Aankomst in Amerika

De reis

De reis naar Amerika ging heel voorspoedig! We vlogen van Port au Prince naar Miami, daarna door naar Dallas en van Dallas naar Boise. De eerste vlucht was prachtig met uitzichten op het water, de verschillende kleuren blauw en de eilanden. Bij de laatste vlucht konden we genieten van zondsondergang. Adembenemend! Ook nu weer: geniet heerlijk mee!

Aankomst Nampa

De volgende dag konden we goed zien waar we aangekomen waren. In Nampa op het terrein van MAF. Een heerlijk aparttement/ huisje, met alles wat we nodig hebben, maar ook een prachtig terrein. Veel speelmogelijkheden voor Leah! Ook hebben ze hier sinds een klein een jaar een ‘Family Centre’. Een prachtig gebouw voor algemeen gebruik. Er is een grote keuken, een ruimte waar kleine kinderen kunnen spelen, een grote huiskamer, zelfs een ruimte waar je kan sporten, een kamer voor tieners, een bibliotheek en studieruimtes. Prachtig geregeld!
We konden kennis maken met 2 Nederlandse piloten die ook voor MAF uitgezonden worden, het was fijn om ze te leren kennen, zo konden zij ons ook wat wegwijs maken en tips geven.

Ontdekkingstocht

Op maandag was het in Amerika ‘Memorial Day’, een soort dodenherdenking. Voor ons was dat ideaal, zo hadden we een dag extra om hier te settelen en alles te ontdekken!
‘s Middags zijn we een eindje gaan rijden om de omgeving te ontdekken en reden we naar een meer hier in de buurt. Prachtige omgeving! Echt bij het meer zijn we nog niet geweest omdat we dan ruim 7 kilometer moesten wandelen. Maar na een poosje wandelen zagen we een paadje en konden we ook al genieten van een soort ‘jungle’, waar het op sommige plekken niet wit van de sneeuw maar wit van de katoen zag! We zijn hier niet lang gebleven want er waren ontzettend veel muskieten!

Rondleiding

Op dinsdag kregen we een rondleiding over het terrein, dat was indrukwekkend! Het begon bij een leuk winkeltje met spulletjes van MAF, maar ook van verschillende landen waar MAF werkt. Daarna zagen we welke verschillende vliegtuigen er zijn binnen MAF en.. welke nieuw vertaalde Bijbelvertalingen ze allemaal hebben mogen vliegen, van elk zo’n vertaling stond er één Bijbel. We kregen te horen hoe wonderlijk de Heere voorziet. Van een symbolisch bedrag voor het land/ de hangar tot vliegtuigen die werden geschonken als een gift.
Maar ook hoe de Heere steeds voorziet in vrijwilligers. Timmermannen die gebeld kunnen worden als er iets in elkaar getimmerd moet worden (bijv voor verscheping), of andere werkzaamheden die gedaan moeten worden, de Heere zorgt voor de juiste personen.
We zagen het ontstaan van MAF op foto’s, we hadden het boek gelezen, dus wisten hoe het begonnen was, maar nu te zien dat de visie en het doel van destijds nog niet veranderd is, is toch wel erg bijzonder!
Het was echt mooi dit allemaal te horen, te zien hoe de Heere wonderen doet en werkt!

Willem begonnen!

Op dinsdag begon Willem dan echt met inwerken. Daar hebben we best heel lang naar uitgekeken, en nu was het zover! Hier gaat het toch om, hiervoor hebben we Nederland en iedereen verlaten, om dit werk te gaan doen en zo een onderdeel te zijn in Gods koninkrijk. En dit is eigenlijk een ‘start’ ervan! Het was ook gewoon vreemd dat Willem uberhaupt weg ging, door het thuiswerken ivm corona was hij ruim een jaar niet weggeweest.
Willem kreeg eerst een soort rondleiding en uitleg, daarna heeft hij naast Jacob gezeten, deze man hoopt hem voorlopig in te werken.

In de eerste weken is Willem ingewerkt op Sharepoint. Het is een systeem waarmee informatie, bestanden en nieuws gedeeld kan worden met alle teams over de wereld. Het is een belangrijk systeem voor MAF, omdat hiermee samengewerkt kan worden en informatie voor iederen makkelijk toegankelijk is. Daarnaast heeft hij meegekeken met het installeren van de verschillende programma’s die door MAF worden gebruikt en heeft hij kennis gemaakt hoe alle computers binnen MAF worden beheerd.

Ondertussen zijn Lydia en Leah ook weer begonnen met thuisonderwijs. We doen dit in een kleine studieruimte in het ‘Family Centre’. Super fijn omdat er geen afleiding is en er zo ook een wat duidelijkere scheiding is tussen ‘de keukentafel’ en school! Van ‘s ochtends tot vroeg in de middag zijn we met school bezig, daarna kan Leah heerlijk spelen. Helaas zijn haar snaren van de viool in Haiti gebroken, dus kunnen we nog geen vioolles doen, maar even alleen maar lekker spelen is ook fijn! ‘s Middags als Leah aan het spelen is kan Lydia mooi het huishouden doen, koken, wat kennismaken met andere vrouwen en school voor de volgende dag voorbereiden!

‘First day’

We vielen met onze neus in de boter, want woensdag was hier ‘First Day’. Dit is een dag van gebed, worship, bezinning, samen lunchen en mensen die met verlof zijn worden soms gevraagd wat te vertellen. Elke eerste woensdag van de maand is dit bij MAF US wereldwijd, dus ook straks in Indonesie. Het is elke keer rondom een thema, dit keer ging het over geduld en nederigheid.
Een onderwerp wat juist op het veld belangrijk is. Een stel wat nu net terug was uit Indonesie, (zij wonen in dezelfde plek waar wij straks hopen te gaan wonen) vertelde hiervan. Hoe je door cultuurverschillen soms echt gefrustreerd kan worden, en je soms ook gekwetst kan worden, ondanks dat dat niet de bedoeling was van de ander. Dan is het zo belangrijk (maar ook moeilijk!) om geduldig te zijn, maar ook nederig. Nederigheid en geduld kosten je wat. Soms kan het op een vriendelijke, makkelijke manier gaan, bijvoorbeeld: “ga gerust voor”, of: “zal ik dit voor je oplossen (terwijl je het leuk vindt om te doen)”. Maar echt geduld en echte nederigheid kost iets van jezelf. Je geeft iets op, niet als slachtoffer (“ik weer”, of “moet dat nou”) maar als keuze, tot glorie van Zijn Naam! Het is niet voor niks ook een vrucht van de Geest!
Na samen gezongen, gebeden en naar deze belangrijke les geluisterd te hebben, gingen we buiten lunchen: Heerlijke pizza’s met salade! Het was leuk om zo kennis te kunnen maken met veel mensen.
‘s Middags was er nog een preek en daarna een lezing over de visie van MAF. Daar is Willem heen geweest, maar Lydia is bij Leah gebleven.
Al met al een prachtige dag, en wat ons betreft ook een mooie gewoonte. Eén dag binnen het werk apart zetten voor de Heere, voor bezinning, gebed en worship, maar eigenlijk ook als een soort teambuilding, want op deze manier raak je als collega’s ook op een andere manier met elkaar betrokken.

Training Willem/ komende tijd

Deze weken staan vooral in het teken van training voor Willem. Zo heeft hij de afgelopen week een training voor het beheer van Sharepoint gevolgd. Hij heeft hier al eerder mee gewerkt, maar het was voor hem heel fijn om alle kennis weer te vernieuwen. Komende week zal hij een training gaan volgen voor het installeren van zonnepanelen. Zonnepanelen worden steeds meer ingezet voor stroomvoorziening, omdat dit in de landen waar MAF werkt vaak heel gebrekkig aanwezig is. Ook krijgt hij nog een training over satelieten, zodat MAF niet afhankelijk is van het lokale internet. Zo was er in Papoea de afgelopen maand geen internet beschikbaar en dan wordt dit ineens heel concreet. Ook moet Willem nog een training volgen waarmee hij meer kennis gaat krijgen over apparaten die verbonden kunnen worden met het internet. Dit zijn apparaten die allemaal metingen kunnen doen, bijvoorbeeld in batterijen, motoren, etc. Hiermee kan precies worden gekeken hoe de staat is van bijvoorbeeld een batterij en of deze vervangen moet gaan worden. Wat technisch verhaal, maar erg belangrijk voor zowel de onderhoud als de veiligheid binnen MAF.

Adres

Ons adres hier is:

Mission Aviation Fellowship
t.a.v. fam de Bruijn 126 103
112 N. Pilatus Ln.
Nampa, ID 83687
United States of America

Haiti (2)

Naailes

‘s Zondags na de dienst hadden we een ouder echtpaar ontmoet. We raakten aan de praat over naaien omdat zij naailessen geeft hier in Haiti. Ze vroeg of we het leuk vonden om langs te komen zodat ze mij een en ander kon leren. Dat is altijd handig, dus uiteraard leek ons dat erg leuk!
Toen we er aankwamen bleek ze een prachtige bovenverdieping te hebben waar ze de naailessen kon geven!
Ze heeft mij en ook Leah de basis geleerd, en allebei vonden we het erg leuk om te doen, dus wie weet wat voor mooie creaties we in de toekomst nog gaan maken ;-)!

Boodschappen

Boodschappen doen hier gaat niet zoals in Nederland. Er is continue beveiling met flinke geweren. We deden boodschappen bij een vrij westerse supermarkt, je kon er eigenlijk best veel krijgen, maar er was nog een belangrijk verschil, de prijzen. Veel dingen waren 5x duurder in Nederland (!!). Voor een pond kaas was je zo 35 dollar kwijt…
Sommige producten waren ongeveer even duur, en locale producten misschien iets goedkoper als in Nederland zoals mango’s en bananen. Het was al met al best een uitdaging om op een normale manier, met nog een beetje een normaal budget, boodschappen te doen.

Lydia dagje MAF

Op maandag (hier kennen ze geen tweede pinksterdag) mocht Lydia een dagje met Erik mee. Er stonden twee vluchten gepland waar ze bij mee kon. Het was helder weer, en het waren prachtige vluchten! Op de eerste vlucht brachten we passagiers weg en zouden we een vracht mee terug nemen, maar we wisten niet wat. Toen we aankwamen moesten we er een tijdje op wachten, maar ineens kwam daar een vrachtwagen met enorm veel pakketjes aan. We grapten nog: zou dat hem zijn? Maar het bleek dus echt zo te zijn.. Meer dan 500 pakketjes met medicijnen moesten we mee terug nemen! Dat bleek een behoorlijke onderneming. Alle pakketjes moesten we handmatig netjes opstapelen onder in het ruim, daarna werd er een passagiersstoel eruit gehaald en gingen we daar verder. We werkten in de brandende zon, waardoor Lydia enorm verbrand was!
De tweede vlucht was ook prachtig, de bergen, een waterval, de kustlijn, geniet mee van de foto’s!
Toen Willem een dagje mee mocht zeiden we het ook al, maar ook nu weer: het was ontzettend mooi om zo van dichtbij een project van MAF te zien. Ergens allemaal best technisch en zakelijk, maar vooral als je met de vluchten mee gaat zie je: hier gaat het om. Mensen bereiken, mensen dienen. Het geeft voor ons allebei een flnke boost van motivatie!

Haiti

Donderdags zouden we bij het gezin van de manager van MAF Haiti gaan eten. Leah keek er naar uit, want dan zou ze eindelijk kinderen gaan zien waar ze mee kon spelen. Alleen op zondag heeft ze met een paar kinderen kunnen spelen, maar verder helemaal niet. Helaaas ging het niet door omdat zijn zoon koorts had en ze het zekere voor het onzekere wilden nemen. Maar.. hij vroeg of we mee wilden naar een restaurant om daar te eten (hier is dat bijna even duur als dat je boodschappen in de supermarkt koopt). Doordat hij eerst zijn zoon op moest halen van school hebben we een hele tour door Port au Prince gehad. Wat een wegen en wat een leven op straat, dat hadden we natuurlijk al lang eerder gezien, maar nu zagen we echt de verschillende delen van de stad.

Er vallen een paar dingen op, als je door Port au Prince rijdt: het is ontzettend druk en iedereen rijdt door elkaar, toch lijkt het bijna altijd goed te gaan, wat een wonder lijkt..! Het zijn steile wegen, vaak vol met stenen en gaten. Daarnaast ligt overal afval langs de kant van de weg en zie je overal mensen langs de kant van de weg van alles verkopen. Je ziet zwerfhonden en geiten en af en toe een koe. Maar wat nog meer opvalt: overal zie je muren. Het ‘normale’ leven speelt allemaal af achter muren. Winkels achter muren, kerken achter muren, huizen achter muren.. Dat is heel bizar te merken. Als hier een huis wordt gebouwd, wordt eerst de muur gebouwd. We vroegen aan David (manager) waarom dat is en of dat inderdaad echt nodig is. Hij vertelde van wel. Het is nodig ivm de armoede, maar ook omdat er behoorlijk wat bendes actief zijn. Na deze tour door Port au Prince gingen we heerlijk eten bij een soort hotel.

Op de terugweg genoten we van een prachtige ondergaande zon. Het wordt al vroeg donker hier, zo’n half 8 ‘s avonds!

Van alles wat

We deden veel spelletjes deze weken, en we maakten een bijzondere puzzel: een puzzel zonder voorbeeldplaat, maar met een verhaal, de uitkomst van het verhaal was de puzzel, erg leuk! Ook kregen we bijzondere pannenkoekjes: met banaan, nootjes en chocola, mmm 😉

Vrijdags hadden we weer een PCR test zodat we de volgende dag naar Amerika konden vliegen. Deze was gelukkig een stuk comfortabeler dan toen we uit Nederland vertrokken!
En dan was echt het afscheid daar, we moesten helaas Haiti verlaten. Helaas, want we hebben echt genoten van deze periode, en eigenlijk zijn we wat verbaasd, maar ook wel verwonderd hoe snel je een band op kan bouwen, en hoe het zelfs na twee weken al lastig is te vertrekken!
Gelukkig zijn dit mooie herinneringen die we mee mogen nemen. Zoals Eric het zij: beter mensen lief hebben gehad en moeten verlaten, dan nooit lief te hebben. En zo is het!


Haïti (1)

Reis

Donderdagochtend, Hemelvaartsdag vertrokken we al vroeg naar Schiphol. We werden weggebracht door Lydia d’r ouders en vertrokken zo rond 06.45. Op Schiphol mocht er helaas niemand mee naar binnen, dus we deden nog snel een bakje koffie op de parkeerplaats, en toen gingen we echt… Onwerkelijk. Voor ruim 2 jaar zullen we dv weg zijn.. Wat een lange tijd, wat kan er veel gebeuren. Toch beseften we dat niet echt toen we vertrokken, waarschijnlijk had de adrenaline en de spanning de overhand 😉

Op Schiphol gingen we eerst de bagage inchecken. Dat was een uitdaging. We hadden ons leven voor anderhalf jaar in de koffers zitten (inclusief veel kilo’s ivm thuisonderwijs Leah). En hadden kilo’s teveel. Dat wisten we, en we hadden bedacht dat er geen andere oplossing was dan op schiphol 1 stuks bagage erbij te kopen. Maar het bleek dat we ook koffers moesten herverdelen. Om een lang verhaal kort te maken: daar stonden we op Schiphol, met 6 koffers, die allemaal open moesten.. Maar het personeel was ongelofelijk aardig. Ze wilden ons helpen, vonden het heel bijzonder wat we gingen doen, en knepen ook een oogje dicht bij wat kilo’s. Ondanks de stress lukte het om rustig te blijven en is het helemaal in orde gekomen!
Nadat we de bagage hadden ingecheckt gingen we naar de douane. Alles verliep goed en voor we het wisten zaten we in het vliegtuig naar Madrid!
Dit was een korte vlucht van 2,5 uur. Daarna hadden we voldoende tijd voor de volgende vlucht. We hebben een broodje gegeten, en daarna zijn we zoek gegaan waar we naar toe moesten. Dat bleek een uitdaging. De luchthaven van Madrid is vele malen groter dan Schiphol. Het duurde ongeveer een half uur, incl een metro en veel roltrappen voordat we er waren. Dat hadden we niet verwacht, dus we waren blij dat we op tijd gegaan waren!

De bagage die we op Schiphol ingecheckt hadden ging gelijk door naar Santo Domingo, dat was erg fijn, dan hoefden we niet zo te sjouwen op Madrid! Dit vliegtuig naar Santo Domingo (Dominicaanse Republiek) was een stuk relaxter! Wat meer ruimte en ze kwamen hier ook langs met een maaltijd en drinken. We hebben wat gelezen, geslapen, spelletjes gedaan, gegeten, verveeld 😉 En toen kwamen we na ong 8 1/2 uur aan op Santo Domingo. Daar was het ongeveer 18.15, maar Nederlandse tijd was dat 00.15. We waren dus behoorlijk moe! Helaas stond er een enorme rij voor de paspoortcontrole, waar we uiteindelijk bijna 2 uur (!!) in gestaan hebben.
Toen we daar eindelijk doorheen waren zochten we onze koffers bij elkaar en liepen naar buiten. Langs een hele lange rij taxichauffeurs, die uiteraard ons allemaal zeeer graag wilden vervoeren liepen we naar de ‘vertrouwde’ taxichauffeurs met een gele blouse. Zij waren degene waarvan ons verteld was dat ze betrouwbaar waren, en deze taxi was ook al ‘geboekt’ voor ons.

Met deze taxi reden we naar ons hotel en daar aangekomen bespraken we gelijk dat deze man ons ook de volgende morgen zou ophalen om ons weer naar het vliegveld te brengen. Moe, maar blij dat we eindelijk konden gaan liggen liepen we onze hotelkamer binnen. Ontzettend netjes en een prima kamer! We zochten snel naar wat spullen voor de nacht en gingen slapen, want de wekker zou over 6 uur weer gaan.

De volgende ochtend stonden we klaar om naar het vliegveld te gaan, maar… helaas geen taxichauffeur. Eerst dachten we nog: “Welkom in ons nieuwe leven, relax!” Maar na iets langer dan een half uur hebben we toch maar gevraagd aan de receptioniste of ze een andere taxichauffeur wilde vragen omdat we anders te laat op het vliegveld zouden zijn.
We baalden er wel van, want we hadden de andere taxichauffeur al betaald (dit was ons geadviseerd, zodat de taxichauffeur zich verantwoordelijk zou voelen om te komen). Gelukkig kon er een andere taxi geregeld worden! Onderweg werden we ong na een half uurtje gebeld door het hotel; de andere taxichauffeur was gekomen, maar een uur te laat. Maar wat we niet verwacht hadden: hij wilde het geld wat wij al betaald hadden aan de taxichauffeur geven waar we nu mee onderweg waren, we hoefden dus niet dubbel te betalen!!
Het was een heel klein vliegveldje waar we naar toe moesten. Naar Haïti mochten we officieel nog minder koffers mee, dus we hadden ons voorbereid op behoorlijk wat geregel, maar dat viel reuze mee! Ze waren allemaal erg aardig en wilden ons graag helpen. Daarna gingen we door de douane en na even wachten moesten alle passagiers (net als vroeger op school ;-)) in een nette rij gaan staan en achter de ‘juf’ aanlopen naar het vliegtuig. Het was een klein vliegtuig, ongeveer voor 20 personen. We hadden enorm geluk, want Lydia kon precies achter de piloot zitten, en Willem en Leah erachter, zo konden we meegenieten van het prachtige uitzicht! (zie de foto’s/ filmpje!).
Toen we in Haïti aangekomen waren, stond daar direct David, een man van MAF. Hij ving ons op, hielp ons door de controles en bracht ons naar het huis waar we deze twee weken hopen te verblijven. Dat klinkt heel kort en makkelijk in één zo’n zin, maar het was een behoorlijke uitdaging! Eerst langs alle mensen die wilden helpen, de koffers wilden overnemen, dragen en uiteraard daar het liefst voor betaald kregen (gelukkig was David erbij die uiteraard precies wist wat hij moest doen). Daarna door de stad, het herinnerde ons erg aan Guinee Bissau en Peru, de hitte die als een warme deken op je valt, het hectische verkeer kris kras door elkaar, overal ‘winkeltjes’ langs de kant van de weg, enorm veel mensen die langs de kant van de weg, maar ook gerust midden overal doorheen lopen. En overal afval langs de kant van de weg. In westerse ogen een ‘rommelig straatbeeld’ en dat is zachtjes uitgedrukt.

Huis

Toen kwam we aan bij het huis waar we de komende twee weken zouden verblijven. Daar wachtte ons een warm welkom van Jonathan. Jonathan is een jongen die hier bij het pilotengezin woont. Hij doet huishoudelijk werk om wat te verdienen zodat hij kan gaan studeren. Erik is de piloot, zijn vrouw en dochter zijn op dit moment in Amerika, dus hij en Jonathan wonen er nu met z’n tweeën. Het is een mooi huis, met twee verdiepingen. We hebben een kamer en badkamer voor onszelf en een aparte kamer waar we al onze koffers in kwijt kunnen, heel fijn! Er is ook een hond en drie poezen wat Leah natuurlijk erg leuk vind ;-). In Haiti heb je geen elektriciteitsnetwerk, waardoor we afhankelijk zijn van zonnepanelen en/of een generator. Dit betekent dat we in de middag even de airco op onze slaapkamer aan kunnen doen, maar eigenlijk heeft dat niet zoveel zin omdat het dan ‘s avonds alweer 30 graden is. Maar er zijn genoeg ventilators. Tot nu toe is het wennen, maar wel goed te doen qua warmte!
Voor de veiligheid hebben alle huizen hier hoge muren en hekken met bovenop prikkeldraad (zie foto). Maar ook zijn de prachtige bomen met roze bloemen een soort ‘bescherming’ want ze zijn prachtig, maar ook heel prikkelig!

Eten

Wat boffen we.. We zijn bij een piloot terecht gekomen die van Italiaans eten houd! Laat dat ook ons lievelingseten zijn..! We hoeven dus eigenlijk niet te wennen aan het eten. Natuurlijk zijn wel wat dingen anders, maar het eten is lekker, en we genieten er gewoon van. Wel hebben we sinds we een keer naar de winkel zijn geweest yoghurt gekocht, want daarmee de dag starten is toch wel heerlijk 😉 We kunnen jullie veel schrijven over het eten, maar nog beter kunnen we jullie heerlijk laten meegenieten met wat foto’s!

Kerk

Zondagsochtends gingen we naar de kerk met Erik en Jonathan. Het is een Amerikaanse kerk, Engelstalig dus, dat was fijn, want daardoor konden we zo goed als de hele dienst volgen! Uiteraard anders dan gewend, maar wat we in de blogs in Engeland ook al schreven: Op zulke momenten besef je des te meer hoe bijzonder het is dat er gewoon aan de andere kant van de wereld mensen zijn die in dezelfde God geloven, maar ook in hetzelfde Evangelie. Ook al zijn dan de vormen, de muziek etc. anders, de kern is hetzelfde! Wat gedachten over de preek en de eerste week in Haïti vind je hier. Leah ging naar een soort zondagschool. In het Engels dus dat kon ze aardig verstaan! Ze hoorde er een Bijbelverhaal, leerde een tekst en maakte een soort puzzel over de tekst.

Wat we doen overdag

Helaas kunnen we niet zomaar het huis uit, dat is te gevaarlijk. Wel zijn we een keer op pad geweest met Jonathan, naar wat straten achter ons. Dat was een belevenis. Wat een wegen, en wat een ander leven hebben de mensen hier. Uiteraard wisten we dat wel, maar het is opnieuw bijzonder om te zien. Het is een hard leven, uiteraard niet voor alle mensen hier, maar voor velen wel. Sommigen eten maar 1 maaltijd per dag.

Wat we nog meer doen is uiteraard Leah thuisonderwijs geven, en.. Jonathan geeft Leah af en toe Engelse les! Ook spelen we spelletjes samen met Jonathan, en doen we het ook rustig aan. De jetlag, de warmte en de drukke weken in Nederland hebben ons best veel energie gekost, dus we zijn dankbaar en blij dat we nu tijd hebben om wat bij te komen. Het ritme is hier best anders, we gaan vroeger naar en uit bed. Dat is goed, want daardoor maken we ook langere nachten.

Daarnaast zijn er wat administratieve dingen die we doen. We hebben mails gekregen vanuit Indonesië, met veel leeswerk en wat dingen om voor te bereiden. Ook hebben we gekeken naar een school voor Leah als we in Salatiga (Indonesië) zijn, waar wij de taalschool hopen te volgen.
Vanuit Amerika kregen we ook mails, waardoor Willem eea moet voorbereiden. Hij zal als we twee weken in Amerika zijn een week weg gaan voor een training. Daarvoor moet hij best veel doorlezen, dus daar is nu ook mooi de tijd voor!

Willem dagje MAF

Willem kon hier ook alvast wat meekijken met het IT-werk van MAF Haïti. Nu kon hij met eigen ogen van dichtbij zien wat hij straks ook in Indonesië gaat doen! En zo is deze tijd in Haïti ook leerzaam. Al snel nadat we hier aangekomen waren, moest er bij het huis waar we wonen een nieuwe antenne worden geplaatst. Willem mocht (samen met Leah) meehelpen om deze te plaatsen en de bedrading in orde te maken.
Een paar dagen later kon Willem een dag meelopen op de basis om daar het werk van dichtbij te zien. Hij werd meegenomen door een piloot die tegelijk ook IT-er is en die hem alles uitlegde over wat er allemaal gebeurde op de basis. Er wordt natuurlijk elke dag gevlogen door verschillende piloten, er wordt onderhoud gepleegd aan de vliegtuigen, maar ook het IT-werk vraagt veel aandacht. Deze dag moesten bijvoorbeeld de veiligheidscamera’s gecontroleerd worden. Een aantal in de mast werkten niet meer en om er achter te komen waar het probleem zat moest er in een hoge mast worden geklommen… Veiligheid is erg belangrijk in landen als Haïti vanwege de hoge criminaliteit.

Nadat de camera’s gecontroleerd waren, kon hij meekijken bij het installeren van nieuwe apparatuur. Deze apparatuur is bedoeld voor de stroomvoorziening op de hangar. In Haiti wordt er nauwelijks stroom geleverd, dus hierin moet MAF zelf voorzien. Om dat goed te kunnen doen, is er veel apparatuur nodig om dit te regelen. De IT-er ter plekke heeft alleen geen IT-opleiding gedaan en moet het doen met hulp vanuit Amerika om dit geinstalleerd te krijgen. De rest van de ochtend was hij dan ook bezig om handleidingen door te nemen en contact te leggen met IT-collega’s in Amerika.

‘s Middags mocht Willem meevliegen met een vlucht naar Les Cayes, een plaatsje in het zuiden van Haiti. Het was geweldig om ook deze kant van MAF mee te maken. Zo kon hij ook zien waar piloten allemaal IT voor gebruiken. Zo moeten piloten controleren wat het vluchtschema is, passagiersgegevens controleren, gegevens over de lading kunnen opzoeken, maar ze staan ook continue in verbinding met de basis.

Dagje ‘uit’

Vrijdag had Erik een dag vrij. Hij wilde ons ‘s middags meenemen naar een restaurantje bij een kerk waar ook een speeltuintje bij was. Dat was een welkom uitje, heerlijk om er even op uit te zijn na het vele binnen zitten!
De medewerkers in het restaurant komen uit het weeshuis. Als je 18 jaar bent, moet je normaal gesproken het weeshuis verlaten en staan deze jongeren op straat. Door dit initiatief kunnen jongeren werkervaring op doen, verdienen ze hun eigen inkomen en kunnen ze rustig op zoek naar een gewone baan.

En het was met recht een dagje uit, want ‘s avonds wilde Erik ons ook graag meenemen naar een pizzarestaurant. Daar hebben we (er waren nog twee andere medewerkers van MAF bij) gegeten. Zowel die middag als avond was een aparte ervaring. In Nederland zijn alle restaurants nog dicht, en sowieso gingen we niet ‘zomaar’ naar een restaurant. Het was heerlijk om na een lange tijd weer ‘gewoon’ genoten te hebben van uit eten!