De eerste week Salatiga

De volgende ochtend: we vertrekken voor een korte vlucht naar Semerang, een vliegveld dichtbij Salatiga.
Daar worden we opgewacht door een chauffeur en rijden we naar…. Salatiga!

Onderweg genieten we al van de natuur, de bloemen in de bomen, bananentrossen en allerlei ander soort fruit.
De bomen zijn hier prachtig met allerlei soorten kleuren bloemen!

Na ongeveer een uur rijden zijn we bij ons huis. Een prachtig huis aan een rustig weggetje tussen veel groen. Een ander Nederlands gezin wachtte ons op. Dat was leuk, Nederlands praten! We werden warm welkom geheten!

Dieren

Dat is toch even wennen: een la in je kledingkast opentrekken en dan kijkt een kakkerlak je aan ;-). Of je loopt niks vemoedend je keuken in en ineens schiet er een gekko weg.. Maar het meeste zien we toch wel mieren. Niet van degene die we in Nederland hebben, maar ongeveer 4 keer groter ;-). Het is wennen, maar gelukkig niet vervelend. Vandaag hoorde we van een teamlid van MAF die een slang had in de tuin, die blijken niet heel veel voor te komen, maar dat we hier nog wel eea zullen mee maken qua (huis) dieren, dat zal ongetwijfeld!

Klimaat

Het is hier warm. Zo ongeveer rond de 30 graden. Maar doordat het een vochtige warmte is, voelt het klam en een beetje als een ‘warme deken’. We hebben in huis ventilatoren, en onze slaapkamer heeft een airco. Dat is fijn. Niet alleen om af en toe af te koelen, maar ook voor onze kleding. Door het vochtige klimaat gaat het al snel schimmelen. Een airco zorgt ervoor dat de kamer droger blijft waardoor het minder gaat schimmelen.
We zitten nu aan het begin van het regenseizoen. We hebben wel al een paar regenbuien gehad, maar nog niet heel veel. We hebben gehoord dat op het hoogtepunt van het regenseizoen het weken lang kan regenen en het dan al heel vroeg donker is!
Sowieso is het ‘s avonds rond 17.45 – 18.00 uur donker, het schemert dan maar heel kort. ‘s Ochtends is het al vroeg licht waardoor ons ritme ook wat veranderd is. ‘s Ochtends vroeger uit bed, en ‘s avonds vroeger naar bed!

Ibu Ning

We hebben hier een ‘pembantu’, het Indonesische woord voor huishoudster. Dat is een vrouw die ons in de ochtend helpt met koken en schoonmaken. Dit is erg fijn zodat we ons kunnen richten op de taalschool straks, maar ook zodat ze ons wegwijs kan maken in de Indonesische cultuur! Haar naam is Ibu Ning, ‘ibu’ is de aanspreekvorm voor een vrouw die ouder is en getrouwd.
Op de dag nadat we aangekomen waren hebben we kennis met haar gemaakt en de afgelopen week is ze ‘s ochtens geweest. Ze werkt al 14 jaar voor westerse gezinnen en heeft ook al 5 Nederlandse gezinnen gehad! Ze weet daarom goed wat westerlingen wel/ niet graag eten, de gewoontes etc. Heel fijn! We proberen onze eerste Indonesische woordjes met haar te oefenen zoals ‘ goedemorgen’, ‘bedankt’ of ‘tot ziens’. Maar ondanks dat dat goed is om te leren, zijn we ook heeel blij met google translate šŸ˜‰

Eten/ boodschappen

Ibu Ning kookt dus voor ons. Dat betekent dat we ‘s middags warm eten. Ze kookt heerlijk, al moeten we soms wat wennen aan het pittige eten. Maar het is wel bijzonder om kennis te maken, ook qua eten, met een andere cultuur! Veel prachtige vruchten groeien hier gewoon langs de kant van de weg!
Ibu Ning gaat ook naar de markt voor ons. Daar koopt ze groenten en fruit. Wij zelf halen de rest van de boodschappen. We verbaasden ons erover hoeveel er nog in de supermarkt te krijgen is (of het zegt iets over onze verwachtingen ;-)). We zagen zelfs koekjes van ‘Verkade’ en melk van ‘Friesche vlag’! Wat wel moeilijk te krijgen is, is yoghurt. Wie weet gaan we dat in de toekomst zelf maken!

Vervoer

De meeste mensen rijden hier op scooters al zie je ook aardig wat auto’s. Toeteren we in Nederland als we een bekend iemand zien, of als we ergens op moeten letten, hier toeteren ze ‘preventief’. Dus wordt er hier flink op los getoeterd ;-). Dat er zoveel scooters zijn is wel begrijpelijk, je hebt hier veel smalle straatjes! Wijzelf hopen ook een scooter aan te schaffen. We hebben gehoord dat dat verstandig is, en dat je hem na het jaar taalschool ook weer goed kan verkopen. Daarnaast is het zeer goedkoop: voor 150 km betaal je ong 2 euro aan benzine.
Tot nu toe gebruiken we een taxi als we ergens heen moeten. Dat is ongelofelijk handig hoe het hier gaat. Je hebt een app, besteld een taxi en met een paar minuten is deze er en brengt je waar je moet zijn voor zo ongeveer 50 cent (korte ritten) tot 1 a 2 euro (lange ritten).

De roze helm is van Leah šŸ˜‰

Inmiddels konden we een scooter huren.. wat een enorme belevenis!! Het leek (vooral Lydia) spannend, maar het is heel goed te doen. Het lijkt chaotisch op straat, maar het is georganiseerde chaos en iedereen let goed op. Het geeft een gevoel van vrijheid, en het is ook wel heel handig. Even een boodschapje, even naar een teamlid of een afspraak.. echt heel handig! En wie had ooit gedacht dat we het nog ‘normaal’ zouden gaan vinden om met z’n drieeen op een scooter te gaan..!

Geld

Geld is iets bijzonders hier. We zijn namelijk ineens miljonairs geworden!! šŸ˜‰ We betalen hier met roepia’s. 1000 roepia is ongeveer 6 cent, 1.000.000 roepia is dus 60 euro. Hier wordt eigenlijk alles in cash betaald, dus dat is echt even behoorlijk wennen en omrekenen! Je kijkt wel even vreemd op als je met twee pakjes boter bij de kassa staat en je 1 ton af moet rekenen ..;-)!

School

We zijn al wezen kijken op Leah d’r school. De school was wel dicht, maar je mag (met een pasje) ook gebruik maken van het terrein buiten schooltijden. En het terrein is prachtig! Een speeltuintje, een sportgelegenheid, een zwembad, en bijvoorbeeld genoeg ruimte om te hardlopen.. Een soort oase in de stad. Als we ook zo’n pasje gaan krijgen zullen we er vast ook gebruik van gaan maken!
Leah heeft binnenkort d’r test voor school. Dan kijken ze naar welke groep ze kan. Hopelijk kan ze snel daarna starten.
Onze school begint 21 oktober. Dat duurt nu nog 2 weken. Daar zijn we erg dankbaar voor omdat er nog zoveel uit te zoeken en nieuw is, dat het fijn is dat we dat kunnen doen voor we aan de studie beginnen.
De school van Leah staat exact naast die van ons en is zo ongeveer 15 minuten lopen van ons huis!

Manege

Het andere Nederlandse gezin nam ons ook mee naar een manege waar zij veel heen gingen. Het is van een Nederlandse vrouw, zij is getrouwd met een Indonesische man en woont hier al 16 jaar. Wat een plek.. Opnieuw een soort oase in de stad, prachtig! Uiteraard geen idee hoeveel tijd we hebben om daar af en toe heen te gaan, maar voor Leah is het erg leuk te weten dat het er is. Het is alleen al leuk er te kijken, ze hebben er konijnen, kippen en schapen, super leuk!

Moskeeen

Waar we erg aan moeten wennen is het geluid van de gebedsoproepen vanuit de moskeeen. We wonen tussen 2 moskeeen (of 3, maar daar zijn we nog niet helemaal achter) in. Daardoor horen we 5 keer per dag de gebedsoproep. De eerste begint om ongeveer 04.00 uur in de morgen. We merken dat we na een week al wel iets meer gewend zijn dan aan het begin van de week, maar het is wel wennen.

Begrafenis

Zondagavond was er ineens veel geluid. Het was een geluid van iets wat gebouwd werd in combinatie van een stem welke leek op de gebedsoproep. Van 21.00-23.00 uur ‘s avonds was dat zo.
De volgende ochtend bleek dat er iemand was overleden. De andere MAF teamleden vroegen of we meegingen naar de begrafenis, omdat je eigenlijk zo laat zien dat je onderdeel wilt zijn van de gemeenschap. En zo kwam het dat we ineens op maandagochtend om 10.00 uur op een begrafenis zaten, op de voorste rij. Niet eens wetend of het van een man of vrouw was.
Later hoorden we dat het een man was die invloedrijk was in de gemeenschap. Daardoor werd het extra op prijs gesteld dat we er waren. Een intense en overweldigende ervaring. Toch zijn we blij en dankbaar dat we geweest zijn en zo konden laten zien dat we onderdeel van deze gemeenschap willen zijn!

Team

Op woensdagavond na onze aankomst hadden we een etentje met het team, om elkaar te leren kennen. Bijzonder om ‘collega’s’ te ontmoeten van MAF en te zien hoe ze hier een team vormen. We zijn heel blij hoe ze ons hier opgevangen hebben en nog opvangen! Ook lieten ze ons al kennis maken met andere Nederlanders en ‘ westerlingen’ hier in Salatiga. We hebben dus ook veel nieuwe mensen ontmoet afgelopen week!

Een eneverende week. De eerste week in ons ‘thuisland’. Een week die nog wat onwerkelijk aanvoelt. Maar wel het begin van iets nieuws. Opnieuw een stap in het volgen van de Heere, waar Hij ons toe geroepen heeft!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *