In Nederland

We zijn nu ongeveer 5 weken in Nederland, de tijd op de Bijbelschool lijkt alweer even geleden.
Toen we in Nederland aankwamen was het best even wennen. Ons ‘eigen’ huis voorbij rijden voelde heel gek.
Ondanks dat we nu een prachtige plek hebben in Lunteren, moesten we wennen.
Gelukkig kregen we die tijd ook doordat we eerst in quarantaine moesten. Een soort overgang van loskomen van Engeland en weer wennen aan een nieuw plekje in Nederland.
Van de drukte naar de rust. In de quarantainetijd gaven we Leah thuisonderwijs en begon Willem aan het tweede deel van zijn studie. Ook maakten we lijsten van alles wat we deze weken in Nederland moeten doen, regelen en aanschaffen. Wie we allemaal graag willen bezoeken, welke afspraken we moeten maken etc.

Na de quarantainetijd kon Leah heerlijk weer naar school! Weer in haar eigen vertrouwde klas. Het was een omschakeling voor d’r , maar ook heerlijk om weer iedereen te zien en weer mee te kunnen doen op school.
Als Leah naar school is hebben wij tijd voor alle regeldingen. Even een aantal voorbeelden van wat dat zoal is:
We verzamelen alle benodigde papieren, certificaten en uittreksels voor de aanvraag van ons visum naar Indonesiƫ.
We dienen een aanvraag in voor uitzondering om Amerika binnen te mogen reizen.
We regelen allerlei zaken rondom verzekeringen, uitschrijvingen etc.
En ook probeert Willem minimaal 3 uur per dag te studeren.

Daarnaast hebben we veel afspraken. Een controle-afspraak bij de tandarts, opticien en voor Lydia d’r schouder. Afspraak voor de tropenkeuring, afspraken voor vaccinaties, afspraken voor de verzekeringen, gesprek met MAF, TFC vergadering, etc. En zelfs afspraken bij winkels in deze tijd šŸ˜‰

En natuurlijk de bezoeken bij familie en vrienden! We proberen zoveel mogelijk familie en vrienden te bezoeken voor we weer hopen te vertrekken. Dat is best intensief, maar het is ook heel bijzonder en mooi. Iedereen heeft elkaar al best lang niet gezien door de coronamaatregelingen, het is niet anders omdat we naar de Bijbelschool zijn geweest. Maar juist doordat we iedereen nu persoonlijk ontmoeten ervaren we het als erg waardevol dat we deze bezoeken nog wel kunnen hebben voor we weg gaan. Mooie herinneringen om mee te nemen!

Ondertussen zijn er ook spannende momenten. De eerste was eigenlijk tijdens ons gesprek met MAF. Dan zouden we namelijk horen of we ‘groen licht’ kregen om verder te gaan met de uitzending. Is er voldoende financiĆ«le ondersteuning? Helaas is dat er nog niet voldoende. Toch waren we enorm dankbaar dat we toch ‘groen licht’ kregen. Dit kregen we omdat MAF het vertrouwen in onze TFC heeft dat het geld alsnog gaat komen, maar ook omdat het project in IndonesiĆ« op dit moment IT’ers hard nodig heeft en ze liever geen vertraging oplopen.

Daarnaast was nog zo’n spannend moment of we wel een uitzondering krijgen om Amerika in te reizen. In verband met corona is er namelijk een inreisverbod vanuit Schengenlanden. Helaas kregen we afgelopen week te horen dat deze uitzondering is afgewezen. Dit betekent dat MAF US met MAF NL in overleg gaat hoe verder.

Van te voren wisten we dat dit kon gebeuren en hadden we er in ons hoofd ook wel rekening mee gehouden. Tegelijkertijd zeiden we steeds tegen elkaar: “We gaan er vanuit dat het wel doorgaat, zodat we wel alles klaar hebben”. En daar zijn we nog steeds blij mee want we weten verder nog niks, het kan nog steeds zo zijn dat we rond dezelfde datum hopen te vertrekken.

Het was wel even een moment om stil te staan. We bidden voor Gods leiding. ‘Kennen’ Hem in al onze wegen. We geloven dat Hij onze paden recht zal maken. Stap voor stap ons leidt. We vertrouwen op Hem, maar…… blijven we dat ook doen als het anders loopt dan we hopen? Geloven we dan ook echt dat het dan nog steeds Gods weg en Zijn wil is? Vertrouwen we ook dan nog dat het Zijn leiding is?

Het was even confronterend, want we voelden eerst best teleurstelling, en uiteraard mogen we ook teleurgesteld zijn. Maar toen we het erover hadden beseften we ook dat we dan eigenlijk teleurgesteld zouden zijn met Gods weg, met Zijn beste, volmaakte weg met ons. Is dat niet onlogisch? Hoe kan je teleurgesteld zijn met het beste?!
Het was een besef dat het goed is zoals het nu gaat, omdat onze Vader weet wat goed voor ons is.
Een ‘rode zee’ moment: het volk IsraĆ«l zal ook teleurgesteld zijn geweest en gedacht hebben; “hoe dan? terug kunnen we niet, vooruit is de zee, opzij de heuvels.. We zitten ‘gevangen’…” Maar toen baande God een weg dĆ³Ć³r de zee, en dat bleek de beste.. gered en tegelijk verlost van de Egyptenaren.

En zo weet God ook hoe onze reis zal gaan. Het geeft rust te weten dat de God die almachtig is ons voorgaat. Hij maakt wegen waar het onmogelijk lijkt. Hij maakt rivieren in de wildernis (Jesaja 43)! En na dit moment van ‘stilstaan’, mijmerend, biddend, worstelend en overdenkend gaan we weer vol goede moed, vol rust en vertrouwen de toekomst tegemoet, hoe het ook zal gaan!

In deze weken maken we ook de verscheping klaar. Veel hadden we al uitgezocht voordat we naar de Bijbelschool gingen, maar er waren nog wat laatste dozen die we moesten uitzoeken. Ook schaffen we best veel dingen aan wat ons aangeraden is vanuit Indonesiƫ om aan te schaffen. Kleding en schoenen voor 2 jaar, oplaadbare lampen, matrassen, wat keukengerei/ gereedschap wat fijn is om mee te hebben en bijvoorbeeld een jaar Nederlands van de wereldschool voor Leah, koffers, dozen, e-reader, muskietennet, malariakuren, zonnebrandcreme, vitamines, etc.
In deze tijd van gesloten winkels en winkelen op afspraak best een uitdaging, de pakketbezorger weet inmiddels goed de weg naar ons te vinden.. šŸ˜‰

Naast al deze praktische dingen merken we ook dat deze tijd mentaal best veel met ons doet. Een tijd van afscheid nemen, een tijd waarin je extra beseft wat je achter laat. Een veilige vertrouwde plek, familie, vrienden die je goed kennen, maar ook een bepaalde ‘zekere’ toekomst. Natuurlijk weet niemand hoe de toekomst eruit zal zien, maar toch lijkt het soms vrij ‘voorspelbaar’. De meesten zijn gesetteld, aan het werk, hebben plannen met het huis of qua carriĆØre, etc. en dat laten wij los. Het zet je aan het denken over het leven…

Misschien herkenbaar, je hebt van die momenten dat je extra nadenkt bij je leven, en dat hoeft echt niet in een midlifecrisis te zijn ;-).
Het zijn van die kruispunten in je leven of momenten waarop je stil wordt gezet. Bijvoorbeeld als je een keuze moet maken voor een opleiding, een (nieuwe) baan, huwelijk etc. Maar ook dingen als ziekte, burn out of een overlijden.
Allerlei ‘kruispunt’ momenten. Voor ons voelt dit als zo’n moment. Een moment van terugkijken en vooruitkijken. Wat bracht het leven ons en wat gaat het ons brengen. Waar gaat het in het leven nou echt om, wat telt? Wat gaan we missen, wat is belangrijk voor ons? Wat is Gods plan met ons leven? Wat brengt Hij op ons pad?

Denkend daarover zien we dat het belangrijkste niet is in wat ‘te pakken’ is. Het belangrijkste is wat hier en straks is (waar dan ook): Gods liefde, Zijn aanwezigheid, Hij is immers overal! Hij is onze schuilplaats! Het leven voor Hem en Zijn liefde mogen uitdelen voor iedereen die God op ons pad brengt, daar gaat het om. Bij Hem zijn we Thuis, ook al voelt het nu af en toe alsof we niet echt een ‘thuis’ hebben.
Hij gaf ons ook elkaar en Leah, en een groep mensen die misschien wel achterblijven, maar die er voor ons willen en zullen zijn. Ook misschien minder in ‘tastbare’ dingen als: even op de koffie, een wandeling, samen eten of wat dan ook, maar ook dan blijft wat telt: de relatie en het verbonden zijn met elkaar.

En eerlijk: we voelen dit echt niet elke dag zo. Soms huilen we om het afscheid of om wat we achterlaten. Het doet pijn. Maar dat is ook goed. Die dubbelheid van enerzijds verdriet en pijn van het afscheid en alles wat we achterlaten en anderzijds uitkijken naar Gods weg, mogen dienen in Zijn koninkrijk en Zijn liefde uitdelen op de plek die Hij voor ons heeft, dat is er en zal er zijn.

bron afbeelding: trooost.nl

De tijd dat we in Nederland zijn genieten we ook nog even van onze Hollandse gewoontes en leren we de omgeving van Lunteren kennen. Het is dichtbij Ede, maar we wisten niet dat zo dichtbij het zĆ³ mooi was/is..! Geniet mee!

En natuurlijk ook Koningsdag, voorlopig de laatste in Nederland. Wie weet waar en hoe we het volgend jaar vieren!


Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *