerst huiswerk gedaan en daarna heerlijk gewandeld, al was het nogal blubberig en moesten we wel oppassen niet uit te glijden 😉. Je hebt hier veel wandelpaden en vaak gaan ze gewoon door weilanden heen. Daardoor kom je op de mooiste, maar ook op de meest blubberige plekken!

Woensdag

Woensdag een nieuwe dag! We begonnen met worship en een Bijbeloverdenking over Daniel. Daniel was een gevangene, had het moeilijk, maar bleef vol geloof in God. Er kunnen veel uitdagingen en moeilijkheden op ons afkomen. Praktisch zoals; financieel, zorgen om welke school, hoe alles te regelen nu rondom de lockdown, maar ook andere grotere uitdagingen en moeilijkheden die op ons af kunnen komen als verlies, verdriet of relatieproblemen. Wat doen we dan? We kunnen ze vermijden, maar ook met de hulp van God er doorheen. En we zien aan Daniel: dan zal de Heere je zegenen. God heeft alles (inclusief alle uitdagingen en moeilijkheden) onder controle, dat wordt wel duidelijk in Daniel 1.  Het was erg mooi en bemoedigend om deze dag zo te beginnen!

Daarna ging het over ‘transitie’. Transitie is een proces van verandering. Op dit moment zitten we in een transitie, en ook het komende jaar zullen we vaak transities meemaken. Een transitie is over het algemeen niet gemakkelijk. Het begint voor het vertrek waarin er veel op je af komt; Hoe zal de toekomst eruit zien? Wat verwachten we? Je kijkt ernaar uit, maar het is ook spannend. Je weet dat God je geroepen heeft, maar soms heb je twijfel.  Je wilt je toewijden aan wat komen gaat maar je ziet en merkt ook dat achterlaten van mensen moeilijk is. Je moet omgaan met reacties van mensen; de een vind het geweldig, de ander begrijpt de roeping niet, mensen van wie je het misschien niet verwacht zeggen dat ze je enorm gaan missen, en mensen van wie je het juist had verwacht zeggen niet zoveel. En ook deze reacties doen wat met je.

Daarna vertrek je daadwerkelijk, je moet afscheid nemen. Van je werk, je huis, vriendschappen, familie, bepaalde rollen of posities.. Er is zoveel wat je achterlaat. Gewoontes, vertrouwdheden en een stuk veiligheid. En ook dat brengt veel emoties met zich mee. Gemis, verdriet, maar soms ook schuld, omdat je je schuldig voelt omdat je iemand achterlaat die ziek is, of die het moeilijk vind dat je weggaat. Afscheid nemen, omgaan met al die verschillende emoties is moeilijk, het gevaar is dat je ‘een masker’ op zet en doet of alles wel goed gaat, terwijl dat niet zo is.

Na het vertrek komt de daadwerkelijke transitie. Een nieuwe omgeving, nieuwe mensen, nieuwe gewoontes, nieuwe plek.. Vaak komen ook dan weer verschillende emoties naar boven; Je kan je onzeker gaan voelen omdat niemand je nog kent en je niet weet wat je kan verwachten van mensen. Je kan het gevoel hebben dat je je moet gaan ‘bewijzen’. Je kan structuur en gewoontes gaan missen, het gevoel hebben van ‘een onbekende zijn’ alsof je niemand bent. Vaak zijn er veel wisselende emoties van hoogte en dieptepunten. Een prachtig plaatje hierbij is:

Dit geeft ook onze emoties weer waarin we de afgelopen weken doorheen gingen, en nog gaan. Soms is het allemaal zo fantastisch en geweldig hier!! Maar soms zijn we ook down en verdrietig, en niet eens altijd kunnen we herleiden waar dat van komt. Het gevoel komt en gaat, maar doordat het zo wisselend is, kost het soms behoorlijk wat energie!

Dit was zo’n huildag…. 😉

Wanneer je gesetteld bent en wat meer gewend aan alles komt eigenlijk de laatste fase van transitie. Het is nog wel moeilijk omdat je nu ook wel risico gaat nemen door nieuwe relaties aan te gaan, opnieuw dingen moet gaan uitzoeken en gaan proberen, je fouten kan maken in reacties (bijv bij verschillende culturen). Je kan je snel beledigd of angstig voelen.

Is het dan alleen maar ‘moeilijk’? Gelukkig niet! Want als de Heere roept wil en zal Hij ook met ons zijn en dat ervaren we ook! Er is ook opwinding, naar uitzien, genieten van meeleven van anderen, verwondering over hoe de Heere voorziet en werkt. Dankbaarheid voor het samen zijn als gezin en dit als gezin mogen meemaken. Opluchting als het goed gaat, en blij zijn als we hier mooie dingen mogen leren. Transitie is ook een mogelijkheid voor nieuwe of andere kansen. Het is een mogelijkheid om te groeien in persoonlijkheid en geloof en dat ervaren we ook.

We hebben de transitie bewust uitgebreider beschreven, omdat we hopen dat jullie hierdoor (beter) begrijpen waar we in deze tijd doorheen gaan, maar ook waar we DV het komend jaar (of misschien zelfs jaren) doorheen zullen gaan. Het zal niet altijd makkelijk zijn, maar met de Heere hopen we het aan te gaan.

De les over transitie werd afgesloten met Jozua 1:9, bijzonder voor ons omdat de dominee met deze tekst het jaar 2021 begon, en we er afgelopen week ook al een andere preek over hoorden.. Een aansporing en bemoediging!  

En ook vanmiddag hebben we gewandeld, corvee en ons huiswerk gedaan. Ons huiswerk bestaat uit een werkboek welke we elke dag in moeten vullen nav de les van ’s ochtends. Het zijn theoretische vragen en vragen die je laten nadenken over wat je ’s ochtends geleerd hebt.

Donderdag

Donderdag ging de eerste les over fundamentele persoonlijkheidsbehoefte. Er zijn 4 basisbehoeften:
1) Aanvaarding, je geaccepteerd weten
2) Levensonderhoud, eten, slaap
3) Van betekenis zijn
4) Prestatie

Begin je bij het eerste punt, dan creëer je een cirkel van genade. Maar begin je bij het laatste punt, dan creëer je een cirkel van frustratie.

Voor veel mensen zal dit waarschijnlijk wel herkenbaar zijn. Hoe vaak beginnen we niet bij prestatie, wat we doen. We willen presteren, en afhankelijk daarvan beoordelen we of we wel of niet goed zijn. Hij vaak doen we dit ook niet in het geloof; we willen eerst goed genoeg worden, of goede dingen voor God doen voor we denken bij Hem te mogen komen. Maar dat is het verkeerde begin.
Het gaat niet om wat we doen, maar om wie we zíjn.
Het is belangrijk om deze 4 basisbehoeften goed in de gaten te houden, want als je aan één gebrek hebt, kan het verkeerd gaan.  

De tweede les ging over je identiteit in Christus. Dit was een mooie maar ook heel bijzondere les, hier hoop ik nog een keer apart een blog over te schrijven.

Vrijdag

We hadden gezien op het menuoverzicht van deze week dat er vrijdagochtend pancakes zouden zijn..!! Normaal ontbijten we ’s ochtends op onze kamer omdat Leah 8 uur klaar moet zitten voor het instructiemoment met de juf, maar nu hebben we voor een keer beneden gegeten, dat was een succes 😉.

Welke maaltijd lijkt jou het lekkerst? 😉

Na het ontbijt begonnen wij met ‘tutorgroep’. Dat is een groep studenten met een ‘tutor’, waarmee je allerlei dingen deelt, je bid samen, en doet leuke dingen samen. Helaas is dat nu natuurlijk anders via Zoom, maar ook via Zoom kan je leuke spelletjes doen 😉!! Daarna deelde één van de studenten iets moois vanuit de Bijbel, want ons beiden raakte. Met welke ogen kijken we? Het volk Israël staat voor het beloofde land. Het beloofde land, ze wisten dat ze het zouden krijgen en hadden in de woestijn gemerkt dat God zijn beloften houdt. Als er dan 12 verspieders naar het land gaan, zijn er ogen die overvloed zien, maar ook ogen die angst en obstakels zien.
Er zijn voor ons vaak ook veel uitdagingen, problemen of obstakels. Met welke ogen kijken we dan? Er zijn veel verschillende ogen. En de keuze met welke ogen je gaat kijken verandert de situatie. Zie ook naar het volk Israël.  Hierdoor moesten ze nog eens 40 jaar naar de woestijn, omdat ze met ogen van angst hadden gekeken ipv met ogen van geloof. Kijk met ogen van geloof, of ogen van angst maakt het verschil tussen; ‘We kunnen het!’ of: ‘We kunnen het niet…’ Met welke ogen kijken we? Maar ook, welke ‘leider’ volgen we, op wie focussen we ons? Op degene die kijken met ogen van angst en zeggen: dat lukt toch niet? Of met ogen van geloof en is Jezus je Leider?

Focus je op de beloften! Beloften verdrijven angst.

Vandaag mocht Willem van start in de les 😉. Elke week deelt 1 student zijn of haar verhaal. Het verhaal van zijn/ haar leven, het tot geloof komen en over de roeping om te werken in Gods koninkrijk. En Willem mocht het spits afbijten. In de afgelopen dagen had hij zich al voorbereid. Best spannend om je persoonlijk verhaal te delen in het Engels voor een nog betrekkelijk onbekende groep. Willem had wat foto’s in een powerpoint gezet als ondersteuning van zijn verhaal. Het mocht maximaal 20 minuten duren.

Het ging heel goed (binnen de tijd!). Na zijn verhaal mocht iedereen vragen stellen, en daarna gingen de studenten om de beurt voor hem bidden. Het was bijzonder om te merken dat sommigen van de studenten ook dingen herkenden, met name ook over het ‘wachten’, dit is een groot onderdeel geweest in ons leven, en dat herkenden sommigen. Eén student deelde het volgende prachtige sitaat:

“If you cant see far ahead, go ahead as far as you can see”

Ralph Winter (Als je niet ver vooruit kunt kijken, ga den vooruit zover je wel kunt zien)

Daarna hadden we les over ‘goede gewoontes’ en waarom het belangrijk is om deze te hebben. Als je op ‘het veld’ bent kan het zo snel voorkomen dat je druk bent met van alles en nog wat. Settelen, nieuwe contacten, nieuw werk, andere cultuur en voor je het weet wordt je opgeslokt door het leven en ben je enorm druk. Hoe snel kan je druk zijn om dingen te doen voor God, druk zijn in Zijn koninkrijk, maar vervolgens Hem zelf vergeten. Oftewel; wel praten óver Hem, maar niet mét Hem. Hoe kan je dit voorkomen? Wat hebben gewoontes daar voor een rol in? Is dit Bijbels? We onderzochten samen een aantal verzen en stonden stil bij de geschiedenis van Martha en Maria.

’s Middags had Lydia haar tutorgesprek (Willem had deze woensdagmiddag). Dit is een gesprek met je tutor (soort mentor) waar je alles mee bespreekt. Van hoe het is om hier te wonen, of je al gewend bent en alles praktisch kunt vinden, hoe je de lessen vindt, of je het allemaal goed kan volgen, maar ook inhoudelijk qua lessen, je persoonlijke ontwikkelingen, je doelen etc. Ook is je tutor degene die je huiswerk nakijkt.

Vrijdagavond zijn we heerlijk supervroeg naar bed gegaan!

Zaterdag

Zaterdagochtend had het gesneeuwd!!!! Wat een super feest! Leah wilde direct naar buiten! Er waren ook al mensen buiten, en een paar kinderen hadden zelfs al sneeuwpoppen gemaakt. We hoorden en zagen dat er in Nederland ook heerlijk sneeuw is gevallen, voor veel mensen genieten waarschijnlijk. Ook hadden we deze ochtend een typisch Engels ontbijt, wat vooral bij Willem en Leah erg in de smaak viel 😉. De rest van de dag hebben we nog heerlijk genoten van de sneeuw en heeft Lydia ’s ochtends en Willem ’s middags z’n huiswerk van deze week afgemaakt.

’s Avonds was er een enorme verrassing; voor de eerste keer post vanuit Nederland!! Leah vond het zó leuk, echt genieten! Nadat alle kinderen op bed lagen hebben we een spelletje met de familie Timmerman gedaan, even ontspannen..!

Vind je het ook leuk om post te sturen? Uiteraard vinden wij dat super leuk, en vinden we het een feestje om te ontvangen! Ons adres hier is:
All Nations Christian College
Fam de Bruijn
Easneye
Ware
Hertfordshire
SG12 8LX

Week voorbij

En toen was de eerste volle week cursus alweer voorbij, we merken wel dat de tijd echt vliegt. We hebben van veel mensen gehoord dat ze de blog lezen en het erg fijn vinden om zo op de hoogte te blijven, maar zich ook afvroegen waar we de tijd vandaan haalden 😉.. Uiteraard weten we niet of dit altijd zo blijft lukken, maar voor nu doen we het meestal elke dag even 5 a 10 minuten. Dan is het elke dag maar even en is het goed te doen. Voor onszelf is het een soort ‘herkauwen’ van wat we geleerd hebben en vinden we het ook heel waardevol voor later. Maar ook vinden we het heel fijn dat we op deze manier met jullie kunnen delen wat ons bezig houd en wat we zoal meemaken. Bij deze dan ook nogmaals onze dank voor al het meeleven en meebidden met/ voor ons!

Het heeft even geduurd, maar ook hier heeft Leah haar vioolles weer opgepakt!