Transitie: het eerlijke verhaal

Wat is transitie en wat is transitie eigenlijk? De van Dale zegt: “overgang, verandering” of: “de overgang van de ene fase of toestand naar een volgende. De overgang van de ene vorm van zijn naar een volgende vorm van zijn waarvan geen terugschakeling mogelijk is.”

We hebben er eens een les over gehad op de Bijbelschool, misschien herinneren jullie je dit plaatje nog:

Hoe is dat nu concreet voor ons op dit moment? We herkennen bovenstaande plaatje heel erg. De eerste tijd dat je ergens nieuw bent noemden ze op de Bijbelschool de ‘honeymoonfase’. Je bent vol adrenaline, opgetogen over al het nieuwe, vol spanning om eindelijk te gaan beginnen. Blij met het prachtige huis, en in het begin maakten we vaak opmerkingen als: “O, de douche valt gelukkig mee! We hebben ook een aircokamer. Wat heerlijk dat we kunnen settelen voor de taalschool begint. Wat wonen we hier lekker rustig en wat fijn dat Leah een eigen kamer heeft. Wat heerlijk dat er een ander Nederlands gezin zo dichtbij woont en ons helpt met alles uitzoeken!”

Na die eerste fase en als de adrenaline wat is gaan liggen, zie je ineens de realiteit: Het is eigenlijk niet heel lekker om een douche te nemen als je meerdere keren per douchebeurt de kraan uit en aan moet zetten om lauw water te krijgen in plaats van ijskoud. Het is niet altijd leuk of grappig om een gekko weg te zien schieten of om altijd mieren (soms hele grote) op je vloer te zien rondlopen of mierenplagen te hebben.
Dan denk je: is het eigenlijk wel zo leuk hier te wonen?

We worden door andere gezinnen hier meegenomen naar prachtige plaatsen: de school van Leah waar je gratis buiten schooltijd naar toe kan om te zwemmen, spelen of sporten. Wat???! Zomaar gratis naar een zwembad/sporten? Dat hadden we nooit bedacht dat dat zou kunnen…
Of naar een manege, de eigenaresse is Nederlands en ze is met een Indonesische man getrouwd. Voor een klein bedrag mag Leah daar iedere week komen paardrijden. Ook hierbij dachten we: wat een luxe! Kan dat zomaar? Wat een weldaad! Oftewel: een hoogtepunt, boven op de berg (letterlijk en figuurlijk) 😉


Transitie betekent eigenlijk een nieuw leven gaan leiden. Echt bijna alles wordt anders.. Wat verschillende terreinen op een rij:

Taal

Mensen spreken hier weinig Engels. Je kan daardoor niemand verstaan. Niet even een praatje maken, iets uitleggen of iets dergelijks. Op straat is dat minder erg, in die zin dat je met je houding en een vriendelijke lach al ver kan komen. Maar als je iets nodig hebt of een probleem hebt is het al een stuk lastiger. Daarnaast is het soms vermoeiend: Je probeert de Indonesische taal te verstaan, op een ander moment heb je een teammeeting in het Engels. Dat is best veel schakelen in je hoofd.
Soms voel je je op een zo’n hoge berg: “yes, het gaat goed, ik kan al wat verstaan!” Of: “het schakelen gaat goed!”. Maar soms wil je gewoon even dat mensen je verstaan, je begrijpen en dat je met hen kan communiceren, een goed wat dieper gesprek voeren.
We merken bij ons allemaal daarin hoogte en dieptepunten. Fijn dat er Nederlanders zijn waar we af en toe Nederlands mee kunnen praten! Fijn dat we nu eindelijk aan het leren zijn en vooruitgang zien. Maar er zijn ook momenten van vermoeidhei en frustratie, dat het langzamer gaat dan je zou willen en dat het zoveel energie kost…

Besef

En nu we wat langer hier wonen komt ook steeds meer het besef: hier wonen we langer, langer dan die 3 maanden die we tot nu toe ongeveer weg waren. Dit ís en wordt ons nieuwe leven. Dat brengt ook een bepaald ‘rouwproces’ met zich mee. Alles wat we hadden, het vertrouwde en veilige wat er was toen we in Ede woonden, is anders en komt niet meer terug. Zo zegt Leah wel eens: Ik wil weer terug naar het oude. Naar het oude ritme, naar ons oude leven. Dat besef geeft soms verdriet en maakt dat het af en toe lastig is, maar het is heel troostend voor ons dat we dan weten dat we hier niet ‘zomaar’ of vanuit een avontuur hier zijn. De Heere heeft ons geroepen…!
En om dit in het juiste perspectief te zetten: Leah zegt ook weleens, dit vind ik de leukste school! Ik vind het hier zo leuk! Er zijn zoveel leuke dingen! Soms beseffen we ook ineens extra hoe bijzonder het is om dit als gezin mee te maken en hoe mooi het is zoveel samen te zijn. Dan genieten we enorm van alles hier. Beide kanten evaren we en geeft eigenlijk ook wel bovenstaand grafiek weer.

Relaties

Ook wat betreft relaties zitten we in transitie. In Nederland laten we vrienden, familie achter. Natuurlijk wisten we dat van te voren en probeer je er een voorstelling van te maken. Maar hier besef je pas: het is écht anders. Een avondje bijpraten met vrienden gaat niet meer. En door het tijdsverschil is het ook niet altijd makkelijk te plannen om bijvoorbeeld te videobellen en zo bij te praten. Soms geeft dat onzekerheid. Gaan relaties veranderen? Verwateren? Ook komt het besef dat we veel moeten gaan missen: geboortes, verjaardagen, jubileums etc, we zijn er niet bij. Het maakt het in transitietijd extra lastig omdat je ook nog niet zozeer nieuwe relaties hebt opgebouwd. Gelukkig hebben we wel wat MAF teamleden om ons heen, maar nieuwe relaties bouwen kost ook tijd.
Er zijn ook zeker wel hoogtepunten: Dankbaar dat we mensen hier ontmoeten die Nederlands blijken te zijn maar vanuit een andere organisatie uitgezonden zijn. Dankbaar als we een fijn telefoongesprek met Nederland konden hebben, of als we kunnen mailen/appen en merken dat de relaties evengoed waardevol zijn, al zijn we op een afstand.

Gewoontes/ ritme

Nu pas beseffen we hoeveel gewoontes we hadden 😉 Niet alleen zulk soort gewoontes als: op vrijdag onze eigen gemaakt pizza eten, maar ook gewoontes in hoe je ontspant en rust krijgt, naar de kerk, lezen, etc.
Een soort houvast die je in vaste gewoontes kan hebben en wat duidelijkheid geeft, valt weg. Vaste tijden hardlopen per week, wandelen op de hei, bepaalde momenten bij mensen op bezoek, schoonmaakroutines, alles veranderd!
Is dat erg? Ergens niet. We vinden het fijn om na te denken over de gewoontes, waarom hebben we ze, hoe kunnen we hier nieuwe gewoontes/ tradities maken, en wat hebben we eigenlijk nodig als individu en als gezin om te ontspannen. Wat het lastig maakt, en vooral tijdens een transitie-periode, is dat nieuwe dingen energie kosten, je doet het niet op je automatische piloot, het gaat niet ‘vanzelf’. Je moet erbij na denken, maar ook echt op zoek gaan naar mogelijkheden. Wandelen en hardlopen hier is bijvoorbeeld echt lastiger, qua hitte, maar ook omdat we nog niet ontdekt hebben waar je rustig kan wandelen. Zo is het steeds zoeken. Ook qua ritme. Hier is het elke dag vroeg donker (rond 17.30 uur), maar ook worden we ‘s ochtends vroeg (om ongeveer 04.00 uur) wakker door de gebedsoproep van de moskee. Dat betekent daardoor een heel andere dagritme.

Geloof

Internationale kerk in Salatiga (op Leah d’r school)

Qua geloof kan het soms van hoogtes naar dieptes gaan. Van duidelijk voelen dat we hier zijn door Gods roeping, tot ons ver van God voelen, en denken: waarom zijn we hier eigenlijk. Het heeft te maken met de wisselende emoties, maar ook met de omgeving. Hier besef je pas hoe je in Nederland eigenlijk aan alle kanten ‘gevoed’ worden in het geloof. Uiteraard door de preken op zondag, maar ook door kerkelijke activiteiten, Bijbelstudies samen, of zelfs de krant, social media, buren, tijdschriften, quotes etc. Hier wordt je omgeven door grotendeels alleen maar moslims. We gaan op zondag naar een internationale kerk, maar het is toch anders als de taal niet je moedertaal is. We moeten zelf bewust op zoek naar ‘geestelijk’ voedsel. Gelukkig hebben we een ritme gevonden dat we nu ‘s ochtends voor school stille tijd kunnen doen. Ook gaat Willem elke donderdagochtend naar een mannenmeeting die om 05.30 uur (!!) begint waarin ze samen bidden en ook elkaar bemoedigen dmv de Bijbel. Toen we nog geen taalstudie hadden luisterden wat vaker een preek of lezing terug, dat lukt nu niet echt meer met de taalstudie. Toch willen we daar graag nog iets op vinden omdat we merken dat dat ons wel geestelijk ‘voedsel’ geeft.

Eten

Uiteraard is ook het eten anders! Soms heerlijk en genieten, maar helaas vaak ook best wennen en pittig waardoor we vaker diarree hebben. Onze lichamen moeten wennen aan de tropen en aan het andere, soms pittige eten. Ook dit is met name heftig in de transitietijd omdat het voor je lichaam ook letterlijk een overgangsfase is.
Wat het in transitietijd ook moeilijk maakt is dat je je vertrouwde eten niet hebt. We hadden toch wel wat gewoontes rondom eten. Zoals we al zeiden de pizza-avond op vrijdag, maar ook warme broodjes op zaterdagochtend, op zondag iets speciaals, of iets extra’s als er iets te vieren is. Hier is dat opnieuw ontdekken, niet alles is te krijgen.
Ook kost eten maken wat meer moeite. Yoghurt is moeilijk te krijgen, en als we het kunnen krijgen is het behoorlijk prijzig, dus maken we het zelf. Ook ons brood maken we zelf (dat deden we voor een deel al in Nederland, dus dat scheelt).
Maar ook wat eten betreft is het zeker niet alleen negatief. Ibu Ning (onze helper) kookt elke dag heerlijk vers voor ons! En er zijn hier heerlijke verschillende soorten fruit te krijgen! Ook kunnen we via een soort ‘bol.com’ gewoon de ingredienten krijgen om ons brood te kunnen bakken, dat hadden we niet verwacht.

Geluiden

Wat wennen was en is, is dat het hier nooit stil is. Het hoge krekelgeluid is er heel de dag. Vijf keer per dag horen we de gebedsoproepen van de moskeeen (5 binnen een halve kilometer rond ons huis), scooters die voorbij rijden, maar ook verkopers met nasi, donuts en ijs, die allen hun eigen muziekje of belletje hebben met op hun scooter of auto een luidspreker die roept wat ze verkopen, hanen die kraaien, de generator van de buurman, muziek van een ‘jongerencafe’ naast ons huis, etc.
Doordat hier de ramen altijd open zijn (ivm de warmte) hoor je de geluiden ook extra goed.
Maar er zijn ook geluiden in huis waar je aan moet wennen, zoals kraken, gekko’s die wegschieten, insecten, ventilator, airco, etc.
Het goede nieuws is dat we steeds meer wennen aan de geluiden, en dat de gitaarmuziek van naast ons huis vaak ook heel gezellig klinkt!

Klimaat

Ook het klimaat is anders. Het is goed vol te houden, het is net boven de 30 graden. De ene keer is het wat benauwder dan de andere keer, maar over het algemeen is het goed te doen. Het is nu een soort overgangsperiode van het droge seizoen naar het regenseizoen. Op regenachtige dagen is het soms aan het einde van de ochtend al soort schemerig, zo hard regent het dan. We zijn benieuwd hoe dat in het regenseizoen zal zijn! Soms kijken we wel met verlangen naar de foto’s vanuit NL, de prachtige herfstkleuren. Ongetwijfeld zullen we de seizoenen hier missen!

Tweestrijd

Het voelt weleens of we getrokken worden naar twee werelden. Enerzijds is daar Nederland met onze familie, vrienden, kerkelijke gemeente. We horen berichten (vooral ook nu met de corona), waar we ons bij betrokken voelen, waar we graag (meer) mee zouden willen leven. Tegelijk maken we hier veel nieuwe dingen mee, is het soms bijna niet voor te stellen hoe het twee werelden zijn en hoe we ook hier veel hebben wat ons bezig houdt. We zijn soms nog aan het zoeken naar de balans hoe het naast elkaar kan bestaan ;-). Hoe we ook een brug tussen die twee werelden kunnen slaan. Hoe we én mee kunnen leven/ genieten van NL, en hoe we ook jullie kunnen laten meeleven/ genieten van ons leven hier, hoe verschillend die levens en werelden ook zijn. We beseffen dat dat niet helemaal kan, en daarom zoeken we naar een goede balans.

Alles anders

Kortom, alles is anders. Het klimaat, ritme, geluiden, geuren, vervoer (ineens alles op de scooter), gewoontes, winkels, taal, mensen om ons heen, eten en zelfs onze dagindeling: samen studeren in plaats van werken.
We hebben iets achter gelaten, maar hebben ook nog niet ons ‘nieuwe’ werk, onze nieuwe plek. En dat maakt de tussenperiode, ‘transitie’ dus zo wiebelig, zo onzeker. In Engeland op de Bijbelschool zeiden ze, het kan je een gevoel van onzekerheid geven, omdat niemand je nog kent en je niet weet wat mensen van je verwachten. Je bent een soort ‘onbekende’, soms kan je je hierdoor eenzaam voelen. Het geeft wisselende emoties. Emoties die soms niet een en twee te herleiden zijn.
Dat is waarschijnlijk wat jullie door deze blog lezen: dubbelheid. Het is dubbel omdat we wat achterlaten wat pijn en verdriet geeft, moeilijk is, maar ook wat terugkrijgen, wat spannend, leuk, uitdagend nieuw en vaak ook genieten is. Het is echt een afwisseling van hoogte en dieptepunten. Van mooie maar ook moeilijke momenten. Van tegen- en meevallers.

Waarom deze blog

We hopen vooral dat we in deze blog jullie het eerlijke verhaal hebben verteld. Het verhaal van niet alleen de dieptepunten, maar zeker ook de hoogtepunten! Deze weken krijgen we vaak de vraag vanuit NL: zijn jullie al gesetteld/ meer gewend? Dat is niet altijd makkelijk te beantwoorden om alles wat we hier boven hebben beschreven. Soms voelt het als dat we aardig gewend zijn, soms voelt het alsof we nog helemaal niet gewend zijn, en soms voelt het ook alsof we het liefst terug naar NL zouden willen, terug naar het vertrouwde. De eerste keer schrokken we van dat gevoel, maar inmiddels hebben we gehoord dat zo ongeveer iedereen hier deze gevoelens weleens heeft (gehad). Het hoort erbij en is normaal. We hopen dat jullie begrijpen dat de emoties dus nogal eens heen en waar gaan. Maar wat de van Dale ook zegt: het is een overgangstijd deze transitietijd. De hoge bergen en diepe dalen zullen als het goed is beiden gaan afzwakken en gaan stabiliseren, waardoor het allemaal meer stabiel gaat worden. Jullie begrijpen dat we daar naar uit kijken 😉

Houvast

Juist in deze tijd beseffen we des te meer hoe wonderlijk en troostvol het is dat de Heere écht altijd Dezelfde blijft en ook overal is. Dat is niet zomaar een wetenschap, maar in deze tijd voor ons ook echt een houvast en troost. Alleen of vanuit onszelf kunnen we het niet. Maar Zijn kracht wordt in onze zwakheid volbracht.
Onze roeping is ook een houvast. Hij heeft ons geroepen, en dan is Hij ook trouw dat Hij zal voorzien in alles wat we nodig hebben! Als alles veranderd, onze veiligheid en vertrouwdheid wegvalt, dan is de Heere daar, Die er altijd al bij was en er ook altijd zal zijn. Hij leidt ons langs grazige weiden, donkere dalen en overal waar we gaan. Zijn stok en staf vertroosten ons. “De Heere is onze Herder, ons ontbreekt niets”.

Wees in geen ding bezorgd, maar laat uw verlangens in alles, door bidden en smeken, met dankzegging bekend worden bij God;
en de vrede van God, die alle begrip te boven gaat, zal uw harten en uw gedachten bewaken in Christus Jezus.

Filipenzen 4: 6 en 7 (de tekst van onze uitzenddienst)

3 gedachten over “Transitie: het eerlijke verhaal

  1. Hallo Willem Lydia en Leah.
    Het zal wel erg wennen zijn begrijp ik.maar ik vind het knap van jullie.En het moeit allemaal een plekje krijgen.
    We zullen voor jullie biddende Gods zegen toe gewenst. Lieve groetjes van Tante Grietje en Ome Joop
    🙋‍♀️🙋‍♂️

    1. Dag T. Grietje en O. Joop,
      Dank voor uw reactie, en vooral voor uw gebed!
      God helpt ons iedere dag opnieuw!
      Hartelijke groet van ons

  2. Lieve Lydia, Willem en Leah,
    Wat een bijzondere challenge zijn jullie aangegaan! Respect!! Stap voor stap dag voor dag bidden wij jullie toe dat God met jullie is
    Liefs Peter en Hannah

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *