Uncategorized

Laatste week

En dan is het zover… de laatste week. Wat is het ongelofelijk snel gegaan!
Het lijkt alsof we nog maar net hier zijn aangekomen. Maar tegelijk als we denken aan alle informatie en lessen, het missen van mensen, dan voelen we wel dat het niet maar een paar weken waren ;-). Deze week hebben we nog een paar laatste lessen staan, maar vooral ook presentaties. Een wat andere week dan normaal dus.

We hebben zondag een prachtige wandeling gemaakt, waarbij we langs een voederplek voor vogels kwamen (middelste foto bovenaan). De vogels worden tot april ‘bijgevoerd’. Er was een vogelspotter aan het fotograferen, hij vertelde dat hij er al heel wat zeldzame vogels had gezien. Ook wij zagen een paar mooie voorbij komen, alleen hebben we geen idee hoe ze heten.. En op de foto krijgen was een grote uitdaging, welke helaas niet gelukt is šŸ˜‰

Maandag

Zoals elke week begint ook deze laatste week met de kick off. De directeur van All Nations sloot deze laatste week af met een boodschap over hoop. Er zijn heel veel mensen op zoek naar hoop in de wereld. Denk aan de situatie in Myanmar waar mensen zoeken naar hoop nu het leger het land heeft overgenomen. Of denk aan de dood van Sarah Everard in Engeland. Of wat dichterbij: mensen hopen op een normaal leven zonder corona. Maar waar is onze hoop dan? Petrus zegt dit in 1 Petrus 2: “U bent een uitverkoren geslacht”. Jij en ik zijn uitgekozen door God. De wereld wil graag dat we ons aanpassen. Je moet er volgens de laatste mode bijlopen. Je moet om de paar jaar een nieuwe auto. Maar Petrus zegt dat we apart zijn gezet in deze wereld. We zijn anders. In de King James version staat hier het woord “peculiar”, wat zoveel betekent als “eigen” of “eigenaardig”. God heeft ons apart gezet, opdat we verschil maken in de wereld. Zodat we kunnen laten zien dat er hoop is. Niet in alles wat de wereld bedenkt, maar in wat God voor deze wereld heeft. Pasen ligt voor ons. We mogen hopen op de opgestane Jezus. Hij maakte het verschil op deze aarde. Laten we Zijn voorbeeld navolgen!

Lydia beet deze maandagochtend het spits af met haar presentatie. Ze heeft onderzoek gedaan naar vasten. Het was heel mooi om te verdiepen in dit onderwerp wat toch wat onderbelicht is in Nederland naar ons idee. Vind je het leuk om het onderzoek te lezen of de Powerpoint presentatie erbij te zien? Klik dan hier. Het presenteren ging goed, ook al blijven sommige Engelse woorden lastig om uit te spreken. Maar de presentatie werd goed ontvangen en de reacties waren erg positief.

Bron afbeelding: https://maartjedieschrijft.wordpress.com/

Daarna deed een klasgenoot een presentatie over hoe het werken op het zendingsveld je veranderd t.o.v. de mensen die ‘thuis’ blijven. Aan de hand van reacties van zendelingen over de hele wereld kregen we een inkijkje in wat dit voor deze mensen heeft betekent. Leerzaam om te horen! Een paar ‘dingen die opvielen’: De wereld is steeds kleiner geworden, er is steeds meer contact mogelijk wat een groot verschil is tov vroeger door alle media. Zendelingen die terugkwamen zeggen: we begrepen niet hoeveel we waren veranderd, totdat we weer thuis kwamen. Een andere cultuur veranderd je, of je wil of niet. De vraag is, wat nemen we mee van de nieuwe cultuur terug naar huis?
Het is ook afhankelijk van hoe we onszelf gedragen of hebben gedragen in een andere cultuur. Verwelkomen we de andere cultuur met open armen, ‘dompelen’ we ons er helemaal in onder? Het is belangrijk te bedenken dat we gasten zijn in het andere land en ons zo ook gedragen met respect voor de lokale mensen.


Dit was een onderwerp wat ons ook zelf wel aan het denken zet. We horen om ons heen, en zien dat ook bij andere zendelingen dat je kijk op de wereld, het geloof, toch wel veranderd. In Nederland hebben we best een uitgesproken mening over hoe je ‘moet’ geloven en hoe je dat in praktijk brengt. We oordelen en veroordelen snel. Maar wanneer je naar andere landen en culturen gaat zie je dat het ook anders kan. Dat zien we nu al hier op de Bijbelschool. Mensen die we qua uiterlijk in NL misschien niet zouden bestempelen als ‘christelijk’ blijken mensen te zijn met een diep geloof en een enorme Bijbelkennis. We hebben nog meer geleerd niet te oordelen of op uiterlijk af te gaan.
Daarnaast zijn er in het andere land andere leefomstandigheden, andere gebruiken, normen en waarden en een ander tempo. Groeien we niet teveel uit elkaar als we naar IndonesiĆ« gaan? We moesten denken aan de blog over ‘derdecultuurkinderen’. Zo worden wij misschien ook wel ‘derdecultuurmensen’. Onze eigen cultuur (geel) gemengd met de Indonesische (blauw). Wordt een nieuwe ‘groene’ cultuur. Misschien wat lichter ‘groen’ als bij Leah omdat we langer in Nederland hebben gewoond, maar we zullen wel veranderen. Is dat erg? Brengt dat verwijdering? Ongetwijfeld zal het soms moeilijk zijn, misschien onbegrip of het gevoel van ‘uit elkaar gegroeid’ zijn. Toch beseffen we dat als we open communiceren en er begrip en respect is aan beide kanten dat het mogelijk is om i.p.v. uit elkaar te groeien juist naar elkaar toe te groeien!

Daarna hadden we les over het evangelie in zijn context brengen.
Dit was erg interessant, we keken naar een filmpje van een Moslimman uit IndonesiĆ« die sinds een jaar christen was geworden. Hij kwam nu met mannen bij elkaar en probeerde ook anderen het evangelie te vertellen. Toch waren er een aantal dingen die opvielen. Deze man noemde God ‘Allah’. Daarnaast ging hij met de Bijbel om zoals er met de koran wordt omgegaan; de Bijbel mocht absoluut niet op de grond liggen en werd bewaard in een apart kistje. Zo zagen we een aantal ‘Islamitische’ gebruiken voorbij komen. Hoe kijken we daarnaar? Hoe zien deze mensen het zelf en wat vinden hun mede landgenoten? Zien zij deze man als moslim of christen? Vinden we dat deze gebruiken afgezworen moeten worden of zijn ze aanvaardbaar? We zijn snel geneigd ons westerse denken toe te passen, maar in deze les werden we uitgedaagd om te kijken of de gebruiken Bijbels waren en of er zaken zijn waarvan we vonden dat anders zou moeten. Neem het voorbeeld van het gebruik van het woord “Allah”. We zouden geneigd zijn om te zeggen dat ze in plaats hiervan het woord “God” moeten gebruiken. Maar de christenen in IndonesiĆ« gebruiken het woord “Allah” al sinds 300 na Christus voor “God”, terwijl de Islam ongeveer 600 na Christus is ontstaan. Ze vinden dat zij de ware “Allah” aanbidden (die wij God noemen) en de Islam dit heeft ingepikt. Een leerzame les in het objectief leren kijken naar andere culturen en hun gebruiken. Maar ook om alles te toetsen aan de Bijbel en niet aan onze westerse kijk of eigen overtuiging.


Zoals we vorige week al schreven mag Leah deze twee weken helpen met de post. Ze vind het super leuk, en degene die ze helpt: ‘Katharine’, vind het heel erg leuk en is vol lof hoe ze het doet en hoe knap ze dat al kan, jullie begrijpen dat dat ons dankbaar en ‘trots’ maakt!

Vandaag kreeg Leah zelf wel super leuke post, wat was ze er blij mee! Een envelop vol prachtige tekeningen en lieve teksten van haar klas.

Morgen heeft Willem zijn presentatie, dus ‘s middags heeft hij er nog even hard aan gewerkt!

Dinsdag

Dinsdag begonnen we met de Ć©Ć©n na laatste tutorgroep. We stonden deze morgen stil bij Jezus in Gethsemane. Wat betekende het voor Jezus om zo sterk te moeten lijden? Aan de hand van 4 gedachten stonden we hierbij stil: Jezus sterke liefde voor ons, de wil van God die moest gebeuren, Jezus’ vergevingsgezindheid naar Zijn discipelen en dat wij verplicht worden om het beste van ons leven aan Hem te geven. Klik hier voor een uitgebreide beschrijving. We dachten hier met de groep nog kort over na en brachten het in gebed voor de Heere.

De rest van de dinsdag was gevuld met presentaties. We gaan niet alle presentaties beschrijven, maar hier en daar wat interessante dingen; EĆ©n presentatie ging over vrouwen in de Islam. We hebben vaak een vooroordeel hiervan. Zoals dat deze vrouwen verdrukt worden, ze behandeld worden als slaven, dat ze niet zoveel mogen, etc. En dat op basis van wat in de Koran geschreven staat. Maar in de presentatie kwam naar voren dat dit een verkeerd beeld is. Zo was de vrouw van de profeet Mohammed een succesvolle zakenvrouw en was ze de eerste vrouw die (geheel vrijwillig) zich bekeerde tot de Islam. Het is waar dat er landen zijn die vrouwen onderdrukken, maar over het algemeen hebben ook vrouwen in de Islam een vrij en rijk leven.

Willem was de derde die deze dag zijn presentatie hield. Hij heeft zijn onderzoek gedaan naar ‘Masculinity’ (oftewel: mannelijkheid). Vooral hoe er naar ‘mannelijkheid’ wordt aangekeken vanuit de Amerikaanse, de Indonesische en de Nederlandse cultuur, omdat dat de landen zijn waar hij straks het meeste mee te maken heeft wanneer hij voor MAF op Papoea IndonesiĆ« gaat werken. Benieuwd naar de presentatie? Klik hier.

De vierde en laatste presentatie was van iemand uit Myanmar. Hij is predikant in de kerk in Myanmar. Zijn verlangen is dat er over 30 jaar 100 nieuwe kerken zijn ontstaan in zijn land. Zijn presentatie ging over waarom de kerk in Myanmar niet groeit. Zo is er een gebrek aan geloof dat de kerk kan groeien, gebrek aan leiderschap, en een gebrek aan goed onderwijs. Het is heel bijzonder om zijn passie te zien en zijn geloof in de Heere!

Dinsdagmiddag zijn we eerst op bezoek geweest bij een ander echtpaar op de Bijbelschool en hielpen we met wat internetdingen. Daarna had Lydia haar laatste tutorgesprek met haar tutor. Dit konden we heerlijk wandelend doen, zodat we elkaar fysiek konden ontmoeten ipv via zoom. Dat was heel fijn. Ondanks dat veel via zoom was hebben we een band kunnen opbouwen. Lydia d’r tutor noemde het de taal van het hart. Dan voel je elkaar aan en weet je eigenlijk wat de ander wil zeggen en begrijp je elkaar zonder woorden. Heel bijzonder om dat in toch een relatief korte tijd te ervaren!

Woensdag

Woensdag begon voor de laatste keer met worship over Daniel. Daniel 12 was aan de beurt. Het thema van deze keer was “The End”. Toepasselijk, omdat dit het einde was van dit semester, maar ook omdat Daniel 12 spreekt over het einde van de tijden. Het einde van de tijden komt steeds dichterbij. Elke dag is een dag dichterbij. Er zijn veel theorieĆ«n over de vervulling van dit gedeelte in Daniel 12. Ook in Openbaring zien we veel van dit soort profetieĆ«n terug komen. En ook al hebben veel mensen hier al over gesproken, we kunnen niet weten wanneer het ‘de dag’ zal zijn. Maar laten wij leven als mensen van hoop! Mensen die niet gefocust zijn op verstand (zoals de wereld tegenwoordig doet), maar als mensen met wijsheid, levend in het Licht, Jezus. En laten we waakzaam zijn, de signalen zijn er, de voetstappen van Jezus zijn steeds meer hoorbaar. Hij komt!

Daarna kregen we onze certificaten! Een feestelijk moment, helaas ook via Zoom, maar het was evengoed een mooi moment!

Na de uitreiking kregen we les over kerkplanting. We dachten eerst na over wat kerk is. De conclusie was dat kerk een samenkomst is van mensen die luisteren naar Gods Woord, Hem aanbidden en naar Zijn wil willen leven. Daarna kregen we uitleg welke modellen er allemaal mogelijk zijn op het gebied van kerkplanting. En dat zijn er best veel! Je kan kerkplanting zien als pionieren (dus echt een hele nieuwe kerk planten in een gebied waar er geen kerk is), maar je kan ook kerkplanting zien als vervanging van een kerk die niet meer aan zijn doel beantwoord. Maar kerkplanting kan ook zijn dat er een afsplitsing komt van een grote gemeente, waarbij een deel doorgaat als nieuwe gemeente. Een interessant onderwerp wat niet alleen in zending van toepassing is, maar ook in de kerk van Nederland.

‘s Middags hadden we een afspraak voor de PCR test. Zonder deze test mag je niet naar Nederland reizen. Dat kostte even wat tijd omdat we ongeveer een half uur ernaartoe moesten rijden en natuurlijk nog terug ;-). Toen we weer terug waren hadden we een fotoshoot. Dit was gevraagd voor een ‘post’ op Instagram, ze stellen daar de mensen voor die op All Nations studeren. Een Roemeense jongen deed het, en hij was hiervoor fotograaf geweest. Dat is goed te zien, het zijn echt prachtige foto’s geworden waar we heel blij mee zijn, ook voor nieuwsbrieven of dergelijke!

‘s Avonds hadden we afgesproken met klasgenoten om afscheid te nemen bij het kampvuur. Dat was opnieuw ontzettend gezellig! Leah maakte prachtige figuren met Natascha (klasgenote), zien jullie het visje (middelste foto, onderste rij)?

Donderdag

Donderdag was opnieuw een dag van presentaties. Een presentatie trof ons erg. Het ging over mensen/ vrouwenhandel in Nepal. De vrouw die de presentatie hield komt zelf uit Nepal. Ze vertelde dat Nepal een van de armste landen van de wereld is. Daarnaast is Nepal een land waarin nog steeds ontzettend veel kinderarbeid is (1,6 miljoen eind 2019, een getal wat je je niet eens kunt voorstellen..). Ook is het een land wat erg gevoelig is voor rampen: aardbevingen, overstromingen, branden, lawines, droogte.. Om eerlijk te zijn dachten we hierna echt, waarom zou je er eigenlijk willen wonen? Veel mannen en vrouwen verlaten Nepal dan ook om te werken. Ongeveer 70 procent daarvan is vrouw. Volgens de Internationale Arbeidsorganisatie (ILO) noemt meer dan 1 op de 6 meisjes tussen 5 en 17 jaar het huwelijk als reden voor hun meest recente migratie. Let op de leeftijd…

De meeste meisjes zijn laaggeschoold, maar zijn op zoek naar een toekomst, naar werk, naar hoop. Dat maakt hun kwetsbaar voor mensenhandel. Ze vertelde over gearrangeerde huwelijken, handel voor prostitutie etc. Een bizarre realiteit die nog steeds bestaat in de wereld van nu. Ze liet zien wat zo ongelofelijk belangrijk is voor dit land: onderwijs, preventieve kennis over deze onderwerpen, creƫren van werkgelegenheid etc. etc. Het mooie is dat zij met haar man ook deel gaat uit maken van dit werk!

Naast bovenstaande presentatie hadden we ook presentaties over het ontstaan van de kerk in Nepal. De historie van deze kerk is ontstaan door een Indiase zendeling. Vaak zie je bij kerken die gesticht zijn in Aziƫ dat dit door westerse zendelingen is ontstaan, maar in deze situatie was het vanuit een buurland. Extra bijzonder, omdat in India een zeer laag percentage aan christenen nog woont.
Ook kregen we een presentatie over Papua, over de historie van het eiland en over de rol van zending op het eiland. Erg boeiend, zeker omdat we straks daar ook onderdeel van uit zullen gaan maken!
De laatste presentatie ging over “Creation Care”, de zorg voor onze natuur. Hoe gaan wij om onze natuur? Hoe zorgen wij voor de aarde en vooral wat dit voor ons dagelijks leven betekent. En vooral hoe doen we dit? We zijn hier een voorbeeld in voor de mensen om ons heen.

De middag was weer aardig gevuld. Eerst hebben we afscheid genomen van de tutorleider van onze tutorgroep. We hebben in al die weken toch een band opgebouwd! Het was dan ook echt een moment van terugkijken. Het afscheid nemen van elkaar valt dan ook niet mee. Gelukkig blijven we nog in contact met elkaar, ook na onze tijd op de Bijbelschool.

We waren gevraagd of we bereid waren om een aantal vragen te beantwoorden en dat te laten filmen, zodat de cursus op de Bijbelschool gepromoot kan worden. Het leuke was dat dit werd opgenomen in het klaslokaal waar we normaal zouden hebben gezeten. Best gek om de klas in te stappen, pas aan het einde van de cursus… De video werd opgenomen door bevriende studenten, die ons gelukkig op ons gemak stelden. Want voor de camera even een paar goede Engelse zinnen zeggen, is nog niet zo makkelijk. Maar we hebben veel lol gehad en binnenkort hopen we het resultaat te bewonderen.

Tussen alle drukte door zijn we ook al begonnen met inpakken. Zaterdagochtend moeten we toch echt weg en dan moet alles weer in de auto zitten. Ondanks dat het maar 1 auto vol is, zijn het toch heel wat spullen om mee te nemen… Als overlevingspakketje kregen we nog heerlijke chocolademelk en chocolade mee voor onderweg van onze tutorleider. Mmmmm….heerlijk!

Vrijdag

Vrijdagochtend hadden we dan echt de allerlaatste tutorgroep… Deze dagen hebben we al zo vaak gedacht: laatste keer dit of dat.. Maar dit wordt toch echt onze allerlaatste lesdag hier.. We namen afscheid, maakten een ‘groepsfoto’ via Zoom, deden een spelletje zoals jullie op de foto kunnen zien šŸ˜‰ en baden met elkaar. Het was en is een waardevolle groep, die we zeker gaan missen!

Na de tutorgroup was de laatste presentatie. Dit ging over ‘tribalisme’, wat zich misschien het best laat vertalen naar ‘groepsvorming’. Het woord “tribes” (in het Nederlands “stammen”) heeft de associatie van onbereikte volken, waarbij de beschaving ver te zoeken is. Mensen die zich beschilderen, met hun eigen rituelen en kreten. De cursist die de presentatie gaf liet wat stammen uit Papua Nieuw Guinea zien (waar haar roots liggen en waar ze ook gaat werken). Maar ze legde ook de vergelijking met bijvoorbeeld voetbalhooligans. Groepsvorming in verre landen en groepsvorming dichtbij. Leuk en interessant!

En dan de laatste les: ‘Terugkeer’. Een interessante les waarbij vooruitgeblikt werd op onze terugkeer. Want het is niet altijd makkelijk om terug te keren naar je eigen land. Je bent zelf veranderd door de cultuur waarin je leeft. Of zoals op de Bijbelschool met alles wat we daar geleerd hebben. Maar ondertussen zijn de mensen in je eigen thuisland ook verandert, door alles wat ze meemaken. Dan kan er een gat ontstaan in het begrip naar elkaar. De ander verwacht dat je nog hetzelfde bent als toen je vertrok. En jij verwacht dat de ander nog hetzelfde is, maar ook diegene is veranderd. Het vraagt dan ook om goede communicatie (zie ook het deel wat we hierboven beschreven nav de andere presentatie), maar vooral om genade en gebed. Juist in het herintegreren in de eigen cultuur, waar je niet meer direct bij hoort, vraagt het om veel geduld en wijsheid om daar weer in te passen.

De ochtend werd afgesloten met een terugblik op de 10 weken die we hebben gehad op de Bijbelschool. Het was prachtig om met elkaar herinneringen op te halen en te zien wat die weken ons hebben gebracht! We besloten met een Bijbelstudie over Efeze 6, de wapenrusting. Dat is wat we nodig zullen hebben als we naar ‘het veld’ gaan. We kunnen stand houden als we de wapenrusting van God gebruiken! Hij is de Machtige!

De laatste middag hebben we gebruikt om afscheid te nemen van mensen. En wat zijn het er veel! In de 10 weken die hebben gehad, zijn er vriendschappen en banden ontstaan. Onder andere met Katharine. Ze is receptioniste op de Bijbelschool, maar ook onderdeel van onze tutorgroep. Elke week praatten we bij onder het genot van een bakje koffie en baden we met en voor elkaar. De laatste weken mocht Leah haar helpen met de post. Ook haar man Dave was er dit keer bij.

Ook hebben we afscheid genomen van Diana. Zij is een cursist uit Duitsland die hier een 2-jarige opleiding volgt. Vanaf het begin was er een klik en af en toe zochten we elkaar op voor een goed gesprek en een bak koffie. Of als er iets geprint moest worden, dan kwam ze langs :-). Ook bij haar was het moeilijk om afscheid te nemen, wetend dat we elkaar de komende tijd waarschijnlijk alleen nog maar via Zoom zullen gaan zien. Ze verraste ons met lieve cadeautjes, en voor Leah een enorme kindersuprise ei..!

Wat ook voor het laatst was: eten in de Maple Hall, de gezamenlijke eetzaal. We zullen de gezelligheid en het rumoer gaan missen straks! En het feit dat er al die weken voor ons werd gekookt. We kijken uit naar ons ‘eigen kostje’, maar het was ook heerlijk om elke dag verrast te worden met de meest uiteenlopende gerechten. Na de maaltijd kregen we deze kaart mee, waarop de cursisten wat hadden geschreven.

Zaterdag

Zaterdagochtend vertrokken we vroeg. De planning was 6 uur, maar het werd 06.30. We stonden op tijd op om de laatste dingen te kunnen doen: bedden afhalen en weer terug zetten waar we ze in het begin vandaan hadden gehaald. Daarna waren er een paar hele lieve mensen die speciaal voor ons zo vroeg waren opgestaan om ons uit te zwaaien.

We hadden het idee om via Londen te rijden. Dat was was wel wat om, maar Lydia en Leah waren nog nooit in Londen geweest, dus vonden we het wel erg leuk om langs de ‘highlights’ te rijden. Uit de auto mochten we niet ivm corona, maar om het een keer te zien was al heel leuk. Buckingham palace, de Tower Bridge, London Eye, etc. Leuk om een keer in het echt te zien!

Daarna reden we naar de trein. Het was prachtig weer en we genoten van het uitzicht. Bij de trein waren er eerst een aantal controles waar ze ook vroegen om onze PCR test. Daar waren we bijna blij om, want dan hadden we hem in ieder geval niet voor niks gedaan. We reden de trein op en wat ging dat makkelijk allemaal! Je rijdt de trein op, en na 35 minuten sta je aan de overkant. En daarna reden we nog 3 en 1/2 uur naar ‘huis’.
Dat was wel ontzettend gek, dat we niet naar ons eigen huis terug gingen. Dat is toch het vertrouwde, ons ‘thuis’, maar die reden we nu voorbij, op naar Lunteren. We waren blij dat we nog in het licht aankwamen. En wat een welkom.. er stonden al boodschappen die de TFC had gebracht, onze fietsen staan er al, en zelfs heel veel bloemen en een taart. Dat maakte wel dat we ons wat meer thuis voelde komen.

Op deze plek mogen we de komende weken wonen. Een bovenverdieping boven de ouders van vrienden. Een prachtige plek waar we ons even thuis mogen voelen. Waar we ons mogen gaan voorbereiden op de volgende stap.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *