Eindelijk.. naar Indonesië!

Wat kan het leven anders gaan dan gepland of verwacht. Na de weken van training (zie vorige blog) zouden we gelijk doorgaan naar Indonesië. Maar…de grenzen bleven maar dicht door de hoge coronacijfers in Indonesië. We zagen het einde naderen van ons visum in Amerika… En toen bleek dat de grenzen niet open gingen voordat ons visum in Amerika afliep. Daarom moesten we terug naar Nederland.

Een dubbel gevoel. Heel fijn om mensen weer te zien, te kunnen genieten van alle fijne dingen van Nederland en ook een en ander nog te kunnen regelen. Maar ook heel verwarrend. Hoe lang zullen we in Nederland zijn, wie kunnen we wel/ niet zien? Weer opnieuw afscheid moeten nemen terwijl we dat al gedaan hadden, emotioneel was dat best pittig. Even leek het er ook op dat we voorlopig niet naar Indonesië konden, omdat ook hier ons visum zou verlopen. Maar… op het allerlaatste moment (we hoorden het donderdags en vlogen maandagsavonds) hoorden we dat we tóch konden gaan omdat Indonesie de grenzen had geopend. Het was erg schakelen, maar zoals een teamlid uit Indonesië het zei: het is een wonder! En ondanks het schakelen hebben we het ook zo ervaren: De Heere weet de beste tijd. Hij leidt ons stap voor stap. Dit is onze roeping, hier gaat het om.

En zo vlogen we maandagavond eerst van Amsterdam naar Singapore. We hadden bijna een privevliegtuig.. Er zaten zo weinig mensen in dat we languit konden liggen om te slapen. Wat een zegen op zo’n lange vlucht! Heerlijk!
Op Singapore was het heel stil en alles was heel strikt geregeld ivm corona. We mochten nergens zelf naar toe, moesten in een lijn achter een man aanlopen (zo’n 30 minuten) en werden zo naar ons volgende vliegtuig gebracht.
Daarna vlogen we naar Jakarta. Heel bijzonder om daar te landen. Indonesië. Nooit geweest, zelfs nooit in Azië, wel al heel veel over gepraat… Dit wordt dan voorlopig ons ‘thuis’ land…

Na controles, een coronatest en het innemen van onze paspoorten werden we naar ons quarantainehotel gebracht. Een prachtige kamer, met twee grote slaapkamers en zelfs twee badkamers! We hadden prachtig uitzicht, al was het wel heel jammer dat er geen raam open kon. De quarantaine tijd hebben we echt als een zegen ervaren. Bijkomen van het toch wel onverwachte en wat haastige vertrek. Omschakelen in ons hoofd, maar ook heel praktisch qua tijd. We hádden die tijd ook door de quarantaine. Dat was fijn! Leah deed wat school en typeles. Wij werkten allerlei dingen bij, Willem maakte nog een examen over het theoriegedeelte van de sateliettraining en we genoten van spelletjes, lezen, etc.

Het eten was enerzijds goed te doen, anderzijds was het soms een uitdaging. Heel pittig, of bijvoorbeeld amper tot geen groenten. Maar al met al een goede en fijne tijd!

Toen we uit quarantaine kwamen werden we opgehaald door Steve (de programmadirecteur hier van MAF). Hij bracht ons naar het ‘guesthouse’ waar we een nacht zouden blijven. Midden in de grote miljoenenstad Jakarta, maar toch een heerlijke rustige plek! Nadat we daar onze spullen een plek hadden gegeven gingen we naar het kantoor van MAF in Jakarta. Het was leuk om de mensen daar te ontmoeten, in het bijzonder een vrouw die we al in Amerika ontmoet hadden!
De rest van de dag hebben we met Steve allerlei dingen doorgenomen over Salatiga, de stad waar we het komend jaar hopen te gaan wonen, het leven daar, de taalschool etc.

En dan morgen.. Eindelijk naar onze bestemming voor het komende jaar!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *